فیلم The Princess and the Pirate 1944

باید اعتراف کنم همیشه برایم عجیب بوده که چگونه سربازان خسته از جنگِ آمریکا ممکن بوده از باب هوپ لذت ببرند. طنز به‌اصطلاح «شلوغ و شوخ» او همیشه برایم ساختگی و بدیهی به نظر می‌رسید. با این حال این فیلم تا حدودی آن برداشت ساده‌انگارانه دربارهٔ ستاره را نقض می‌کند. او نقش یک بازیگر ترسو را ایفا می‌کند که همراه با «پرنسس مارگارت» (نه، همان...

باید اعتراف کنم همیشه برایم عجیب بوده که چگونه سربازان خسته از جنگِ آمریکا ممکن بوده از باب هوپ لذت ببرند. طنز به‌اصطلاح «شلوغ و شوخ» او همیشه برایم ساختگی و بدیهی به نظر می‌رسید. با این حال این فیلم تا حدودی آن برداشت ساده‌انگارانه دربارهٔ ستاره را نقض می‌کند. او نقش یک بازیگر ترسو را ایفا می‌کند که همراه با «پرنسس مارگارت» (نه، همان پرنسس واقعی) توسط دزدان دریایی اسیر می‌شوند در حالی که به سمت جزیره‌ای می‌روند تا گنجی دفن‌شده را بیرون بکشند. وقتی هویت او را می‌فهمند می‌خواهند برایش باج بگیرند و همه‌چیز می‌افتد روی دوش «سیلوستر» (هوپ) تا روز را نجات دهد. بازیگران مکمل عالی‌اند — والتر برنان در نقش بامعنای «Featherhead»، والتر سِلزاک در نقش دزد دریایی «La Roche» و ویکتور مک‌لاگلن در قالب «The Hook» در بهترین فرم خود ظاهر شده‌اند. ویرجینیا میِیو در نقش «پرنسس» هرگز بازیگر قابلی نبوده و اینجا هم تفاوتی ندارد — او جذابیت و زیبایی دارد اما کاریزمایی مانند یک ماهی خیس. دیالوگ‌های کوتاه و شوخ زیادی هست؛ کنایه‌های آقای هوپ خطاب به تماشاگر گهگاه واقعاً بامزه‌اند و همراه با چند سکانس نمایشی و اغراق‌شدهٔ پرهیجانِ شمشیرزنی، فیلم تبدیل به یک تلاش پانتومیمی‌وار نسبتاً تماشایی می‌شود. فیلم عالی نیست، اما خیلی بهتر از آنچه انتظار داشتم بود.