فیلم The Invite 2026

نویسنده و نمایش‌نامه‌نویس ایرلندی قرن نوزدهم، اسکار وایلد، که به بذله‌گویی‌ها و ژرف‌اندیشی‌هایش دربارهٔ زندگی شهره است، معمولاً به این نصیحت دقیق نسبت داده می‌شود: «باید همیشه عاشق بود. به همین دلیل است که هرگز نباید ازدواج کرد.» این جمله‌ها به‌طرزی برازنده به‌عنوان اپیگراف فیلم جدید اولیویا وایلد، بهترین اثر او تا به امروز پشت دوربین، در آغاز فیلم می‌نشینند. اقتباسی از کمدی-درام اسپانیایی ۲۰۲۰...

نویسنده و نمایش‌نامه‌نویس ایرلندی قرن نوزدهم، اسکار وایلد، که به بذله‌گویی‌ها و ژرف‌اندیشی‌هایش دربارهٔ زندگی شهره است، معمولاً به این نصیحت دقیق نسبت داده می‌شود: «باید همیشه عاشق بود. به همین دلیل است که هرگز نباید ازدواج کرد.» این جمله‌ها به‌طرزی برازنده به‌عنوان اپیگراف فیلم جدید اولیویا وایلد، بهترین اثر او تا به امروز پشت دوربین، در آغاز فیلم می‌نشینند. اقتباسی از کمدی-درام اسپانیایی ۲۰۲۰ «Sentimental» (که در داخل کشور با عنوان «The People Upstairs» منتشر شد)، این بازسازی آمریکایی نگاهی برنده، گاه خشن و اغلب بدبینانه به موضوع ازدواج دارد؛ از منظر زوجی که سال‌هاست در سان‌فرانسیسکو زندگی مشترک دارند: جو (ست روگن) و آنجلا (اولیویا وایلد)، وقتی همسایه‌های طبقه بالا، پیña (پنه‌لوپه کروز) و هاوک (ادوارد نورتون)، را برای شام به خانه دعوت می‌کنند. انصافاً جو و آنجلا مهمانان‌شان را خوب نمی‌شناسند، اما دربارهٔ آن‌ها قضاوت‌ها و تصورات محکمی دارند. جرقه‌ها پیش از ورود پیña و هاوک هم زده می‌شود، وقتی معلوم می‌گردد میزبان‌ها اصلاً برای مهمانی آماده نیستند؛ وضعیتی که چیزهای زیادی دربارهٔ آن‌ها و وضعیت ازدواجشان افشا می‌کند. وقتی مهمانان می‌رسند، به‌سرعت آشفتگی‌های احساسی را درک می‌کنند و همین تیزبینی، رشته‌ای از موقعیت‌های خنده‌دار، شدید و پُرتنش را میان زوج‌ها و به تبع آن در هر یک از روابط به وجود می‌آورد. بیشتر از این گفتن، لو دادنِ ماجراست، اما بس است بگوییم آن شب پر از پیچ‌وخم‌های غیرمنتظره و تحریک‌کننده است که تا صبح هر دو زوج را دگرگون می‌کند. دورهمی آن‌ها سرشار از طنزی تیز و تند است که اغلب مستقیم به هدف می‌زند، و در کنار آن لحظاتی از درام عمیق، لطافت گرم‌کننده و بینش‌های حیرت‌انگیز نسبت به یکدیگر وجود دارد. گرچه فیلم گاهی در تلاش برای برانگیختن واکنش تماشاگر کمی زیاده‌روی می‌کند (خصوصاً در آغاز)، اما وقتی ریتم مناسب خود را پیدا می‌کند، با فیلمنامهٔ برجسته و بازی‌های درخشانِ گروه چهار نفرهٔ بازیگران کار را به خوبی پیش می‌برد. «The Invite» تا حدی یادآور فیلم‌های وودی آلن در اوج کارنامه‌اش است، اما نه به‌صورت تقلیدی آشکار. از آنجا که اکثریت فیلم در یک لوکیشن رخ می‌دهد، شبیه یک نمایش صحنه‌ای به‌نظر می‌رسد، اما هرگز حالت مصنوعی یا صحنه‌ای پیدا نمی‌کند؛ ریتمِ ثابتش تماشاگر را تا پایان