فیلم Johnny Mnemonic 1995

فیلمی نسبتاً قابل قبول است؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نمی‌کنم و صرفاً برای یک «شب فیلم بد» توصیه‌پذیر است. تماشای این اثر مثل سفر به گذشته و دیدن اثری است که الهام‌بخش «ماتریکس» بوده — یا دست‌کم ادای احترامی به «Lawnmower Man» — اما واضح است که سازندگان توانایی اجرایی آنچه می‌خواستند ارائه دهند را نداشتند. بهترین نکات فیلم، بازی دینا مایر (Starship Troopers) و...

فیلمی نسبتاً قابل قبول است؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نمی‌کنم و صرفاً برای یک «شب فیلم بد» توصیه‌پذیر است. تماشای این اثر مثل سفر به گذشته و دیدن اثری است که الهام‌بخش «ماتریکس» بوده — یا دست‌کم ادای احترامی به «Lawnmower Man» — اما واضح است که سازندگان توانایی اجرایی آنچه می‌خواستند ارائه دهند را نداشتند. بهترین نکات فیلم، بازی دینا مایر (Starship Troopers) و ایدهٔ جذابِ «شلاق لیزریِ هات گاروت» است؛ چرا فیلم‌های بیشتری از این ایده استفاده نکرده‌اند؟ کیانو ریوز هم واقعاً تلاش کرده فیلم را سر پا نگه دارد، اما فیلمنامه ضعیف است، گرچه ایده و جهان خوبی دارد. فیلم از لحاظ جلوه‌ها و ساخت به‌روز نیست، اما به‌اندازه‌ای جذاب هست که آدم بخواهد یک بازسازی از آن ببیند. در کل حرف زیادی برای گفتن نیست: تولید و اجرا کم می‌آورند و ارزش تماشای دوباره را ندارد. شاید در ۱۹۹۵، سال ۲۰۲۱ دور به‌نظر می‌رسید، اما حالا که به آن زمان رسیده‌ایم، فیلم در تقریباً همه سطوح دچار مشکل در ارتباط برقرار کردن با مخاطب است. کیانو ریوز ستارهٔ خوش‌تیپی است، اما همین تقریباً همهٔ نکات مثبت است. داستان تکراری است — بشر وابسته به تکنولوژی شده و در آستانهٔ تسلط شرکتی جنایتکار است؛ این بار قهرمان و یاران نیمه‌لو‌دیتی‌اش باید با دسترسی به ریزتراشه‌ای در مغز قهرمان، بشریت را نجات دهند. فیلم ریتم نسبتاً سریعی دارد و بازیگر نقش اول تلاش قابل‌قبولی می‌کند تا از دست تعقیب‌کنندگانش، از جمله یاکوزاها، یک قدم جلوتر بماند، اما دیالوگ‌ها تخت و اغلب قابل‌شنیدن نیستند و بازیگران مکمل — مجموعه‌ای از ستاره‌های درجه‌ب و موسیقی‌دانان با حضور دولف لاندگرن به‌عنوان شرور اصلی — صرفاً نقش‌ها را پر می‌کنند و الگوی از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر را دنبال می‌کنند. شاید قضاوت با چشم‌های امروزی بر فیلمی ۲۵ ساله ناعادلانه باشد، اما متأسفانه مثل بسیاری از این آثار، نه استعدادها و نه جلوه‌های بصری چندان تاب زمان را نمی‌آورند. آن زمان هم اثر برجسته‌ای نبود و حالا قطعاً نیست.