فیلم Deception 2008

فیلم Deception را مارسِل لانگنِگر کارگردانی کرده و مارک بوم‌بک فیلمنامه‌نویس آن است. در این فیلم ایوان مک‌گرگور، هیوج جکمن و میشل ویلیامز بازی می‌کنند. موسیقی اثر را رامین جوادی ساخته و فیلم‌برداری بر عهده دانته اسپینوتی است. جاناتان مک‌کواری (مک‌گرگور) حسابداری کم‌رو در نیویورک است که یک شب دیر وقت در محل کار با وایات بوز (جکمن) آشنا می‌شود. بوز کاملاً مقابل شخصیت مک‌کواری است؛...

فیلم Deception را مارسِل لانگنِگر کارگردانی کرده و مارک بوم‌بک فیلمنامه‌نویس آن است. در این فیلم ایوان مک‌گرگور، هیوج جکمن و میشل ویلیامز بازی می‌کنند. موسیقی اثر را رامین جوادی ساخته و فیلم‌برداری بر عهده دانته اسپینوتی است. جاناتان مک‌کواری (مک‌گرگور) حسابداری کم‌رو در نیویورک است که یک شب دیر وقت در محل کار با وایات بوز (جکمن) آشنا می‌شود. بوز کاملاً مقابل شخصیت مک‌کواری است؛ پرجذبه، بااعتمادبه‌نفس و بسیار خونسرد. وقتی اشتباهاً تلفن‌های همراه‌شان جا به جا می‌شود و مک‌کواری وارد یک گروه جنسی انحصاری می‌شود، به دنیایی کاملاً ناآشنا پرتاب می‌شود. اگر با ژانر نوآر، چه کلاسیک و چه نو-نوآر، آشنایی دارید، Deception به‌سرعت کهنه و آزاردهنده به نظر می‌رسد. عنوان فیلم خیلی زود بیش از حد از ماجرا پرده برمی‌دارد و توقع می‌رفت سازندگان با چنین عنوانی حداقل روایت را با پیچش‌ها و غافل‌گیری‌هایی پر کنند که ما و شخصیت‌ها را به کوچه‌پس‌کوچه‌های پیچیده‌تری ببرند، اما متأسفانه این‌طور نیست. ظرف ده دقیقه می‌توان حدس زد ماجرا از چه قرار است؛ فیلمنامه آن‌قدر ضعیف است که به‌طور زیرکانه‌ای جریان روایت را به چالش نمی‌کشد. شاید بتوان گفت سفر درونی مک‌کواری و تحول شخصیت او اندکی از قواعد نوآر منحرف می‌شود، اما این تغییر دراماتیک قابل‌توجهی ندارد و پایان‌بندی را کسل‌کننده می‌کند (پایان‌بدیل دیگر حتی بدتر است). در عین حال، فیلم کاملاً بی‌اثر نیست؛ بازیگران در نقش‌های خود جذاب‌اند و بازیگران خوبی تلاش می‌کنند فیلمنامه ضعیف را قابل‌تماشا کنند. بازی‌های کوتاه نتاشا هنستریج، شارلوت رمپلینگ و مگی کی بیش از یک نوآوری صرف تأثیرگذارند. مهم‌ترین نکته فیلم، فیلم‌برداری اسپینوتی است؛ نماهای شبانه‌ی شهری او پرانرژی‌اند، لنزهای رنگی‌اش زیبا هستند (طلايی‌ها و آبی‌ها شاعرانه‌اند) و کارِ او لایق فیلمِ بهتری است. اما در مجموع با نسخه‌ای سطحی از نوآر مواجهیم که هویتش را جست‌وجو می‌کند. برای کسانی که با نوآر آشنا نیستند، فیلم تا حدی متوسط و دیدنی است؛ اما طرفداران نوآر فیلمی نه هیجان‌انگیز دارد و نه اروتیک—کاملاً بی‌ماجرا. امتیاز: ۵/۱۰ --- این فیلم را تاکنون دوبار دیده‌ام (مرتبه‌ی قبل احتمالاً هنگام انتشار روی دی‌وی‌دی بود)، ولی تصمیم گرفتم دوباره شانسش را بدهم چون خاطرم نبود که آن‌قدر جذبش شده باشم. این بار کمی بیشتر از قبل خوشم آمد، اما همچنان تریلر خیلی خوبی نیست؛ تماشایش به‌خاطر نقش منفی هیوج جکمن قابل تحمل شده است. ایوان مک‌گرگور و میشل ویلیامز هم خوب بازی کردند، هرچند هیچ‌کدام برجسته نیستند. ارزش اجاره کردن را دارد. امتیاز: ۳.۲۵ از ۵