فیلم I Dream in Another Language 2017

فیلم I Dream in Another Language جاه‌طلبانه اما ناهماهنگ است. ایده‌های خوبی دارد، اما در اجرا دچار مشکل می‌شود. از نظر بصری بی‌نقص است؛ این موضوع اگر باور داشته باشیم که یک تصویر ارزش هزار واژه را دارد، نکته مثبتی است، اما می‌توان آن را پیروزی شکل بر محتوا دانست، به‌ویژه در فیلمی که قرار است درباره واژه‌ها—چه گفته‌شده و چه ناگفته—باشد. با این حال، من...

فیلم I Dream in Another Language جاه‌طلبانه اما ناهماهنگ است. ایده‌های خوبی دارد، اما در اجرا دچار مشکل می‌شود. از نظر بصری بی‌نقص است؛ این موضوع اگر باور داشته باشیم که یک تصویر ارزش هزار واژه را دارد، نکته مثبتی است، اما می‌توان آن را پیروزی شکل بر محتوا دانست، به‌ویژه در فیلمی که قرار است درباره واژه‌ها—چه گفته‌شده و چه ناگفته—باشد. با این حال، من نتوانستم آن را دوست نداشته باشم، زیرا ارنستو کونترِراس (کارگردان) و کارلوس کونترِراس (فیلم‌نامه‌نویس) عشق صادقانه‌ای به زبان و ارتباط نشان می‌دهند، حتی اگر خودشان، با تناقضی ظریف، چندان ندانند چگونه آن را بیان کنند. انگار چیزی در ترجمه از رؤیا به واقعیت از دست رفته است. محور فیلم حول زبانی بومی ساختگی به نام «زیکریل» می‌چرخد. نقاط داستانی دیگری هم وجود دارند، اما این جذاب‌ترین بخش است که در نهایت بیش از یک فرصت از دست‌رفته نمی‌شود. من تنها دو واژه از زیکریل را دقیقاً شنیدم؛ بقیه چیز دیگری نبود جز زمزمه‌های فراوان—و مشکل از صدا یا بازیگران نیست؛ من به‌عنوان فردی که اسپانیایی‌زبان است مطمئنم دیالوگ‌های اسپانیایی واضح و روشن به گوش می‌رسند. علاوه بر این، اطلاعات زیادی درباره فرهنگِ پدیدآورنده زیکریل به دست نمی‌آوریم؛ جز چند افسانه درباره‌ی چگونگی پدیدآمدن آن و دانستن درباره جهان پس از مرگی که گویشوران این زبان پس از مرگ به آن می‌روند: مکانی فیزیکی روی کوه به نام «ال انکانتو»، جایی که ظاهراً مانند مریم مقدس به آسمان عروج می‌کنند، به‌صورت جسمانی و نه صرفاً روحانی. فیلم کاملاً در سنت رئالیسم جادویی قرار دارد و به‌خصوص یادآور رمان Los Pasos Perdidos اثر آلِخو کارپن تیِر است—آن را تقلید می‌کند اما به پای آن نمی‌رسد. آنچه فیلم، که در اعماق جنگل وراکروز فیلم‌برداری شده، بسیار خوب انجام می‌دهد، همان چیزی است که ورنر هرتسوگ «جادوی مکان» می‌نامد. در مجموع، I Dream in Another Language به‌اندازه کافی جذاب است که بیننده را در طول ۱۰۳ دقیقه نگه دارد، اما شاید بهتر بود سازندگان به‌جای ابداع نیم‌بند یک زبان کاملاً جدید، از زبانِ موجود اما کم‌شناخته‌ای استفاده می‌کردند.