فیلم Kajillionaire 2020

من کاملاً شیفته‌ی فیلم «Kajillionaire» به کارگردانی و نویسندگی میراندا جولی‌شدم؛ فیلمی عجیب‌وغریب و درعین‌حال دل‌نشین که دلتنگی برای ارتباط انسانی را در قالب داستان خانواده‌ای کلاه‌بردار کم‌بخت روایت می‌کند. اثر کاملاً رنگ و بوی خاص میراندا جولی را دارد و بی‌گمان یکی از بهترین آثار کارنامه‌ی اوست. تِرِسا (دبرا وینگر) و رابرت (ریچارد جنکینز) دو کلاهبردار که تمام زندگی‌شان را به حقه‌بازی و شیادی گذرانده‌اند،...

من کاملاً شیفته‌ی فیلم «Kajillionaire» به کارگردانی و نویسندگی میراندا جولی‌شدم؛ فیلمی عجیب‌وغریب و درعین‌حال دل‌نشین که دلتنگی برای ارتباط انسانی را در قالب داستان خانواده‌ای کلاه‌بردار کم‌بخت روایت می‌کند. اثر کاملاً رنگ و بوی خاص میراندا جولی را دارد و بی‌گمان یکی از بهترین آثار کارنامه‌ی اوست. تِرِسا (دبرا وینگر) و رابرت (ریچارد جنکینز) دو کلاهبردار که تمام زندگی‌شان را به حقه‌بازی و شیادی گذرانده‌اند، دخترشان اولد دولیو (ایوان ریچل وود) را طوری بزرگ کرده‌اند که همه‌ی رموز دزدی و فریب را بداند؛ از سرقت نامه‌ها تا ادعای پیدا کردن جواهرات «گمشده» برای گرفتن جایزه. در یکی از سرقت‌ها با ملانی (جینا رودریگز) آشنا می‌شوند؛ زنی مهربان که با خانواده ارتباط برقرار می‌کند و ایده‌ای برای فریب مشتریان سالخورده و فروش عتیقه‌هایشان دارد. خانواده که به پول اجاره نیاز دارند، ملانی را به دزدی بعدی‌شان دعوت می‌کنند و همین ورود او دنیا و آرمان‌های اولد دولیو را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. فیلم داستانی اصیل، اثرگذار و خنده‌دار دارد و به جاهایی می‌رسد که انتظارش را ندارید. ایوان ریچل وود در نقش اولد دولیو فوق‌العاده است؛ زنی خشک، تنها و عجیب که از بچگی هرگز نوازش واقعیش را تجربه نکرده و تشنه‌ی دریافت مهر و عاطفه است. تجسم این شخصیت از سوی وود کاملاً باورپذیر و دل‌خراش است. در کنار او تمام بازیگران عالی‌اند، اما وود بیش از همه می‌درخشد. طنز خشک و طعنه‌آمیز فیلم سلیقه‌ای است، اما اگر کارهای قبلی جولی را دوست داشته‌اید احتمالاً این فیلم را هم می‌پسندید. لحظاتی بکر و تأثیرگذار وجود دارد—از جمله صحنه‌ای زیبا درباره‌ی تنهایی که در آپارتمان مردی رو به مرگ رخ می‌دهد—و مضمون‌های سنگینی مانند یادگیری دوست‌داشتن خود و لذت‌های دوستی و رهایی به شیوه‌ای غیرمتعارف اما مؤثر مطرح شده‌اند. برای من هر لحظه‌ی فیلم دلپذیر بود. فیلم از یک قصه‌ی کلیشه‌ای درباره‌ی کلاهبرداران به تصویری زنده از کشف خود تبدیل می‌شود؛ وقتی اولد دولیو و ملانی در پی طرحی برای رهایی از زندگی کژراهه و جرم‌پرور با هم پیوند می‌خورند، زیبایی این تغییر آشکار می‌شود. رابطه‌ی میان اولد دولیو و ملانی هسته‌ی احساسی و سرگرم‌کننده‌ی فیلم است و شیمی بی‌نقص ایوان ریچل وود و جینا رودریگز نقش بزرگی در آن دارد. رودریگز با بازی‌اش فیلم را ارتقا می‌دهد و از نظر من یکی از بهترین اجراهای کاری اوست؛ با حرکات ظریف صورت و بیان دقیق احساسات، همه‌ی بار درونی ملانی را منتقل می‌کند. ریچارد جنکینز و دبرا وینگر هم در نقش والدین سرد و سخت‌گیر فوق‌العاده‌اند و لحظات عاطفی غیرمنتظره‌ای خلق می‌کنند. سبک فیلم‌نامه‌ی جولی روایت‌محور و پر از سکانس‌های دراماتیک و طنز است، هرچند ریتم نسبتاً کند گاهی به ضرر فیلم تمام می‌شود. اگر تعاملات جذاب میان ایوان و جینا نبود، انگیزه‌ام از بعضی جنبه‌های کسب‌وکار شیادی خانواده کمتر می‌شد. تصویربرداری سباستین وینتِرو با تأکید بر واکنش‌های شخصیت‌ها و ماندن طولانی‌تر روی احساسات، تماشاگر را بهتر با کاراکترها پیوند می‌دهد و تدوین جنیفر وچیارلوو نیز بی‌نقص است. از نظر فنی فیلم بسیار خوب تولید شده، اما موسیقی امیل موسّری گاهی آن‌قدری بلند می‌شود که شنیدن دیالوگ‌ها دشوار می‌گردد؛ این نکته فنی باعث شد گاهی مجبور شوم صحنه‌ای را دوباره ببینم که برای تجربه‌ی سینمایی آزاردهنده است. در مجموع «Kajillionaire» فیلمی دلگرم‌کننده و دلنشین است که حرف‌های نو و بصیرت‌آمیزی درباره‌ی جهان و نیاز انسان به ارتباط دارد. بازی‌های برجسته، به‌ویژه از سوی ایوان ریچل وود و جینا رودریگز، روایتِ شخصیت‌محور و سبک منحصربه‌فرد کارگردان را به اوج می‌رسانند. اگر از آثار متفاوت و شخصیت‌محور لذت می‌برید، دیدن این فیلم را توصیه می‌کنم.