فیلم The Raid 2 2014

The Raid 2 از نسخهٔ اول جاه‌طلب‌تر است: داستان پیچیده‌تر و صحنه‌های اکشن یکی از به‌خاطرماندنی‌ترین و خوش‌ساخت‌ترین‌هایی‌اند که تا به حال ساخته شده‌اند. چه خواسته‌ای بیشتر از این می‌تواند یک طرفدار تمام‌عیار ژانر اکشن داشته باشد؟ این فیلم به مراتب پرماجراتر از نسخهٔ اولیه است؛ قصه‌ای پیچیده‌تر که در مدت زمان بیشتری و در مکان‌های متنوع‌تری رخ می‌دهد. از این نظر جذاب است، اما به...

The Raid 2 از نسخهٔ اول جاه‌طلب‌تر است: داستان پیچیده‌تر و صحنه‌های اکشن یکی از به‌خاطرماندنی‌ترین و خوش‌ساخت‌ترین‌هایی‌اند که تا به حال ساخته شده‌اند. چه خواسته‌ای بیشتر از این می‌تواند یک طرفدار تمام‌عیار ژانر اکشن داشته باشد؟ این فیلم به مراتب پرماجراتر از نسخهٔ اولیه است؛ قصه‌ای پیچیده‌تر که در مدت زمان بیشتری و در مکان‌های متنوع‌تری رخ می‌دهد. از این نظر جذاب است، اما به نظرم روایت کوچکتر و متمرکزِ نسخهٔ اول بهتر با ایدهٔ اصلی سازگار بود. با این حال، The Raid 2 واقعاً فوق‌العاده است؛ باعث می‌شود بیش از نسخهٔ اول درباره‌اش حرف بزنیم و صحنه‌های مبارزه (که بی‌تردید دلیل اصلی تماشای فیلم برای بسیاری است) کاملاً در حد انتظارند. امتیاز نهایی: ★★★½ – واقعاً خوشم آمد. قویاً توصیه می‌کنم تماشایش کنید. خلاصهٔ داستان: راما (ایکو اوایس)، پلیسی که از اتفاقات سه سال پیش به طرز معجزه‌آسایی جان سالم به در برده، حالا با تجربه‌ای بیشتر درمی‌یابد که آن اوباش چیزی جز نوک قلهٔ یخ جرم و جنایت نبوده‌اند و خانواده‌اش در تیررس رئیسانی قرار گرفته که به‌دنبال انتقام‌اند. به نظر می‌رسد تنها راه محافظت از خانواده، رفتن به زیر پوشش و قرار گرفتن در جمعِ باندهای خشن موادمخدر و مسئولان فاسد، از جمله بعضی اعضای نیروی خودِ اوست. این‌گونه «یودا» متولد می‌شود. مأموریت او از زندان آغاز می‌شود و با نزدیک شدن به «اوکو» (آریفین پترا)، پسر دوروطن یکی از آدم‌های بد که تا کنون با حسِ شرافتمندانه‌اش (و یارانش) نظم بیرون را حفظ کرده، تلاش می‌کند بفهمد چه کسی اعضای خانواده‌اش را تهدید می‌کند. در همین حال تغییراتی در میان این گروه خصمانه رخ می‌دهد که می‌تواند ائتلاف‌های شکنندهٔ خانوادگی را به‌هم بزند و خطر جنگ تمام‌عیارِ باندها را به‌وجود آورد. نکات مثبت و منفی: وجه بارز نسخهٔ اول فضای تاریک و خفقان‌آورش بود که قهرمان رزمی ما در آن می‌درخشید. این فیلم اما مبارزات را به فضاهای بازتر می‌کشاند و آن شدت را به مکان‌های شلوغ‌تر — حتی زیر چرخِ یک توک‌توک — منتقل می‌کند. در اینجا شاهد توانایی‌های بدنی چشمگیر و طراحی حرکات جنگی دقیق و تأثیرگذار هستیم، اما داستان به‌سرعت حس تکرار و «قبلاً دیده شده» را ایجاد می‌کند. فیلم سعی دارد قصه‌ای ارائه دهد، اما خیلی زود زیر هجوم صحنه‌های اکشنِ تکرارشونده محو می‌شود؛ مبارزات گاهی بیشتر شبیهِ یک رقص دو نفرهٔ خونین در شلوار جین‌اند تا نمایش تهدیدی تازه. همچنین فیلم بسیار طولانی است و با توجه به حس اجتناب‌ناپذیری رخدادها، می‌توانست حدود یک ساعت کوتاه‌تر و سریع‌تر به اصل ماجرا برسد. ایکو اوایس بازیگری کاریزماتیک است و کارگردانی تماشاگر را در دلِ مبارزات قرار می‌دهد، اما وقتی بارها یک نفر را به دیوار کوبیده یا یک اتاق را برای پنجمین‌بار با وسایل خرد می‌کنند می‌بینیم، خستگی و یکنواختی جای هیجان را می‌گیرد. در مجموع، هرچند The Raid 2 فیلمی تحسین‌برانگیز در زمینهٔ اکشن است، متأسفانه به پای نسخهٔ ۲۰۱۱ اصلی نمی‌رسد.