فیلم Mother Mary 2026

ستارهٔ راکِ عنوان فیلم (آن هاتاوی — یا شاید مارگو رابی یا ناتالی پورتمن؟) با دوست پیشین و طراح مدش «سم» (میشائلا کوئل) به‌نوعی درگیری داشته و وقتی در میانهٔ یک رعد و برق بی‌خبر سراغ او می‌آید، نباید از پذیرایی خیس‌وخروشش چندان متعجب شود. او به یک لباس نیاز دارد؛ لباسی بی‌نظیر که همهٔ چیز را تمام کند. می‌خواهد «سم» آن را برایش طراحی...

ستارهٔ راکِ عنوان فیلم (آن هاتاوی — یا شاید مارگو رابی یا ناتالی پورتمن؟) با دوست پیشین و طراح مدش «سم» (میشائلا کوئل) به‌نوعی درگیری داشته و وقتی در میانهٔ یک رعد و برق بی‌خبر سراغ او می‌آید، نباید از پذیرایی خیس‌وخروشش چندان متعجب شود. او به یک لباس نیاز دارد؛ لباسی بی‌نظیر که همهٔ چیز را تمام کند. می‌خواهد «سم» آن را برایش طراحی کند چون تنها کسی است که واقعاً او را می‌فهمد و می‌شناسد و از این قبیل حرف‌ها. به جز چند مداخله از طرف دستیارش «هیلدا» (هانتر شافر) و چند لحظهٔ تهدیدآمیز با قیچی، فیلم در اصل تحلیلی تا حدودی مرموز از رابطهٔ این دو است و از نظر بصری گاهی مرا به یاد In Fabric (2018) می‌اندازد. فیلم بسیار دیالوگ‌محور است و در بخش زیادی احساس می‌کنید که شاید بهتر بود روی صحنه‌ای تئاتری با نورپردازی خلاقانه اجرا شود. زمینهٔ کمی در اختیار تماشاگر گذاشته شده — نه از اینکه چه چیزی آن‌ها را از هم جدا کرد و نه از انگیزهٔ آشتی‌ای که «سم» نسبت به آن گویی بی‌تفاوت یا حتی خصمانه است. از نظر مفهومی شاید بخواهد لایه‌های سطحی‌نگری را که نه تنها این صنعت بلکه زندگی را هم احاطه کرده کنکاش کند؛ یا نقدی بر ناپایداری شهرت و دوستی‌ها باشد. اما در هر حال به این زنان عمق کافی نمی‌دهد تا واقعاً برایشان اهمیت قائل شویم، و با وارد شدن به بخش پایانی که تخیلی‌تر و شاید استعاری است، کمی از علاقه‌ام کاسته شد. میشائلا کوئل بازیگری بسیار طبیعی و دیدنی است، اما هاتاوی به‌قدری قابل تعویض با چند بازیگر دیگر به نظر می‌رسید که باوجود تلاشش در چند اجرای موسیقایی، برای من جذابیتی ایجاد نکرد.