فیلم Vampires 1998

«من پدر خودم را کشتم، پادره. مشکلی ندارم تو را هم بکشم.» به آن بدی که بعضی نقدهای ۱۹۹۸ نشان دادند نیست؛ امروزه «خون‌آشام‌ها» (Vampires) ارزش یک تماشا را دارد. وقتی انتظار بازگشت جان کارپنتر به دوران اوج از دوش فیلم برداشته می‌شود، تبدیل به یک سرگرمی چیپ اما خونین و لذت‌بخش می‌شود. جیمز وودز در نقش یک شکارچی خون‌آشام تحت حمایت واتیکان بازی می‌کند و از...

«من پدر خودم را کشتم، پادره. مشکلی ندارم تو را هم بکشم.» به آن بدی که بعضی نقدهای ۱۹۹۸ نشان دادند نیست؛ امروزه «خون‌آشام‌ها» (Vampires) ارزش یک تماشا را دارد. وقتی انتظار بازگشت جان کارپنتر به دوران اوج از دوش فیلم برداشته می‌شود، تبدیل به یک سرگرمی چیپ اما خونین و لذت‌بخش می‌شود. جیمز وودز در نقش یک شکارچی خون‌آشام تحت حمایت واتیکان بازی می‌کند و از اجرای این نقش حسابی لذت می‌برد. اما حالا مقابلش اَبَرخون‌آشامی به نام والک (توماس ایان گریفیت) قرار دارد؛ رهبری با قدرت‌های بی‌حد و مرز. دنیل بالدوین و شریل لی هم در این سفر پر از خون و خشونت همراه هستند. وودز آرام و خونسرد است، با پاسخ‌های کنایه‌آمیز و سلاحی کشنده در دست؛ تعامل او با کشیشی که تیم گینی بازی می‌کند، منبع بخش زیادی از طنز فیلم است. فیلم‌برداری، طراحی صحنه‌های اکشن، تدوین و ساخت تنش کیفیت بالایی دارند؛ گرچه داستان ضعیف است و رگه‌ای از زن‌ستیزی هم در کار دیده می‌شود، اما برای یک فیلم سرگرم‌کنندهٔ ژانر وحشت، تجربهٔ خوشایندی است. ۷/۱۰ در تمام عمرم طرفدار این فیلم یا حتی خون‌آشام‌ها نبوده‌ام، اما بعد از دیدن دوباره پس از سال‌ها، تا حدی از تماشای آن لذت بردم، عمدتاً به خاطر جیمز وودز و تا حدودی اجرای اغراق‌شدهٔ توماس ایان گریفیت (و شریل لی هم بدون شک چشم‌نواز است). قطعاً کار در حد آثار برجستهٔ جان کارپنتر نیست و تدوین آشفته به‌نظر می‌رسد، اما همچنان تا حدودی سرگرم‌کننده است. ۳.۰/۵