نگه می‌دارد. این اثر برخلاف انتظارات من در هنگام رفتن به سالن سینما، شگفتی دلپذیری بود و در چندین جنبه می‌درخشد. تماشای فیلم گاهی اندکی آزاردهنده یا شرم‌آور است، اما همواره جبران می‌شود و با خنداندن تماشاگر خود را باز می‌یابد — دعوتی که من همیشه با شوق می‌پذیرم. از همان ابتدا می‌فهمی که زندگی مشترک «جو» (ست روگن) و «آنجلا» (اولیویا وایلد) بیشتر بر بقای چیزی استوار است که قبلاً بوده — و این وضعیت مدتی است که ادامه دارد. او از کار یکنواختش به‌عنوان معلم موسیقی به خانه برمی‌گردد و می‌بیند او برای شام همسایه‌ها را دعوت کرده است. او هیچ‌وقت دربارهٔ این مهمانی حرفی به خاطر نمی‌آورد، اما بداخلاقی‌اش به‌سرعت باید فروکش کند وقتی «پیña» (پنه‌لوپه کروز) و «هاوک» (ادوارد نورتون) وارد می‌شوند. نه‌چندان غیرمنتظره، آن‌ها به‌سرعت وضعیت را می‌خوانند و پیشنهاد می‌کنند ممکن است این زمان مناسبی نباشد، اما «آنجلا» اصرار می‌کند که بمانند و از ژامبون و شراب قرمز لذت ببرند — که جو یادش می‌آید خرید نکرده و مجبور می‌شوند از مخفی‌گاهشان استفاده کنند. به‌جای آنکه رفتاری مؤدبانه و متعارف با مهمانان داشته باشند، زوج مرتب با هم جر و بحث می‌کنند و فضایی سمی و تند ایجاد می‌کنند که قابل‌لمس است. در تمام آن مدت، ما نیز حس می‌کنیم مهمانان انگیزه‌ای پنهان دارند و این موضوع وقتی «جو» و «پیña» از دیگر دو نفر جدا می‌شوند روشن‌تر می‌شود؛ آنچه رخ می‌دهد، ساختارِ ازدواج(ها) را به آزمون می‌گذارد و در عین حال نگاهی دقیق به زوجی ارائه می‌دهد که صرفاً از سر بی‌حوصلگی یا عادت، زندگی را می‌گذرانند. آیا آن‌ها هنوز عاشق‌اند یا حتی علاقه‌ای دارند؟ آیا رابطه‌شان قابل تعمیر نیست یا فقط به تلنگری نیاز دارد؟ وایلد به‌خوبی نقش همسری خسته و درمانده را به تصویر می‌کشد و کروز در بخش‌های پایانی این تحلیل زوج‌ها می‌درخشد؛ نقشی که به‌عنوان مشاور به او اجازه می‌دهد نظرات تلخ و گزنده‌ای دربارهٔ وضعیت میزبانان بیان کند و هم‌زمان نیش و طعنه‌هایی هم متوجه دوست‌پسر خودش — که نورتون آن را با بازی کم‌ریخت و جذاب اجرا می‌کند — بکند. هیچ‌وقت وقتی یک اسپانیایی با شور و اشتیاق حرف می‌زند، زبانِ او را اصلاح نکنید! هر چهار بازیگر چه در گروه چه در زوج‌هایشان در فرم خوبی هستند و بیشترین خنده‌ها از نوشته‌ای می‌آید که سراسر با ظرافتی تأثیرگذار نوشته شده است. هرچند فیلم در اصل نقدی بر روابط انسانی است، همزمان به مسخرگی‌های روزمره و مدگرایی نیز طعنه می‌زند و پایان‌بندی‌اش حال‌وهوایی شبیه «حکایت‌های غیرمنتظره» دارد. فیلم تا حدی نمایش‌گونه است و به‌نظر می‌رسد روی صحنه نیز خوب جواب دهد؛ اما همین نسخهٔ سینمایی هم در کنار کمدی کوتاه اصلیِ سسک گی «Sentimental» (۲۰۲۰) راحت قابل‌مقایسه است و دیدن‌شان خالی از لطف نیست. نمایشی صحنه‌ای پالوده غیرتک‌همسری، بی‌شرم فقط برای دل‌های پخته