فیلم The Last Duel 2021

«آخرین دوئل» یکی از آثار قابل‌توجه ریدلی اسکات است که بیش از هر چیز به دلیل اجرای پرقدرت جودی کومر در نقش مارگریت برجسته می‌شود؛ بازی‌ای احساسی و تأثیرگذار که از بهترین اجراهای سال است. آدام درایور، مت دیمون و بن افلک نیز هرکدام تفسیرهای درخور توجهی از نقش‌های خود ارائه می‌دهند، اما کومر است که با تجسم شجاعت زنِ داستان در میانهٔ رنج و...

«آخرین دوئل» یکی از آثار قابل‌توجه ریدلی اسکات است که بیش از هر چیز به دلیل اجرای پرقدرت جودی کومر در نقش مارگریت برجسته می‌شود؛ بازی‌ای احساسی و تأثیرگذار که از بهترین اجراهای سال است. آدام درایور، مت دیمون و بن افلک نیز هرکدام تفسیرهای درخور توجهی از نقش‌های خود ارائه می‌دهند، اما کومر است که با تجسم شجاعت زنِ داستان در میانهٔ رنج و آلام فراوان، برجسته می‌شود. فیلم با ساختار روایی مبتنی بر چشم‌اندازهای متفاوت—شبیه به «راشومون» کوروساوا—سه روایت موافق و متفاوت از یک ماجرا را ارائه می‌کند و تماشاگر را در مقام قضاوتِ اینکه چه کسی راست می‌گوید و چه کسی دروغ، قرار می‌دهد. تم‌های اصلی فیلم شامل دوستی، عشق، خیانت، خشونت، جنگ و نظام قضایی نابرابرِ قرون وسطا هستند و تمرکز ویژه‌ای هم بر نقش و جایگاه زنان در آن دوران دارد؛ برخوردی که گاهی خطرناک به نظر می‌رسد اما در نهایت قابل‌فهم و منطقی است. از لحاظ فنی، موسیقی هری گرگسون-ویلیامز قابل‌توجه است و قطعاً در فصل جوایز مورد توجه قرار خواهد گرفت. تصویربرداری فیلم با نمایش شرایط کثیف، مرطوب و مملو از آلودگیِ آن دوره، به فضاسازی کلی اثر کمک زیادی می‌کند و صحنه‌های نبرد هم خشن و واقع‌گرایانه‌اند. خود دوئل پایانی یکی از پرتنش‌ترین سکانس‌های چند سال اخیر است که صبر تماشاگر را با اوجی رضایت‌بخش جبران می‌کند. فیلم طولانی (حدود ۱۵۳ دقیقه) است؛ روایت اپیزودیک آن به حفظ ریتم کمک می‌کند و بیست دقیقهٔ پایانی به‌ویژه ارزش انتظار را دارد. با این حال، برخی تماشاگران تجربه را خشک و خالی از احساس یافتند و آن را از آثار ضعیف‌تر اسکات دانستند؛ برای برخی دیگر داستان شاید کمی نازک به نظر برسد، ولی نحوهٔ بازگوییِ آن از طریق دیدگاه‌های متقابل همواره جذابیت خود را حفظ می‌کند. در مجموع فیلمی است که ارزش دیدن روی پردهٔ بزرگ سینما را دارد: بازی‌های قوی (به‌ویژه جودی کومر)، ساختار روایی جالب و سکانس پایانی پرتعلیق از نقاط قوت آن‌اند؛ اما ساختار سرد و فاصله‌دارِ روایت ممکن است برای همهٔ مخاطبان جالب نباشد.