فیلم Stardust 2007

سر ایان مک‌کلن با معرفی «دانستان» جوان (بن بارنز) آغاز می‌شود؛ او از دیوار می‌پرد و با دختری جوان که با زنجیری مسحور برده شده است روبه‌رو می‌شود. هر دو سریع دست به کار می‌شوند و در کالسکه او رابطه‌ای برقرار می‌کنند. نه ماه بعد بسته‌ای به درشان می‌رسد و «تریستان» را ملاقات می‌کنیم. سال‌ها بعد، تریستان (اکنون با بازی چارلی کاکس) معلوم می‌شود که...

سر ایان مک‌کلن با معرفی «دانستان» جوان (بن بارنز) آغاز می‌شود؛ او از دیوار می‌پرد و با دختری جوان که با زنجیری مسحور برده شده است روبه‌رو می‌شود. هر دو سریع دست به کار می‌شوند و در کالسکه او رابطه‌ای برقرار می‌کنند. نه ماه بعد بسته‌ای به درشان می‌رسد و «تریستان» را ملاقات می‌کنیم. سال‌ها بعد، تریستان (اکنون با بازی چارلی کاکس) معلوم می‌شود که تا حدی شبیه پدرش است و وقتی از ماجرای گذشته باخبر می‌شود، تصمیم می‌گیرد خودش هم از دیوار عبور کند؛ این‌بار برای آوردن تکه‌ای از ستاره‌ای سرنگون برای معشوقه‌اش «ویکتوریا» (سیِنا میلِر). در جست‌وجویش، با «ایوِین» زیبا (کلِر دِینز) برخورد می‌کند بدون اینکه بداند او تجسم همان ستاره است، و هر دوی آن‌ها هدف جادوگر شروری به نام «لامیا» (میشل فایفر) می‌شوند که می‌خواهد ستاره را برای بازگرداندن نیرویش تصاحب کند. از همان ابتدا فیلم متشکل از مجموعه‌ای سرگرم‌کننده از ماجراجویی‌هاست با بازیگران کاریزماتیک، از جمله پیتر اُتول شرور اما شوخ‌طبع در نقش پادشاهی که بی‌میل نیست فرزندانش برای جانشینی با هم بجنگند، و رابرت دنیرو در نقش کاپیتان یک کشتی دزدان هوایی که به کارهای بدنام و ترسناک معروف است (هر چند خودش هم راز نه‌چندان پنهانی دارد). داستان جذاب و گاه بامزه است و جلوه‌های بصری—به‌ویژه در پایان—خوب کار شده‌اند و شیمی زیادی بین دِینز و کاکس وجود دارد. فیلم طولانی است و این را نمی‌توان انکار کرد؛ احتمالاً می‌شد بیست دقیقه ابتدایی را بهتر فشرده کرد، اما فایفر نقش منفی خوبی ایفا می‌کند و اکشن به اندازه کافی برای ادامه کار فراهم است. از آهنگ پایانی گروه Take That چندان خوشم نیامد (ظاهراً خانم فایفر هم همین‌طور)، اما با این اوصاف این یک ماجراجویی فانتزی خوش‌ساخت است که من از تماشای آن لذت بردم.