فیلم Dragonheart Vengeance 2020

یک «بانوی دراگون‌هارت» حامی برابری جنسیتی در فیلمی که بار دیگر از بدترین‌های این فرنچایز است پس از چندین فیلم، فرنچایز «دراگون‌هارت» که زیر نظر تهیه‌کننده رافائلا دِ لائورنتیس ادامه یافته، بار دیگر اثری تازه عرضه کرده است؛ امیدوارم آخرین بار باشد. البته با وجود کیفیت و جادوی فیلم اول، هیچ‌یک از آثار بعدی حتی نزدیک به آن هم نشدند. به همین دلیل بیشتر فیلم‌ها حتی...

یک «بانوی دراگون‌هارت» حامی برابری جنسیتی در فیلمی که بار دیگر از بدترین‌های این فرنچایز است پس از چندین فیلم، فرنچایز «دراگون‌هارت» که زیر نظر تهیه‌کننده رافائلا دِ لائورنتیس ادامه یافته، بار دیگر اثری تازه عرضه کرده است؛ امیدوارم آخرین بار باشد. البته با وجود کیفیت و جادوی فیلم اول، هیچ‌یک از آثار بعدی حتی نزدیک به آن هم نشدند. به همین دلیل بیشتر فیلم‌ها حتی اکران سینمایی را تجربه نکرده و مستقیم به DVD و رسانه‌های مشابه رفتند. این فیلم حتی تلاش هم نمی‌کند. اگر فیلم قبلی تا حدی قابل‌قبول بود و ارزش دیدن داشت، این اثر پر از ضعف‌های فُرمیک است و واقعاً نمی‌توانم آن را توصیه کنم: رویدادها هم‌زمان با فیلم اول رخ می‌دهند، اما انگار در مکانی دیگر اتفاق می‌افتند و داستانِ انتقام‌جویی جوانی را نقل می‌کنند که خانواده‌اش در یک تصادف واگن کشته شده‌اند — گویی آن زمان ترافیک و رفت‌وآمد آن‌قدر معمول بود که چنین چیزی قابل تصور باشد! این‌ موضوع لااقل مضحک است. طبیعی است که جوان به‌طور اتفاقی از وجود اژدها باخبر می‌شود و نزد او می‌رود تا او را قانع کند مشکلاتش را حل کند. اژدها که این‌بار مؤنث است، طبیعتاً قبول نمی‌کند و این باعث می‌شود جوان اعتراض کند. در همان حال جنگی در جریان است؛ اهالی روستاها به‌خاطر راهزنانِ آتش‌زنِ مزارع در آستانه مرگ از گرسنگی‌اند و پادشاهی مستبد به‌نوعی در مرکز همهٔ این رخدادها قرار دارد. ماکیاولی احتمالاً از داشتن چنین شخصیتی خوشحال می‌شد… اما من صادقانه شرورهای بهتری دیده‌ام. با وجود اجرای صدابازیگری نسبتاً خوب هلنا بونهام کارتر در نقش بانوی اژدها، بقیه بازیگران شایستهٔ تحسین بزرگ به‌نظر نمی‌رسند. آرتورو موسِلی در نقش پادشاه شایستگی و وقار لازم را دارد، اما جوزف میلسون هرگز به‌عنوان نقش اولِ توانمند و بااستعداد ظاهر نمی‌شود؛ او بیشتر شبیه پسری ناامن و خشمگین است که دنبال راه‌حل ساده‌ای برای مشکلاتش می‌گردد. فیلم بار دیگر بخش زیادی از سرمایهٔ خود را روی CGI قابل‌قبول و ساختِ اژدهای مصنوعی‌ای که بتواند ما را مجاب کند می‌گذارد. در این زمینه تا حدی موفق است، اما همین موضوع نقطهٔ پایانِ تأثیرات ویژه است. فیلم‌برداری دلپذیر است، اما گاهی آن‌قدر مصنوعی به‌نظر می‌رسد که انگار تمام فیلم در کامپیوتر ساخته شده باشد. آنچه واقعاً آزاردهنده است طراحی ضعیف لباس‌ها و بازنمایی افسانه‌ای و اغراق‌شدهٔ قرون وسطی—دورانی که واقعاً مشخص و ملموس بوده است—است. این مشکل به‌طور مزمن در سراسر فرنچایز دیده می‌شود.