فیلم Made in Dagenham 2010

اگرچه داستان جذاب و بازی‌ها خوب‌اند، اما آن‌قدر که می‌توانست هیجان‌انگیز باشد، نیست. این فیلم نگاهی بازنگرانه و جذاب به تلاش‌های زنان عادیِ شاغل برای کسب شناسایی و دریافت دستمزد برابر بابت مهارت‌ها و زحمات‌شان در بریتانیای دههٔ ۱۹۶۰ دارد. در پس‌زمینهٔ رکود اقتصادی، سالی هاوکینز و جرالدین جیمز رهبری گروهی از بازیگران باتجربهٔ بریتانیایی را برعهده دارند که شرکت فورد موتور را به پرداخت عادلانه...

اگرچه داستان جذاب و بازی‌ها خوب‌اند، اما آن‌قدر که می‌توانست هیجان‌انگیز باشد، نیست. این فیلم نگاهی بازنگرانه و جذاب به تلاش‌های زنان عادیِ شاغل برای کسب شناسایی و دریافت دستمزد برابر بابت مهارت‌ها و زحمات‌شان در بریتانیای دههٔ ۱۹۶۰ دارد. در پس‌زمینهٔ رکود اقتصادی، سالی هاوکینز و جرالدین جیمز رهبری گروهی از بازیگران باتجربهٔ بریتانیایی را برعهده دارند که شرکت فورد موتور را به پرداخت عادلانه وادار می‌کنند. حتی با وجود دولت کارگر (سوسیالیست)، حضور قدرتمند باربارا کَسل (با بازی میراندا ریچاردسون) به‌عنوان وزیر اشتغال و بهره‌وری در کابینهٔ هارولد ویلسون و حمایت اولیهٔ اتحادیه‌های کارگری، این حرکت تلاشی بسیار بزرگ بود که برای همهٔ درگیران—چه در سرِِِِِِِِِکار و چه در خانه—با سختی و کشمکش همراه بود. گاه خنده‌دار و در عین حال تأثرانگیز، فیلم نگاهی دقیق به نبردهایی ارائه می‌دهد که اغلب میان کسانی رخ می‌داد که ظاهراً در یک جبهه بودند؛ و حتی میان برخی از مردانِ کارگر که خودشان هم معتقد نبودند زنان استحقاق برابری مالی دارند. باب هاسکینز در نقش نمایندهٔ شیطنت‌آمیز اتحادیه عملکرد خوبی دارد؛ کسی که زنان را تشویق می‌کند تا مقابله کنند و در برابر مخالفت نهادها ایستادگی کنند. ریچارد شیف نیز در نقش مدیر آمریکایی فورد که برای شکست این حرکت آورده شده، بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. فیلم کمی ساده‌انگارانه است، اما قطعاً ارزش دیدن دارد.