فیلم Tom Thumb 1958

خوب‌ها واقعاً در بسته‌های کوچک هم جا می‌گیرند. چوب‌بر راستگو جاناتان به پاس نخریدن یک درخت بلوط تنومند از سوی ملکهٔ جنگل سه آرزو دریافت می‌کند. وقتی به خانه برمی‌گردد با هیجان سعی می‌کند این ماجرا را به همسرش بگوید، اما بینشان مشاجره‌ای درمی‌گیرد و در جریان آن، آن سه آرزو به‌طرز مسخره‌ای هدر می‌روند. وقتی از احمقانه‌بودن این هدررفت آگاه می‌شوند، هر دو با تأسف...

خوب‌ها واقعاً در بسته‌های کوچک هم جا می‌گیرند. چوب‌بر راستگو جاناتان به پاس نخریدن یک درخت بلوط تنومند از سوی ملکهٔ جنگل سه آرزو دریافت می‌کند. وقتی به خانه برمی‌گردد با هیجان سعی می‌کند این ماجرا را به همسرش بگوید، اما بینشان مشاجره‌ای درمی‌گیرد و در جریان آن، آن سه آرزو به‌طرز مسخره‌ای هدر می‌روند. وقتی از احمقانه‌بودن این هدررفت آگاه می‌شوند، هر دو با تأسف به نبودن فرزند در زندگی‌شان فکر می‌کنند، مهم نیست چقدر کوچک باشد. جاناتان حدس می‌زند شاید ملکه یک آرزوی دیگر هم به آن‌ها عطا کند، حتی یک آرزوی کوچک... بر پایهٔ داستان برادران گریم، تام تامب شاید یکی از کم‌ارزش‌دیده‌شده‌ترین موزیکال‌های دههٔ ۱۹۵۰ باشد. تام تامب همهٔ آن چیزهایی را دارد که یک موزیکال خانوادگی باید داشته باشد: یک قصهٔ افسانه‌ای پُر از رنگ، شماره‌های شاد آواز و رقص، و گرمایی که حتی افسرده‌ترین دل‌ها را هم روشنی می‌بخشد. با درخشش ورزشی و پرانرژی راس تمبلین در نقش تام، و بازی لذت‌بخشِ شرورانهٔ پیتر سلرز و تری-توماس، فیلم از همان ابتدا پایه‌ای محکم دارد. اضافه کنید افکت‌های برندهٔ اسکار تام هاوارد، موسیقی خیال‌انگیز گملی و جونز و کارگردانی پرجنب‌وجوش جورج پال (استاد راهنمای ری هریهاوزن) را — پس چه بهانه‌ای دارید که این فیلم را به زندگی خودتان و فرزندانتان راه ندهید؟ داستان در اوجی از طراحی هنری باشکوه و افکت‌های عروسکی-پویانمایی باز می‌شود. وقتی تمبلین در دنیای کوچک خود می‌گردد، سازندگان دکورهای بزرگ‌شده را با پویانمایی و کرئوگرافی واقعی ترکیب می‌کنند. شاید امروز کمی کهنه به نظر برسد، اما هنوز هم جادویی است؛ یادآور زمانی که ساخت چنین ترکیبی شگفت‌انگیز به کار و تلاش فراوان نیاز داشت. یک سکانس اصلی وجود دارد که تام اسباب‌بازی‌ها را زنده می‌کند (می‌بینید اسباب‌بازی بدون کودک به اندازهٔ کودک بدون اسباب‌بازی رنج‌آور است)، که واقعاً تماشایی و شایستهٔ مقام کلاسیک است. در کنار لحظهٔ تاریخی‌ای که جین کلی با میکی‌ماوس در Anchors Aweigh رقصید، این سکانس تام را در حال رقصی درخشان با مجموعه‌ای از اشیاء و اسباب‌بازی‌های دوران کودکی نشان می‌دهد. علاوه بر آن، اجراهای هنرمندانه، یک خط فرعی اخلاقی-عاشقانه و بله، تم همیشگی نبرد میان خوب و بد—همه و همه در خدمت قصه‌اند. همه‌چیز عالی است، واقعاً همین‌طور است. آیا من جانب‌دارم چون این فیلم از محبوب‌های کودکی‌ام بوده؟ می‌توانید آخرین سنت، پنی یا یوروی خود را شرط ببندید که بله! اما یک حقیقت را می‌دانم: من این فیلم را در طول سال‌ها به گروه‌های سنی مختلف نشان داده‌ام و هیچ‌گاه پس از پایان فیلم آن را ندیده‌ام مگر اینکه با لبخند و گاهی اشک‌های شاد روبرو شود. چون در نهایت این فیلم شادی را به کودکان و به کودکی درون همهٔ ما می‌بخشد. و این حقیقت است، جناب قاضی. دو به دو به دو — 9/10