فیلم Johnny Mnemonic 1995

تماشای این فیلم تا حدی قابل قبول است؛ احتمالاً دیگر سراغش نمی‌روم و فراتر از یک «شب فیلم بد» قابل توصیه نیست. دیدن منبع الهام «ماتریکس» — یا شاید بیشتر ادای احترامی به «لانوُمِر من» — سفری عجیب به گذشته است، اما کاملاً مشخص است که سازندگان امکانات لازم برای پیاده‌سازی آنچه واقعاً می‌خواستند را نداشتند. نقاط قوت واضح فیلم دینا مایر (معروف از «استارشِپ...

تماشای این فیلم تا حدی قابل قبول است؛ احتمالاً دیگر سراغش نمی‌روم و فراتر از یک «شب فیلم بد» قابل توصیه نیست. دیدن منبع الهام «ماتریکس» — یا شاید بیشتر ادای احترامی به «لانوُمِر من» — سفری عجیب به گذشته است، اما کاملاً مشخص است که سازندگان امکانات لازم برای پیاده‌سازی آنچه واقعاً می‌خواستند را نداشتند. نقاط قوت واضح فیلم دینا مایر (معروف از «استارشِپ تروپرز») و آن ابزار شلاق‌مانند لیزری «هات گاروت» هستند؛ کاش فیلم‌های بیشتری از این ایده استفاده می‌کردند. کیانو ریوز تلاشش را کرده تا فیلم را سرپا نگه دارد، اما فیلمنامه در حدی نیست که از پتانسیل داستان و دنیای نسبتاً جذاب استفاده کند. فیلم حالتی تاریخ‌مصرف گذشته دارد، ولی به‌اندازه‌ای جالب است که بازسازی‌اش را ببینم. تولید و اجرا در کل ضعیف‌اند و ارزش بازگشت و تماشای دوباره را ندارند. شاید در سال ۱۹۹۵، سال ۲۰۲۱ دوردست به‌نظر می‌رسید، اما اکنون که به آن سال رسیده‌ایم، فیلم در تقریباً همه سطوح تلاش می‌کند تا تأثیرگذار باشد و در این کار موفق نیست. کیانو ریوز بازیگر خوش‌چهره‌ای است، اما این تقریباً همه‌ی برتری اوست. سناریو چیز تازه‌ای ارائه نمی‌دهد: انسان به فناوری وابسته شده و در معرض تسلط تلاش‌های یک شرکت با پشتوانه مجرمانه است. این بار قهرمان و همراهان نسبتاً لودیتی او باید با دسترسی به میکروچیپی که در مغز او کار گذاشته شده، بشریت را از نابودی نجات دهند. از انصاف باید گفت ریتم فیلم سریع است و بازیگر اصلی تلاش قابل قبولی می‌کند تا یک قدم جلوتر از تعقیب‌کنندگان یاکوزا بماند، اما دیالوگ‌ها سطحی و بعضاً ناقص شنیده می‌شوند و بازیگران مکمل — از مجموعه‌ای از چهره‌های درجه‌دو و موزیسین‌ها گرفته تا دالف لاندگرن با حضورِ مجسمه‌وارش در نقش ضدقهرمان — صرفاً نقش‌ها را به‌صورت کلیشه‌ای اجرا می‌کنند. شاید انصاف نباشد بعد از ۲۵ سال با نگاه امروز به آن بنگریم، اما متأسفانه مثل بسیاری از این فیلم‌ها، نه نیروهای بازیگری و نه جلوه‌های بصری تاب زمان را به‌خوبی نمی‌آورند؛ آن‌زمان هم فیلم چندان خوب نبود و اکنون قطعاً بهتر نشده است.