فیلم Starve Acre 2023

ریچارد (مت اسمیت)، همسرش جولز (مورفید کلارک) و پسر خردسالشان اوون (آرتور شو) به مزرعهٔ دورافتاده‌ای که زمانی پدر مرحوم ریچارد در آن زندگی می‌کرد بازمی‌گردند. خیلی زود پسرِ کم‌توان‌ِ آسمی‌شان صداهایی می‌شنود که گویا او را به رفتارهای نامنظم و حتی خشونت‌آمیز می‌کشاند. پیش از اینکه والدینش بتوانند اصل ماجرا را کشف کنند، تراژدی‌ای رخ می‌دهد که زندگی زناشویی‌شان را به هم می‌ریزد و...

ریچارد (مت اسمیت)، همسرش جولز (مورفید کلارک) و پسر خردسالشان اوون (آرتور شو) به مزرعهٔ دورافتاده‌ای که زمانی پدر مرحوم ریچارد در آن زندگی می‌کرد بازمی‌گردند. خیلی زود پسرِ کم‌توان‌ِ آسمی‌شان صداهایی می‌شنود که گویا او را به رفتارهای نامنظم و حتی خشونت‌آمیز می‌کشاند. پیش از اینکه والدینش بتوانند اصل ماجرا را کشف کنند، تراژدی‌ای رخ می‌دهد که زندگی زناشویی‌شان را به هم می‌ریزد و ریچارد بیشتر و بیشتر وقتش را به کاری که به آن علاقه دارد — باستان‌شناسی — اختصاص می‌دهد. او در هر شرایط آب و هوا بیرون می‌رود و روزی اسکلتِ حیوانی‌ای پیدا می‌کند؛ آن را با دقت بسته‌بندی کرده و برای بررسی بیشتر به اتاقش می‌آورد. آنچه پیش می‌آید ما را به کودکی ناخوشایند او با پدری زمخت و سردبازمی‌گرداند و صحنه‌هایی از ایستادن‌ِ زیاد در زیرپوش‌ِ مردانه را نشان می‌دهد. افسانه‌های محلی دربارهٔ یک درخت بلوط باستانی که شاید دهلیزی به دنیای زیرین بوده و همچنین افسانهٔ «دندلیون جک» در روند رفتار شخصیت‌ها نفوذ دارند؛ همه‌چیز تا حدی در پایان سر جای خود قرار می‌گیرد اما عمدتاً داستان شبیه پازلِ تکه‌تکه‌ای است که قطعات زیادی از آن گم شده‌اند. حتی اگر با اساطیر زیربنایی آشنا هم باشید، روایت پوچی‌ها و شکاف‌های زیادی دارد. شاید این ایده برای یک فیلم کوتاه محکم کافی باشد، اما کشاندن آن به نود دقیقه فشار زیادی روی اجرای نه‌چندان تأثیرگذار اسمیت (و ظاهر او) وارد می‌کند؛ حضور خواهرش هری (اِرین ریچاردز) در بخش بزرگی از فرایندِ سوگواری نیز کمکی به ایجاد حال‌وهوای تهدید، ترحم یا حتی رمزآلود بودن ماجرا نمی‌کند. از سوی دیگر، اجراهای محلیِ مدیومی مثل خانم فورد (ملانی کیلبرن) چند صحنهٔ درخشان به سبکِ «آرکاتی» ارائه می‌دهند، اما باقی درام بیش از حد متکی‌ست به هوای تیره و بارش‌های نامساعد و موسیقیِ اغراق‌شده. در مجموع قابل تماشا است، ولی یادآورِ Enys Men (2022) — داستانی عجیب که استخوان‌های یک قصهٔ جذاب را می‌داد اما گوشت کافی برای حفظِ علاقهٔ کامل نداشت — است. (هشدار: افشاگری) باور کنید یا نه، خرگوش‌ها قرار است بامزه باشند؛ این فیلم بامزه نیست، آزاردهنده است! اگرچه هری گاهی آزاردهنده به‌نظر می‌رسد، اما اگر بپذیریم که دندلیون جک از همان ابتدا — چنانکه در حالت خلسه‌مانند جولیت در آغاز فیلم نشان داده می‌شود — همه را تحت تأثیر قرار داده، پایان فیلم قابل قبول‌تر خواهد شد. از لحظه‌ای که هری وارد خانه می‌شود تا آن گفتگوهای مضطرب که ریچارد مرتباً می‌گوید «هری، این عجیب است، از این خانه برو. هری، وارد آنجا نشو! هری، با آن چیز بازی نکن!» تنش و اضطراب قابل‌لمسی‌اند. مورفید کلارک، که پیش‌تر با اجرای جذاب در Saint Maud شناخته شده بود، این‌بار هم با شدتِ آرام و آسیب‌پذیریِ دقیق، نقش مادری غرق در غم را به‌خوبی ایفا می‌کند؛ او تکیه‌گاه احساسی فیلم است و حتی وقتی داستان به سوی عنصری فانتزی و شلوغ‌تر در سکانس‌های پایانی می‌رود، وزن عاطفی را حفظ می‌کند. مت اسمیت اما رویکرد جسورانه‌تری دارد و تلاشش برای لهجهٔ یورکشایر گاهی بیشتر حواس را پرت می‌کند تا آن را تقویت کند؛ حضور متفکرانه و خیرهٔ او نیز با قاب‌های خیلی بسته‌ای که دوربین زیاد روی آن پافشاری می‌کند، اغراق می‌شود و به لطافت اجرای او آسیب می‌زند. موسیقی متنِ تجربی و گوناگون فیلم به‌عنوان ضربان زیرپوستی عمل می‌کند و در لحظاتی درست، تنش را بالا برده و بیننده را دچار سرگیجهٔ کنترل‌شده می‌کند؛ این حسِ سوررئال و خواب‌مانند با عناصر فولک-هورر همخوانی دارد. با این حال، معرفی موجودیِ سوال‌برانگیزِ انیماترونیک/سی‌جی‌آی که قرار است تهدیدآمیز باشد، مصنوعی به‌نظر می‌رسد و از تجربهٔ فراگیر می‌کاهد؛ چیزی که می‌توانست استعاره‌ای قدرتمند باشد، به مرز ناراستی می‌رسد و بیننده را از فضای متمرکزِ وحشت بیرون می‌کشد. در پایان، Starve Acre لحظاتی از عمقِ احساسی و تنشِ جویِ قابل‌توجهی ارائه می‌دهد، اما وقتی بی‌محابا به سوی سوررئالیسم می‌رود و از تواناییِ بصری‌ لازم برای پشتیبانی از آن برخوردار نیست، لنگ می‌زند.