فیلم The Go-Between 1971

متأسفانه گذر زمان از تأثیر این فیلم کاسته است. در جامعهٔ دههٔ ۲۰۲۰ حس غالب «خب، و بعدش چی؟» به‌سختی کمرنگ می‌شود؛ هرچند چند اجرای واقعاً قوی در فیلم هست. دومینیک گارد در نقش لئو عالی است؛ او تنها سیزده‌ساله وقتی برای تابستان به خانه‌ای در نورفولک، متعلق به یکی از هم‌کلاسی‌هایش، دعوت می‌شود. او خیلی زود با خواهر بزرگ‌تر او، ماریان (جولی کریستی)، دوست...

متأسفانه گذر زمان از تأثیر این فیلم کاسته است. در جامعهٔ دههٔ ۲۰۲۰ حس غالب «خب، و بعدش چی؟» به‌سختی کمرنگ می‌شود؛ هرچند چند اجرای واقعاً قوی در فیلم هست. دومینیک گارد در نقش لئو عالی است؛ او تنها سیزده‌ساله وقتی برای تابستان به خانه‌ای در نورفولک، متعلق به یکی از هم‌کلاسی‌هایش، دعوت می‌شود. او خیلی زود با خواهر بزرگ‌تر او، ماریان (جولی کریستی)، دوست می‌شود و در ابتدا بی‌گناهانه به‌عنوان پیک، نامه‌هایی را که ظاهراً بی‌ضررند بین ماریان، نامزدش هیو (ادوارد فاکس) و کشاورز مستأجری با چهره‌ای تیره به‌نام تد (آلن بیتس) رد و بدل می‌کند. گارد در نقش جوانی که کم‌کم روابط را درمی‌یابد و درگیر این مثلث عشقی می‌شود و هم‌زمان می‌کوشد با بیداری جنسی خود کنار بیاید، درخشان است. کنجکاوی ساده‌لوحانهٔ او به شخصیتش جذابیتی گیرا و در عین حال آزاردهنده می‌بخشد که زمانی برای بسیاری از ما ملموس بوده است. با این حال، ریتم کارِ لوزی نامناسب به نظر می‌رسد — گاهی فیلم به‌طرز قابل‌توجهی کند پیش می‌رود — و به‌طور غیرمعمولی موسیقی متن میشل لوگران برایم تا حدی تکراری و حواس‌پرت‌کن بود. فیلم‌برداری محیط را به‌کمال نشان می‌دهد و دیالوگ‌های ال. پی. هارتلی، به‌قلم هارولد پینتر، به‌خوبی تفاوت‌های طبقاتی و تعصبات را به‌صورت موجز نشان می‌دهند.