فیلم Supergirl 2026

امتیاز: B- «سوپرگرل» فیلمی است با حال‌وهوای زمخت و تصویری چشم‌گیر در ژانر ماجراجویی کیهانی، که با اجرای قدرتمند میلی الکاک در نقش کارا زور-ال جان می‌گیرد؛ بازی او ضعف‌های خام و نیروی سرسخت این شخصیت را به‌خوبی نشان می‌دهد. فیلم در لحظاتی که به عمق غمِ بازماندگی (survivor’s guilt) می‌پردازد و همچنین در سکانسی که جیسون موموآ به‌عنوان لبو حضوری دزدکی و جذاب دارد، می‌درخشد؛...

امتیاز: B- «سوپرگرل» فیلمی است با حال‌وهوای زمخت و تصویری چشم‌گیر در ژانر ماجراجویی کیهانی، که با اجرای قدرتمند میلی الکاک در نقش کارا زور-ال جان می‌گیرد؛ بازی او ضعف‌های خام و نیروی سرسخت این شخصیت را به‌خوبی نشان می‌دهد. فیلم در لحظاتی که به عمق غمِ بازماندگی (survivor’s guilt) می‌پردازد و همچنین در سکانسی که جیسون موموآ به‌عنوان لبو حضوری دزدکی و جذاب دارد، می‌درخشد؛ اما با یک ضدقهرمان بی‌رمق، یک تکیه‌گاه احساسی ناپایدار در شخصیت روتیِ اِو ریدلی و استفاده‌های آزاردهنده از موسیقی‌های پرش ناگهانی، زیر بار ضعف‌هایی افتاده است. در مجموع، این اثر قصه‌ای شخصی‌شده از آغازِ قهرمانی را در قالب یک وسترن فضایی ارائه می‌دهد که ارزش دیدن روی پرده سینما را دارد، اما نقص‌هایی آن را تضعیف می‌کند. فیلم هُویت مخاطب خود را گم کرده است؛ به‌نظر می‌رسد محصولی چنددستگاهی و به‌نوعی تصمیم‌گرفته‌شده به‌وسیله کمیته باشد که هم عناصر مختلفی را قرض می‌گیرد و هم درنهایت چیزِ مشخصی ارائه نمی‌دهد. قصه به‌صورت فلش‌بک به معرفی کارا زور-ال می‌پردازد: پناهجویی از کریپتون که همراه سگ محبوبش، کریپتو، به زمین می‌آید و با پسرعمویش کال-ال (سوپرمن) دیدار می‌کند. باوجود قدرت‌هایی که از نور زرد خورشید می‌گیرد، کارا دلتنگ خانه‌اش است و زمین را ترک می‌کند تا همراه سگش در کهکشان سرگردان شود و دنبال خانه، پاسخ و خودِ خویش بگردد. او بیشتر وقتش را در بارهای فضایی می‌گذراند و میان شخصیت‌های ناخوش‌آیند گام می‌زند تا وقتی که با روتی، مبارز نوجوانی که دنبال انتقامِ قاتل خانواده‌اش، کرِم، است، برخورد می‌کند. وقتی کریپتو با تیریِ سمی مجروح می‌شود و تنها سه روز برای زنده ماندن فرصت دارد، کارا و روتی برای گرفتن تلافی و یافتن پادزهر دست به‌دست هم می‌دهند. متأسفانه اجرا و پرداخت این ماجراجویی ضعیف است. روایت ساده و چندان گیرای فیلم، از یک صحنهٔ اکشن به صحنهٔ دیگر می‌رود؛ درگیری‌ها کلیشه‌ای‌اند، جلوه‌های ویژه گهگاه مبتذل‌اند و کارگردانی تصویری به‌ندرت نوآوری دارد. فیلم از آثار موفق دیگری قرض‌های آشکاری گرفته—ردّپاهایی از «جنگ ستارگان»، «مکس دیوانه» و «جان ویک» به چشم می‌خورد—و چند حضور کوتاه از سوپرمن و لبو هم بیشتر شبیه آگهی‌های بصری برای فرنچایزهای مرتبط به‌نظر می‌رسد تا بخشی ارگانیک از روایت. بزرگ‌ترین مشکل اما به پرداخت شخصیت سوپرگرل باز می‌گردد. او خوش‌قَبِل کودکان نیست—به‌دلیل نوشیدن مکرر، زبان رکیک، درگیری‌های خشن و رفقای سؤال‌برانگیز—اما برای مخاطب بزرگسال هم چندان آزاردهنده و قابل‌اتکا نیست: شخصیت در توسعه ناهماهنگ است و گاهی الکاک برای این نقش نامناسب جلوه می‌کند. همین نقطه‌ضعف باعث می‌شود سؤال اصلی‌‌ای که فیلم قبل از شروع هم مطرح می‌شد («این فیلم برای چه کسانی ساخته شده؟») همچنان بی‌پاسخ بماند. در میان نکات مثبت، اجرای ماتیس شونارتس در نقش کرِم به‌طرز غافلگیرکننده‌ای قانع‌کننده است و ایدهٔ بردن کاراکتر سوپرگرل به جهتی تیره‌تر ایده‌ای الهام‌بخش اما پرریسک است؛ حیف که برخورد ناپخته با این تصمیم ارزش احتمالی آن را کاهش داده است. همچنین صحنه‌ها و نماهای بصری گاه خوش‌ساخت و هیجان‌انگیزند و حضور لبو برای لحظاتی لذت‌بخش است—اما همهٔ این‌ها زیر وزن روایت ضعیف، شخصیت‌پردازی نامتوازن و نقش اصلی‌ای که هرگز کاملًا جا نمی‌افتد، مدفون می‌ماند. نظرات مخاطبان نیز متنوع است: برخی به حضورِ قلب و هیجان فیلم اشاره می‌کنند و معتقدند اگر همین قصه دربارهٔ سوپرمن بود، واکنش‌ها متفاوت می‌بود؛ عده‌ای فیلم را بازنگری به کاراکتر با لحنِ گرانج و سایِ‌فای‌گونه توصیف می‌کنند که شخصیت‌ها کمی عجیب و متفاوت‌اند و این امر به‌خوبی جواب می‌دهد. بعضی دیگر هم فیلم را اثری سرگرم‌کننده و پرهیجان می‌دانند که فضاسازی و طنز خشنی دارد و اگرچه اندکی پرداختِ ایدئولوژیک در آن هست، اما بیش از حد به چشم نمی‌آید. در پایان، «سوپرگرل» فیلمی نامتوازن است: نقاط درخشان و لذت‌بخشی دارد—بازی پرانرژی میلی الکاک در لحظاتی جذاب است، لبو صحنه‌ای جذاب پدید می‌آورد و وجههٔ بصری گاهی موفق است—اما روایت کُلی، شخصیت‌پردازی و لحنِ ناپایدار آن باعث می‌شود نتوان آن را اثری واقعاً «سوپر» خواند. برای کسانی که از نسخهٔ سنتی و مَصونِ سوپرمن خسته‌اند و دنبال برداشتِ تیره‌تر و پرآبشارِ این جهان‌اند، دیدنِ فیلم ارزشِ تجربه روی پرده را دارد؛ اما انتظار یک آغازِ تمام‌عیار و یکپارچه برای این شخصیت را نداشته باشید.