فیلم Rage 2014

مردی به نام پل مگوایر (نیکلاس کیج) کسب‌وکار جنایت را رها کرده است. اما روزی گذشته‌اش سراغش می‌آید و دخترش ربوده می‌شود. حالا برای بازگرداندن او باید دوباره گروه قدیمی را جمع کند و دنبال عاملان بگردد. بله، فیلم ابعاد دیگری هم دارد، اما اگر قصد دارید خودتان تماشا کنید، از لو دادن داستان خودداری می‌کنم. با این حال نباید انتظار یک داستان پیچیده و جذاب...

مردی به نام پل مگوایر (نیکلاس کیج) کسب‌وکار جنایت را رها کرده است. اما روزی گذشته‌اش سراغش می‌آید و دخترش ربوده می‌شود. حالا برای بازگرداندن او باید دوباره گروه قدیمی را جمع کند و دنبال عاملان بگردد. بله، فیلم ابعاد دیگری هم دارد، اما اگر قصد دارید خودتان تماشا کنید، از لو دادن داستان خودداری می‌کنم. با این حال نباید انتظار یک داستان پیچیده و جذاب را داشته باشید — وضع خیلی بهتر از این نیست. من معمولاً از فیلم‌هایی که پیچش دارند خوشم می‌آید، اما اگر بازیگران، فیلمنامه و عناصر دیگر بد باشند، هیچ پیچشی تاثیری ندارد. در اینجا هیچ چیز درست کار نمی‌کند. نیکلاس کیج (که می‌دانم توانایی بازیگری دارد) یک‌بعدی است و هر کاری که انجام می‌دهد مصنوعی و بی‌انرژی به نظر می‌رسد. به نظر می‌رسد هنگام فیلم‌برداری متوجه شده که اشتباه است و تسلیم شده؛ این موضوع از فیلم مشخص است. این فقط نشان می‌دهد که حتی یک بازیگر خوب (من ادعا نمی‌کنم نیکلاس کیج بازیگر فوق‌العاده‌ای است، اما او می‌تواند بازی کند — فقط کافی‌ست «آداپتیشن» را ببینید) به تنهایی نمی‌تواند فیلم را نگه دارد، مگر آن‌هایی مثل تام هاردی در «لاک» یا رابرت ردفورد در «All Is Lost». متأسفانه نام این فیلم «Tokarev» است — نام یک تفنگ — و این خود خیلی چیزها را می‌گوید. من به این فیلم دو ستاره دادم و دلیلش را می‌گویم: پیتر استورماره نقش کوچکی دارد و او همیشه خوب است، و پایانِ فیلم که بعد از تیتراژ ادامه پیدا می‌کند، در واقع یک لمسهٔ خوب است. اما بقیهٔ فیلم ارزش وقت‌گذرانی ندارد. کلام آخر: این فیلم را تماشا نکنید، مگر اینکه صرفاً از اکشنِ صرف لذت می‌برید و برای بازیگری، شخصیت‌های جذاب یا داستان اهمیتی قائل نیستید. --- اوه ببینید، یک تریلر انتقامی دیگر. نیکلاس کیج نقش یک آدم خلافکار بازنشسته را بازی می‌کند که وقتی دخترش توسط آدم‌های بد ربوده می‌شود، مجبور می‌شود دوباره به راه خشونت بازگردد. در واقع فیلم دقیقاً همان چیزی است که خلاصهٔ داستان وعده می‌دهد. آیا چیزی نو به فرمول آثار انتقامی اضافه کرده؟ قطعاً نه. اگر تأمل کنیم، خیلی کم پیش آمده که فیلم‌های جدیدی بر آثار قدیمی از جمله «Fury»ِ فریتس لانگ (۱۹۳۶) برتری یافته باشند. حالا خون و مرگ‌های دل‌خراش بیشتری هست تا تماشاگر را به سالن بکشانند، اما بیشتر این آثار بدون روح‌اند و صرفاً وجود دارند. مخاطب این‌گونه فیلم‌ها یا کسانی‌اند که همین ژانر خون‌بار را دوست دارند، یا افرادی مثل من که فقط دنبال یک فیلم بی‌مغز برای گذراندن وقت‌اند — یعنی مغز را باید دم در گذاشت. همه‌چیز اغراق‌آمیز و گاهی توهین‌آمیز است، اما از برخی تریلرهای انتقامی که مورد تحسین قرار گرفته‌اند هم بدتر نیست — و این نشان می‌دهد در سال‌های اخیر سطح انتظار به‌طرز قابل‌توجهی پایین آمده است. پس ای سازندگان فیلم: ما را با چیزی تازه روبه‌رو کنید! امتیاز: ۵/۱۰