فیلم DragonHeart 1996

یک سرگرمی خانوادگی خوب. این فیلم از آن فانتزی‌های معمولی است که در دههٔ ۹۰ وقتی از تلویزیون پخش می‌شد، حسابی محبوب شد و تبدیل به حضور ثابت میان‌وعده‌های آخر هفته و روزهای تعطیل شد. به‌راحتی کودکان و نوجوانان را جذب می‌کند و فیلمی خانوادگی است که هم سرگرم می‌کند و هم احساس‌برانگیز است. داستان در دورهٔ نامعلومی از قرون وسطی و در پادشاهی افسانه‌ای اروپایی رخ...

یک سرگرمی خانوادگی خوب. این فیلم از آن فانتزی‌های معمولی است که در دههٔ ۹۰ وقتی از تلویزیون پخش می‌شد، حسابی محبوب شد و تبدیل به حضور ثابت میان‌وعده‌های آخر هفته و روزهای تعطیل شد. به‌راحتی کودکان و نوجوانان را جذب می‌کند و فیلمی خانوادگی است که هم سرگرم می‌کند و هم احساس‌برانگیز است. داستان در دورهٔ نامعلومی از قرون وسطی و در پادشاهی افسانه‌ای اروپایی رخ می‌دهد که آینون جوان و قلدر با دستی آهنین و بدون دل حکومت می‌کند. در نوجوانی جانش را اژدهایی نجات داده است که نیمی از قلبش را به او بخشیده بود؛ اما اکنون او درس‌های افتخار و دلیر بودن مربی‌اش را نادیده گرفته و همچون یک ستمگر فرمانروایی می‌کند. مردم از زیاده‌روی‌هایش به ستوه آمده‌اند و بوون، مربی سابق پادشاه، تصمیم می‌گیرد با کمک آخرین اژدهای زنده — همان اژدهایی که پادشاه را نجات داده — قیامی علیه او رهبری کند. زیاد وارد حواشی نمی‌شوم چون فیلم از نظر هنری اثر شاخصی برای دست‌اندرکاران نیست، هرچند در زمان خود بسیار محبوب بود. نکات خوب زیادی در فیلم هست که از جمله می‌توان به فیلمنامه اشاره کرد. بله، داستان کلیشه‌ای و تا حدودی شعاری است؛ شباهت‌هایی با رابین هود دارد، پر از کلیشه‌هاست و طنز آن در بهترین حالت متوسط است. اما حقیقت این است که فیلم سرگرم‌کننده است و به‌اندازهٔ کافی فانتزی و احساس دارد تا بیننده را راضی کند. چند صحنهٔ مبارزهٔ خوب وجود دارد، سکانس حمله به قلعه هیجان‌انگیز و پرتنش است، و افکت‌های ویژه و CGI (در آن زمان فناوری نو) با توجه به امکانات آن دوره عملکرد قابل‌قبولی دارند. فیلم‌برداری هم خوب است و موسیقی متن به‌یادماندنی و واقعاً حماسی است که بعدها در کاربردهای متعدد استفاده شد. بازیگران گرچه درخشان نیستند، اما تلاش قابل‌قبولی دارند و نسبتاً متعهد بازی کرده‌اند. نام‌های شناخته‌شده‌ای در فیلم حضور دارند؛ از جمله صدای اژدها که با حس و حال خاصِ شان کانری اجرا شده و یکی از بهترین کارهای دوبلهٔ اوست. دنِس کوئید در نقش قهرمانی بالغ و نه‌چندان جوان عملکرد قابل‌قبولی دارد، اما این دیوید توئیلیس است که با بازی خود شگفتی‌آفرین شده و تمام توجه را به خود جلب می‌کند. او پادشاه خبیث آینون را با تعهد و احساسی قابل‌توجه جان بخشیده و به شخصیت لمحه‌هایی از کنایه، سادیسم و جنون داده است؛ به‌نظرم توئیلیس از اجراى پیتر اوستینوف در «Quo Vadis» الهام گرفته است. در نهایت پیت پوستلت‌ویت از ایفای نقش راهب خوش‌مشرب و شبیه به یک ترانه‌خوان دوره‌گرد ظاهراً لذت برده است. متأسفانه دینا مایر برایم ناامیدکننده بود: برای شخصیتش تلاش چندانی نکرده و شیمی رومانتیکش با کوئید تقریباً هیچ است. همچنین حس زمان و مکان فیلم گُم است؛ از آنجا که فیلم کاملاً فانتزی است، نه مکان مشخصی ارائه می‌شود و نه زمان تاریخی مشخص که بتوان بر اساس آن پوشش، فناوری یا معماری را بازتولید کرد. هرچند دکور و لباس‌ها قابل‌پذیر هستند، اما بیش از حد خیالی‌اند و برای من دلپذیر نبودند.