فیلم Deadfall 1968

این فیلمِ برایان فوربس فیلمی جالب و کنجکاوانه است. در ظاهر صرفاً نسخه‌ای کپی‌شده از «تاپ‌کاپی» (۱۹۶۴) به نظر می‌رسد، بی‌آن‌که شوخ‌طبعی یا سبک آن را داشته باشد؛ اما اگر کمی به آن فرصت بدهید، پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. مایکل کین در نقش یک دزد کوچک، که توسط زنی مرموز (جووانا رالی) و مردی دیگر (اریک پورتمن) برای انجام سرقتی استخدام می‌شود که قرار است...

این فیلمِ برایان فوربس فیلمی جالب و کنجکاوانه است. در ظاهر صرفاً نسخه‌ای کپی‌شده از «تاپ‌کاپی» (۱۹۶۴) به نظر می‌رسد، بی‌آن‌که شوخ‌طبعی یا سبک آن را داشته باشد؛ اما اگر کمی به آن فرصت بدهید، پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. مایکل کین در نقش یک دزد کوچک، که توسط زنی مرموز (جووانا رالی) و مردی دیگر (اریک پورتمن) برای انجام سرقتی استخدام می‌شود که قرار است میلیون‌ها پزتا از یک گاوصندوق در اسپانیا نصیبشان کند، در فرم خوبی ظاهر شده است. همه‌چیز طبق نقشه پیش نمی‌رود و گاهی موقعیت‌ها کاملاً کمیک می‌شوند؛ اما وقتی آن‌ها سراغ چالشی جسورانه‌تر می‌روند، شخصیت‌پردازی‌ها شروع می‌کنند به تأثیرگذاری بیشتر بر قصه‌ای که در اصل چندان پیچیده نیست. برای من اریک پورتمن ستارهٔ فیلم است: هرچند گاهی نحوهٔ ادا و لحنش کمی آزاردهنده است، احتمالاً این تنها باری بود که نقش او بیش از پیش بازتابی از شخصیت خودش بود. هر چه بیشتر دربارهٔ ماهیت نسبتاً عجیبِ رابطهٔ بین آن دو پی ببریم، ماجرا معنادارتر و فیلم کنجکاوی‌برانگیزتر می‌شود. فیلم خیلی طولانی‌ست — عکس‌برداری‌های بسیار زیبا که عملاً به پیش‌برد داستان کمکی نمی‌کنند — و پایان‌بندی را هم دوست نداشتم؛ به‌نظر می‌رسد بیش از حد قطعی و محدود باشد. با این حال، برای فیلمی که تا دیروز اصلاً اسمش را نشنیده بودم، ارزش تماشا را دارد.