فیلم Get Smart 2008

Get Smart درخشش کمدی استیو کرل را به نمایش می‌گذارد و آن را به یکی از سرگرم‌کننده‌ترین و خنده‌دارترین فیلم‌های جاسوسی تبدیل می‌کند. Get Smart بسیار خنده‌دار است؛ سرگرمی پاک و خوش‌مزه‌ای که لبخند می‌آورد. استیو کرل در اوج توانایی خود است؛ پر از حرکات فیزیکی کمدی و کنایه‌های ترک‌انداز. این فیلم کاملاً حس یک کمدی جاسوسی با بازی مایکل اسکات از سریال The Office را...

Get Smart درخشش کمدی استیو کرل را به نمایش می‌گذارد و آن را به یکی از سرگرم‌کننده‌ترین و خنده‌دارترین فیلم‌های جاسوسی تبدیل می‌کند. Get Smart بسیار خنده‌دار است؛ سرگرمی پاک و خوش‌مزه‌ای که لبخند می‌آورد. استیو کرل در اوج توانایی خود است؛ پر از حرکات فیزیکی کمدی و کنایه‌های ترک‌انداز. این فیلم کاملاً حس یک کمدی جاسوسی با بازی مایکل اسکات از سریال The Office را القا می‌کند، با این تفاوت که این‌بار بودجه بسیار بیشتری نسبت به Threat Level Midnight صرف شده است. نمی‌دانم بازیگران چطور توانستند در برابر اجرای جسورانه و جذاب کرل جدی بمانند. آن هاتاوی شریک بسیار خوبی بود و با واکنش‌های هوشمندانه‌اش به حماقت‌های کرل، لحظات درخشانی آفرید. من از دوران کودکی و تماشای تکرارهای سریال اصلی با پدربزرگ و مادربزرگم، دیدم که فیلم چگونه به روح سریال وفادار مانده و در عین حال بودجه، جلوه‌ها و خنده‌ها را افزایش داده است. پیتر سیگال که کارنامه‌اش پر است از فیلم‌های بامزه و آثاری با موضوع جاسوسی و انتظامی است، انتخاب مناسبی برای کارگردانی چنین فیلمی بود. طنز پاک و خانواده‌پسند Get Smart باعث می‌شود کل خانواده از داستان سرگرم‌کننده و شخصیت‌های دست‌وپاچلفتی اما دوست‌داشتنی لذت ببرند. استیو کرل این فیلم را به کمدی‌ای تبدیل کرده که بارها توصیه و بازبینی‌اش می‌کنم. فیلم تا حدی شبیه یک نسخه عجیب از 007 است، اما خیلی خنده‌دار است. آن هاتاوی در این فیلم هم بسیار جذاب است. این‌طور گفتن که Get Smart (2008) «دیوانه‌وار و احمقانه» می‌شود، شوخی واضحی است اما دقیقاً به مشکل فیلم اشاره می‌کند. چه چیزی باعث می‌شود یک سریال تلویزیونی که از اولش هم حسابی بامزه بود را احمقانه‌تر کنیم؟ و نه فقط احمقانه، بلکه مبتذلش کنیم. عبارت «فاحشه ناسپاس» به هیچ‌وجه جایگاهی در داستان‌های Get Smart ندارد، حتی به‌عنوان مثالی از چیزهایی که آدم‌ها می‌گویند ولی واقعاً منظورشان نیست. مشکل این نیست که این کلمات به‌خودی‌خود نتوانند خنده‌دار باشند — نمونه‌ای از یک خط خنده‌دار در 500 Days of Summer هست که بستگی زیادی به زمینه دارد — اما سازندگان فیلم این‌طور برداشت کردند که آوردن شوخی‌های سریال به قرن بیست‌ویکم یعنی گفتن چیزهایی که یک سیتکام شبکه‌ای اواخر دهه ۶۰ نمی‌توانست بگوید، بدون اینکه بپرسند سریال حتی اگر می‌توانست هم چنین چیزهایی را می‌گفت یا نه. شاید این فقط نظر من باشد، اما طنز اوایل دهه ۲۰۰۰ نباید از همتای نیمه دوم قرن بیستم خودش ساده‌تر باشد. بعضی فیلم‌ها انتظار دارند شما ذاتاً چاق‌ها را خنده‌دار بدانید؛ Get Smart هم ایده‌ای را طنز فرض می‌کند مبنی بر اینکه کسی زمانی چاق بوده و حالا این مسأله به‌خودی‌خود باید خنده‌دار باشد. فیلم همچنین روی شوخی‌هایی درباره چاق‌ها مخصوصاً در موقعیت‌های رقص یا تماس بدنی نامناسب حساب کرده است. افکت‌های ویژه در سریال اصلی بهتر دوام آورده‌اند تا در این فیلم. «مخروط سکوت» در نسخه تلویزیونی خنده‌دار بود چون یک وسیله فیزیکی بود که به همان اندازه دست‌وپاگیر به‌نظر می‌رسید که باید باشد؛ نه یک جلوه دیجیتالی خام که در پس‌تولید به‌صورت مصنوعی افزوده شده باشد. وقتی واضح است که اطراف شخصیت‌ها چیزی جز هوا نیست، اصلاً چرا تلاش برای افزودن چنین جلوه‌ای؟ شخصیت‌پردازی هم مثل نمک روی زخم است. می‌دانم استیو کرل اغلب نقش‌هایی شبیه هم بازی می‌کند، اما این امر هرگز تا وقتی که او در قالب یک شخصیت از پیش تعریف‌شده دیگر بازی کند، این‌قدر آشکار نبوده است. او تاحدی شبیه دون آدامز است، اما مکسول اسمارت نیست. مکسول اسمارت آدم‌ها را نمی‌کشد؛ حتی اگر خلافکار فیلم خود هیتلر باشد، این رفتار قابل‌قبول نیست. انگار بهتر بود نقش اصلی را دواِین جانسون بازی کند — و چرا که نه؟ پیش از این نقش 99 را به آن هاتاوی سپرده‌اند، و او نسبت به باربارا فلدون همان نقشی را دارد که «راک» نسبت به دون آدامز و استیو کرل ایفا می‌کند.