فیلم Persuasion 1995

من اخیراً این اقتباس از رمان «Persuasion» جین آستن را پس از سال‌ها تماشا کردم. به نظرم بهترین نسخه نیست، اما ارزش دیدن داشت. مانند اغلب تولیدات بریتانیایی این‌دست، فیلم بیشتر روی یک گروه بازیگر بااستعداد تکیه دارد تا چند ستارهٔ بزرگ در صدر فهرست بازیگران. مدت‌ها بود که رمان را نخوانده بودم و بعد از دیدن این نسخه و دو اقتباس دیگر — که در...

من اخیراً این اقتباس از رمان «Persuasion» جین آستن را پس از سال‌ها تماشا کردم. به نظرم بهترین نسخه نیست، اما ارزش دیدن داشت. مانند اغلب تولیدات بریتانیایی این‌دست، فیلم بیشتر روی یک گروه بازیگر بااستعداد تکیه دارد تا چند ستارهٔ بزرگ در صدر فهرست بازیگران. مدت‌ها بود که رمان را نخوانده بودم و بعد از دیدن این نسخه و دو اقتباس دیگر — که در جزئیاتی کوچک از هم فاصله دارند — کنجکاوم بدانم هر کدام تا چه اندازه به متن اصلی وفادار مانده‌اند. اما برای لذت بردن از این ساختهٔ خوب نیازی به دانستن آن نیست؛ فقط کاش می‌توانستم بخش‌های مورد علاقه‌ام از هر سه نسخه را کنار هم بگذارم و یک نسخهٔ جدید بسازم. در غیاب چنین امکانی، می‌گویم این اقتباس، مثل دیگر نسخه‌ها، برای طرفداران جین آستن که از تغییرات اندک در آثار او ناراحت نمی‌شوند، قابل قبول خواهد بود. نمی‌دانم پیدا کردن این فیلم چقدر آسان باشد. به‌ آن‌چه شنیده‌ام، نخست در تلویزیون بریتانیا پخش شد، اما شبکهٔ PBS در آمریکا هم به‌خاطر محبوبیت اقتباس‌های جین آستن در آن زمان علاقه نشان داد؛ این امر به افزایش بودجه و فیلم‌برداری در مکان‌های واقعی رمان انجامید و سپس نسخهٔ سینمایی آن پیش از پخش در PBS در سالن‌ها اکران شد و با معرفی راسل بیکر همراه بود. بازیگران زیادی برای نقش اصلی تست دادند. ظاهراً آماندا روت توجه کارگردانان را با درک این نکته جلب کرد که طبیعت درونی رمان ایجاب می‌کند بازیگر نقش آن باید با دیالوگ کمتر، وضعیت ذهنی آنِ را بهتر نشان دهد؛ تاریخچهٔ جالبی است.