فیلم Harry Potter and the Chamber of Secrets 2002

عالی هری پاتر و تالار اسرار دنباله‌ای شایسته است که نسبت به قسمت اول پیشرفت کرده و دنیای مجموعه را به‌طرزی باشکوه گسترش می‌دهد. کیفیت این فیلم از نظر جلوه‌های بصری و بازیگری به‌طور چشمگیری از قسمت اول بهتر است؛ این موضوع طبیعی است چون سه بازیگر اصلی به نقش‌های خود و حرفهٔ بازیگری مسلط‌تر شده‌اند. مشخص است تیم جلوه‌های ویژه زمان کافی برای آماده‌سازی داشته‌اند، چرا...

عالی هری پاتر و تالار اسرار دنباله‌ای شایسته است که نسبت به قسمت اول پیشرفت کرده و دنیای مجموعه را به‌طرزی باشکوه گسترش می‌دهد. کیفیت این فیلم از نظر جلوه‌های بصری و بازیگری به‌طور چشمگیری از قسمت اول بهتر است؛ این موضوع طبیعی است چون سه بازیگر اصلی به نقش‌های خود و حرفهٔ بازیگری مسلط‌تر شده‌اند. مشخص است تیم جلوه‌های ویژه زمان کافی برای آماده‌سازی داشته‌اند، چرا که برای سال ۲۰۰۲ این جلوه‌ها خیره‌کننده‌اند. از دابی کوتوله تا بازالیسک در تالار اسرار، طراحی موجودات عالی است و تعامل باورپذیری بین این مدل‌ها و بازیگران خلق شده است. اگرچه این فیلم دیگر کشف دنیای جادویی هاگوارتز را برای اولین بار ندارد، اما داستان در کلیت قوی‌تر از پیش عمل می‌کند. حس واقعیِ رمز و راز پیرامون تالار اسرار و اضطراب و جنون ایجادشده در هاگوارتز بسیار جذاب است. میزان خطر و پیشروی داستان در اینجا ارتقا یافته و تجربهٔ روان‌تری فراهم می‌کند. همان‌طور که ذکر شد، بازی بازیگران اصلی به‌طرز قابل‌توجهی بهتر شده است. هر بازیگر به شخصیت خود رسیده و راحت‌تر با آن ارتباط برقرار می‌کند. روپرت گرینت با timing کمدی و ترسوییش صحنه‌ها را می‌برد. اما اما واتسون باز هم خوب است و دیگر مثل فیلم قبل لازم نیست بار کاملِ سه‌گانه را به دوش بکشد. در این قسمت شخصیت‌های جدید زیادی اضافه شده‌اند که همگی عالی‌اند؛ من به‌ویژه دابی و گیلدروی لاکهارت را دوست داشتم. هری پاتر و تالار اسرار در تقریباً همهٔ جنبه‌ها نسبت به قسمت اول پیشرفت دارد، و همین برای یک دنباله کافی است. امتیاز: ۷۹٪؛ نتیجه: عالی کتاب دوم در مجموعهٔ هری پاترِ جی. کی. رولینگ نشان می‌دهد سه‌گانهٔ جوانان جادویی بیش از پیش رابطه‌ای نزدیک‌تر با هم پیدا می‌کنند؛ و ما کم‌کم چالش‌هایی را که هری جوان (دنیل ردکلیف) با آن‌ها روبه‌رو خواهد شد، درمی‌یابیم. این قسمت نسبت به آغازِ مجموعه تیره‌تر و تهدیدآمیزتر است؛ پروفسور اسنیپِ آلن ریکمن بیشتر شخصیت‌پردازی می‌شود و تبدیل به دشمنی سهمگین‌تر می‌شود، در مقابل مگی اسمیت که نقش مدافع حرفه‌ای را دارد، و دامبلدور (ریچارد هریس) نیز به‌عنوان شخصیت عمق بیشتری پیدا می‌کند. شاید می‌شد بدون حضور «مرتل نالان» هم داستان به‌جایی می‌رسید، اما اقتباس خوب است و ریتم سریعی دارد و کمی خنده نیز بیشتر از نسخهٔ اول به آن اضافه شده است. موسیقی و جلوه‌ها نیز به‌خوبی از این ماجرای فانتزی-ماجراجویانهٔ جذاب پشتیبانی می‌کنند.