فیلم Ghosts of Mars 2001

صادقانه بگویم، این داستان می‌توانست در هر جایی اتفاق بیفتد، اما این‌بار مریخ در اواخر قرن بیست‌و‌دوم صحنهٔ این قطعهٔ متوسط از وحشت علمی‌تخیلی است. همه‌چیز حول گروهی از پلیس‌ها می‌چرخد که برای دستگیری قاتل تحت‌تعقیب «دزولیشن ویلیامز» — آیس کیوب که بازی‌اش تک‌حالت است — به یک کلونی معدنی دورافتاده اعزام می‌شوند. این تیم که به‌دست «بالارد» (ناتاشا هنستریج) رهبری می‌شود، به‌زودی متوجه می‌شوند...

صادقانه بگویم، این داستان می‌توانست در هر جایی اتفاق بیفتد، اما این‌بار مریخ در اواخر قرن بیست‌و‌دوم صحنهٔ این قطعهٔ متوسط از وحشت علمی‌تخیلی است. همه‌چیز حول گروهی از پلیس‌ها می‌چرخد که برای دستگیری قاتل تحت‌تعقیب «دزولیشن ویلیامز» — آیس کیوب که بازی‌اش تک‌حالت است — به یک کلونی معدنی دورافتاده اعزام می‌شوند. این تیم که به‌دست «بالارد» (ناتاشا هنستریج) رهبری می‌شود، به‌زودی متوجه می‌شوند مکانشان لو رفته و خیلی زود تحت محاصرهٔ ارتشی از زامبی‌ها قرار می‌گیرند؛ زامبی‌هایی که روش منحصربه‌فرد (و نسبتاً خوب به تصویر کشیده‌شده‌ای) برای ورود به بدن انسان و کنترل آن دارند. دیدن جیسون استاتهام با مو عجیب است، اما در کل این درام چندان برجسته نیست و فکر نمی‌کنم جان کارپنتر نگاه مثبتی به آن داشته باشد. هنستریج بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، اما نقش او کلیشه‌ای است و دیالوگ‌ها — به‌ویژه بین او و پام گریر — سطحی و کم‌رمق‌اند. از نظر بصری فیلم قابل قبول است و وقتی اوج می‌گیرد، ریتمش تند می‌شود، اما کلیت اثر تکراری است و تلاش برای ترکیب ژانر وحشت و علمی‌تخیلی بیش از حد متکی به چند جلوهٔ آرایشی خوب است؛ پایانی هم دارد که مرا در تصور امکان ساخت دنباله مردد کرد. طرفداران جان کارپنتر شاید بیشتر از آن لذت ببرند، اما برای من فیلمی نیست که دوباره تماشایش کنم.