فیلم Nine Hours to Rama 1963

در نظر تئوریک، این فیلم می‌توانست نگاهی جالب به انگیزه‌های ناتورام گودسه (هورست بوخ‌هولز) برای برنامه‌ریزی و ترور مهاتما گاندی (جی.اس. کاشیاپ) باشد. اما آنچه می‌بینیم یک اثر تاریخی کند و با انتخاب‌های بازیگری نامناسب است؛ هرچند فیلم تلاش می‌کند—و حتی بسیار تلاش می‌کند—اما واقعاً به‌درستی از کار درنمی‌آید. با بازگوییِ گذشته به ما نشان داده می‌شود که چرا این هندو گاندی را مسئول قتل...

در نظر تئوریک، این فیلم می‌توانست نگاهی جالب به انگیزه‌های ناتورام گودسه (هورست بوخ‌هولز) برای برنامه‌ریزی و ترور مهاتما گاندی (جی.اس. کاشیاپ) باشد. اما آنچه می‌بینیم یک اثر تاریخی کند و با انتخاب‌های بازیگری نامناسب است؛ هرچند فیلم تلاش می‌کند—و حتی بسیار تلاش می‌کند—اما واقعاً به‌درستی از کار درنمی‌آید. با بازگوییِ گذشته به ما نشان داده می‌شود که چرا این هندو گاندی را مسئول قتل هزاران هندو توسط مسلمانان می‌دانسته، اعمالی که او را مصمم به انتقام‌جویی کرده و حاضر است سرتاسر کشور را طی کند تا به هدفش برسد. انتخاب هورست بوخ‌هولز—مردی جذاب که در به‌تصویرکشیدن ترس و وحشت استاد است و چهره‌ای مناسب برای انتقال این احساسات دارد—عجیب است، اما این عجیب‌بودن در برابر انتخاب‌های دیگر چندان نیست؛ از جمله رابرت مورلی، هری اندروز (ژنرال سینگ) و اجرای نسبتاً خشک خوزه فرر در نقش گوپال داس، پلیسی که مصمم است از نقشه‌های متعدد در جریان جلوگیری کند. با اینکه فیلم از نظر تصویربرداری زیباست و توجه زیادی به ظاهر و فضا شده، داستان ریتم ندارد، شخصیت‌ها عمق ندارند و جز اجرای تقریباً دوقلوی‌گونه و چهرهٔ آشنا و هولناکِ کاشیاپ، فیلم بیش از اندازه در سطح یک ملودرام فرماتیک باقی می‌ماند. در پایان اجرای بوخ‌هولز قطعاً شدت و تاثیر دارد، اما در مجموع همه‌چیز بیش از حد طول می‌کشد تا به جایی برسد.