Harry Carey

بیوگرافی

هنری دوویت کری دوم (۱۶ ژانویهٔ ۱۸۷۸ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۷) بازیگر آمریکایی و یکی از نخستین ابرستاره‌های سینمای صامت بود که معمولاً در نقش قهرمانان وسترن بازی می‌کرد. یکی از شناخته‌شده‌ترین اجراهای او نقش رئیس سنا (رئیس مجلس سنای ایالات متحده) در فیلم درامی آقای اسمیت به واشینگتن می‌رود...

هنری دوویت کری دوم (۱۶ ژانویهٔ ۱۸۷۸ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۷) بازیگر آمریکایی و یکی از نخستین ابرستاره‌های سینمای صامت بود که معمولاً در نقش قهرمانان وسترن بازی می‌کرد. یکی از شناخته‌شده‌ترین اجراهای او نقش رئیس سنا (رئیس مجلس سنای ایالات متحده) در فیلم درامی آقای اسمیت به واشینگتن می‌رود (۱۹۳۹) است که برای آن نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. او پدر هری کری جونیور بود که او نیز بازیگر برجسته‌ای شد. در نیویورک متولد شد؛ پدرش قاضی دادگاه‌های ویژه بود و همچنین رئیس یک شرکت تولید ماشین‌های خیاطی بود. در جزیرهٔ سیتی، نیویورک بزرگ شد. در آکادمی نظامی همیلتون تحصیل کرد و پیشنهادی برای ورود به آکادمی نظامی وست پوینت را رد کرد تا در دانشگاه نیویورک ادامهٔ تحصیل دهد، جایی که هم‌کلاسی‌های دانشکدهٔ حقوق او از جمله جیمز جِی. واکر بودند که بعدها شهردار نیویورک شد. پس از یک حادثهٔ قایق‌رانی که منجر به ذات‌الریه شد، کری در دوران بهبودی خود نمایشی نوشت و سه سال کشور را در اجرای آن گشت، پول زیادی به‌دست آورد که همهٔ آن پس از شکست نمایش بعدی‌اش از بین رفت. در ۱۹۱۱ دوستش هنری بی. والتال او را به کارگردان دی. دابلیو. گریفیت معرفی کرد، برای او کری در فیلم‌های زیادی بازی کرد. کری دو بار ازدواج کرد؛ بار دوم با بازیگر الایو فولر گلدن (معروف به الایو کری) که او را با جان فورد، کسی که بعدها کارگردان شد، آشنا کرد. کری بر رئیس استودیو یونیورسال، کارل لمل، تاثیر گذاشت تا از فورد به‌عنوان کارگردان استفاده کند و شراکتی پدید آمد که تا اختلافی در دوستی‌شان در ۱۹۲۱ ادامه داشت. در این مدت کری تبدیل به یکی از محبوب‌ترین ستارگان وسترن در اوایل سینما شد و گهگاه فیلم می‌نوشت و کارگردانی هم می‌کرد. در دههٔ ۱۹۳۰ او کم‌کم به نقش‌های شخصیتی سوق پیدا کرد و برای یکی از آن‌ها، نقش رئیس سنا در آقای اسمیت به واشینگتن می‌رود (۱۹۳۹)، نامزد اسکار شد. او بار دیگر با فورد در فیلم زندانی جزیرهٔ شارک (۱۹۳۶) کار کرد و یک‌بار نیز همراه با پسرش هری کری جونیور در فیلم رد ریور (۱۹۴۸) ساختهٔ هوارد هاکس ظاهر شد. او پس از یک دورهٔ طولانی مبارزه با امفیزم و سرطان درگذشت. فورد بازسازی فیلم سه پدرخوانده (۱۹۴۸) را به این مرام تقدیم کرد: «برای هنری کری — ستارهٔ درخشان آسمان وسترن‌های اولیه.»