فیلم Red River 1948

آن‌هایی که تسلیم می‌شوند را دفن کن! تام دانسون یک دامدار خودساخته است و حاضر است برای حفظ زندگی‌ای که ساخته هر کاری بکند. کاهش پیوسته ارزش دام‌ها باعث می‌شود تام و پسرخوانده‌اش، متیو، ناگزیر گله را از مسیر خطرناک چی‌شولم عبور دهند و سپس امیدوار باشند که برای گوشت قیمت خوبی بگیرند. با گروهی که جمع کرده‌اند به سمت شمال می‌روند، اما مشکلات زیادی در...

آن‌هایی که تسلیم می‌شوند را دفن کن! تام دانسون یک دامدار خودساخته است و حاضر است برای حفظ زندگی‌ای که ساخته هر کاری بکند. کاهش پیوسته ارزش دام‌ها باعث می‌شود تام و پسرخوانده‌اش، متیو، ناگزیر گله را از مسیر خطرناک چی‌شولم عبور دهند و سپس امیدوار باشند که برای گوشت قیمت خوبی بگیرند. با گروهی که جمع کرده‌اند به سمت شمال می‌روند، اما مشکلات زیادی در راهشان پدید می‌آید؛ از جمله تنش و ناسازگاری ناشی از روش‌های استبدادی دانسون که ممکن است به شورش در دل دشت بینجامد. بدون شک «رد ریور» (Red River) یکی از بزرگ‌ترین و باکیفیت‌ترین وسترن‌های تاریخ سینماست. اجراهای بازیگران فوق‌العاده‌اند، کارگردانی هاوارد هاکس با مهارت و وسواس چشم‌نوازی انجام شده و فیلم‌برداری از بهترین‌های ژانر است. فیلم بر پایه رمان «مسیر چی‌شولم» نوشته بوردن چیس ساخته شده (چیس در نگارش فیلمنامه هم شریک بوده)، و «رد ریور» تماشایی عظیمی است که حتی یک قاب آن اضافه به نظر نمی‌رسد. هاکس—که این نخستین وسترن اوست—شخصیت‌های زنده و پرجنب‌وجوشش را در مناظری گسترده و سرسبز قاب‌بندی می‌کند و آنها را در میان جریان بی‌پایان درام و اکشن جان می‌بخشد. هرچند چیس از تغییراتی که هاکس در داستان داده ناراضی بود، اما بی‌گمان از محصول نهایی شگفت‌زده می‌شد؛ فیلم‌برداری هارلن در لوکیشن‌های آریزونا قلمرو کابوی‌ها را استادانه ثبت کرده و موسیقی دیمیتری تیومکین هیجان را برمی‌انگیزد و تماشاگر را با آدرنالین وسترنی پر می‌کند. اگر کسی در توانایی بازیگری جان وین شک دارد، کافیست اجرای او در نقش دانسون را ببیند. شخصیت دانسون سختگیر و مقاوم است، اما وین این ویژگی‌ها را با اراده‌ای خاکی و باورپذیر درمی‌آمیزد که لایه‌های شخصیت را به‌خوبی شکل می‌دهد. در برابر او، مانتگمری کلیفت در نقش متیو گارت گام‌به‌گام همراه است؛ شخصیتی حساس اما نه بیش از حد، که نقطه مقابل کاملِ همذات‌پنداریِ مردانگی پرشور وین را می‌سازد. والتر برنن و جان آیرلند نیز در نقش‌های تکمیلی می‌درخشند، و اجرای درخشان جوآن درو در نقش تس میلای شایسته ذکر ویژه است؛ رزومه هاوارد هاکس پر از شخصیت‌های زن قوی است و درو خود را در شمار بهترین‌های این مجموعه قرار می‌دهد — نخستین حضورش در کنار کلیفت بسیار ارزشمند است. انتظار نمی‌رود چنین فیلمی با این دو ستاره کار کند، اما جان وین و مانتگمری کلیفت موفق می‌شوند احساس رابطه‌ای محترمانه و درعین‌حال دوست‌دارانۀ عمیق را منتقل کنند—پدیده‌ای که در آثار وین به ندرت دیده می‌شود. هاکس ما را در یک کروِ گله‌گردانی پُرگردوخاک و بی‌امان همراه می‌سازد و تقریباً می‌توان فشارها و تنش‌هایی را حس کرد که وقتی مرد جوان علیه کنترل تقریباً بیرحمانۀ پدرگونه‌اش شورش می‌کند، رو به فزونی می‌گذارد. والتر برنن، همان‌طور که همیشه، عالی است ولی در اینجا نقش او ظرافت بیشتری دارد و روی خط باریکی بین دوست قدیمی و پروتگۀ جوان‌شان گام می‌زند. فیلم‌برداری واقعاً نشان می‌دهد که این کار چقدر برای گاوچرهای واقعی سخت بوده و پایان‌بندی هم به‌شکلی عالی طرح‌ریزی شده است. «رد ریور» نمونه‌ای واقعاً حماسی از ژانر وسترن است و در اوج توانایی‌های این ژانر قرار دارد. به‌سادگی سینمای جادویی‌ای است که تمام عناصرش به‌خوبی کنار هم قرار گرفته‌اند؛ فیلمی که حتی تماشاگرانی که به وسترن علاقه‌ای ندارند هم باید از آن به‌عنوان سرگرمی لذت ببرند. ۱۰/۱۰