فیلم Booksmart 2019

هرکس فکر کند این فقط نسخه‌ای زنانه ازِ Superbad است اشتباه می‌کند؛ این فیلم خیلی فراتر از آن است. فیلمی دربارهٔ دوستی است که از نظر برخی جنبه‌ها شبیه دیگر فیلم‌های رشد و بلوغ است، اما با کارگردانی برجستهٔ اولیویا وایلد و بازی‌های درخشان کایتلین دِور و بینی فلدشتاین از انتظارات فراتر می‌رود. این فیلم علاوه بر روایت دوستی، جشنِ جوانی و توانمندسازیِ زندگیِ شخصی...

هرکس فکر کند این فقط نسخه‌ای زنانه ازِ Superbad است اشتباه می‌کند؛ این فیلم خیلی فراتر از آن است. فیلمی دربارهٔ دوستی است که از نظر برخی جنبه‌ها شبیه دیگر فیلم‌های رشد و بلوغ است، اما با کارگردانی برجستهٔ اولیویا وایلد و بازی‌های درخشان کایتلین دِور و بینی فلدشتاین از انتظارات فراتر می‌رود. این فیلم علاوه بر روایت دوستی، جشنِ جوانی و توانمندسازیِ زندگیِ شخصی هم هست. دِور و فلدشتاین بی‌نقص‌اند و بیلی لورد هم بسیار خنده‌دار است. راستش را بخواهید مدت‌ها بود این‌قدر نخندیده بودم. احتمالاً در فصل جوایز نادیده گرفته خواهد شد، اما شایستهٔ بهترین فیلم است و من تا همیشه این فیلم را دوست خواهم داشت. «بوکس‌مارت» فیلمی سرگرم‌کننده، خنده‌دار و فوراً و بارها قابل نقل‌قول است و دیدنش برای همه سنین و جنسیت‌ها واجب است. مهم‌تر از همه، فیلم هیجان‌انگیز است. اولیویا وایلد با این اثر ثابت کرده صدای جدید و فوق‌العاده‌ای در سینماست، و فیلم‌نامه‌نویسانِ سوزانّا فوگل، امیلی هالپرن، سارا هاسکینز و کِیتی سیلبرمن نیز او را همراهی کرده‌اند. می‌توان تصور کرد در آینده چه شاهکارهایی تولید خواهند کرد و اگر به کشف استعدادهای جدید ادامه دهند، هیچ‌کس توان متوقف کردنشان را ندارد. قدرتِ دخترانه! نِقش‌های اصلی را دوست دارم، اما واقعاً بازیگران فرعی را عاشق شدم. ابتدا نسبت به «بوکس‌مارت» تردید داشتم؛ طی چند سال گذشته شنیده بودم دربارهٔ چند فیلم نوجوانانه به کارگردانی زنان بازخوردهای بسیار مثبت و تقریباً مشابهی داده‌اند: Edge of Seventeen، Lady Bird و Eighth Grade. به نظر من یکی از این‌ها عالی است، یکی خوب و یکی نه چندان. وقتی همان هیاهو را دربارهٔ «بوکس‌مارت» شنیدم مطمئن نبودم چه انتظاری باید داشته باشم؛ حالا که دیده‌ام شاید بهترینشان باشد. قطعاً خنده‌دارترینِ آن‌هاست و ممکن است تنها فیلم غیرکمدی امسال باشد که دوباره تماشا می‌کنم. امتیاز نهایی: 3.5 ستاره — واقعاً دوستش داشتم. قویاً پیشنهاد می‌کنم آن را ببینید. مدتی پیش فیلم دیگری از اولیویا وایلد را از دست دادم و هنوز ندیده‌ام، اما پس از دیدن «بوکس‌مارت» حتماً آن را خواهم دید. من از طرفداران همیشگی فیلم‌های نوجوانانه و رشدِ شخصیتی نبودم، اما برخی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام در چند سال اخیر (مثل Lady Bird و The Edge of Seventeen) از همین ژانرند. چرا این فیلم‌های کم‌هزینه‌تر برایم جذاب‌تر از دیگران‌اند؟ قطعاً تصادفی نیست که هر کارگردانی که به این ژانر پرداخته، یا بسیار توانمند است یا پتانسیل چشمگیری نشان می‌دهد. علاوه بر این، همهٔ این فیلم‌ها—که کارگردانی‌شان را زنان برعهده داشته‌اند—داستان نوجوانانی را روایت می‌کنند که یکی یا چند قهرمانِ اصلی‌شان زن هستند. لازم نیست بگوییم این فیلم‌ها به خاطر زن بودنِ سازندگانشان خوب‌اند؛ این آثار عالی‌اند چون فیلم‌سازانی پشتِ دوربین هستند که می‌دانند با دوربین و داستان چه کار کنند، و بازیگران درخشان هم همراهی می‌کنند؛ صرفاً اتفاقی این افراد زن هستند. من عضو هیچ جنبش یا گروهِ نفرتی نیستم و به سیاست اهمیتی نمی‌دهم. از منتقدانی که بررسی‌هایشان تحتِ تأثیر مسائل بیرونی قرار می‌گیرد و نهایتاً با فیلم ناعادلانه برخورد می‌کنند بیزارم. با این حال مطمئنم این فیلم‌ها به خاطر حضور زنان در نقش‌های تولید، کارگردانی، نگارش و بازیگری بهتر شده‌اند. «بوکس‌مارت» بسیار خنده‌دار است و در عین حال تا حد ممکن واقع‌گرایانه باقی می‌ماند. از نظر لحن، وایلد فیلمش را به‌خوبی متعادل کرده و از هر گرهٔ داستانی به‌راحتی عبور می‌کند، هرچند چند انحراف گاه‌به‌گاه زمان اجرای فیلم را کمی طولانی می‌کند—به‌خصوص چند خط فرعی که واقعاً چیز اضافه‌ای به داستان نمی‌آورد و کمی اغراق‌شده‌اند. با این حال خط داستانی اصلی هرگز از تمرکز خارج نمی‌شود. ایمی و مالی با لطافت داستان را از میان لحظات بامزه و همچنین سکانس‌های جدی و دراماتیکِ قابل‌لمس پیش می‌برند. بیتی فلدشتاین و کایتلین دِور فوق‌العاده‌اند! آخرین باری که چنین جفتِ درخشانی از قهرمانان را دیدم به‌یاد ندارم، مخصوصاً از میان بازیگران جوان. شیمیِ بین‌شان بی‌نقص است و واضح است که بعضی سکانس‌ها قطعاً بداهه‌پردازی شده‌اند. آن‌ها همچنین یکی از بهترین مناظره‌های تک‌به‌تکِ فیلم را ارائه می‌دهند—فقط یک برداشت طولانی با هر دو که تمام توانشان را می‌گذارند. بازیگری درخشان، فیلم‌سازی عالی. با حضور این دو بازیگر که داستان را به دوش می‌کشند، هر صحنه بالاتر می‌رود. لحظات کمدی سرگرم‌کننده‌اند و در عین حال درام عاشقانه پیرامونشان به‌شیوه‌ای کاملاً صادقانه بیان می‌شود. درود بر همهٔ نویسندگان فیلم‌نامه. برای اولیویا وایلد آرزو دارم که فیلم‌های بیشتری بسازد؛ او سبک خودش را دارد و قطعاً حرف‌های زیادی برای گفتن دارد، پس مشتاق آثار بعدی‌اش هستم. «بوکس‌مارت» پیام‌های شیرینی دارد که مخاطبان سراسر جهان—جوان و پیر، مرد و زن—را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. همچنان چند کلیشه از ژانر را دارد (مثل عدم اعتماد به بهترین دوست)، اما بازی با کلیشه‌ها (اینکه همه چیز آنچه نشان می‌دهند نیست) در نهایت پیروز می‌شود. در مجموع، اولیویا وایلد نامش را در فهرست کارگردانانِ قابل‌پیگیری سال‌های آینده ثبت کرده است. «بوکس‌مارت» افزوده‌ای شگفت‌انگیز به ژانر رشد و بلوغ است که دو قهرمان شگفت‌انگیز دارد. بیتی فلدشتاین و کایتلین دِور ممکن است اگر به همین شکل ادامه دهند در آینده ستارگان بزرگ‌تری شوند. با کمکِ بازیگران فرعی خوب، وایلد نشان می‌دهد فارغ‌التحصیلی از دبیرستان هم می‌تواند هیجان‌انگیز و سرگرم‌کننده باشد و هم تمام درام‌های واقعی‌ای را که نوجوانان تجربه می‌کنند بدون سانسور به تصویر بکشد. داستانِ محورِ شخصیت است و ایمی و مالی دو نفری‌اند که باید از آن‌ها چیزهای زیادی آموخت. یکی از بهترین فیلم‌های این ژانر است، هرچند هنوز شامل چند کلیشهٔ شناخته‌شده و چند خط فرعی است که کاملاً کنار هم قرار نمی‌گیرند. حتماً ببینید! امتیاز: B+ می‌دانم، می‌دانم. من باید عاشق این فیلم باشم. بله، بخش‌های خوب واقعاً خوب‌اند. اما بخش‌های بد واقعاً بدند. احتمالأ برای منصفانه بودن امتیاز را روی 3 ستاره می‌گذارم. این فیلم را تا حد زیادی لذت‌بخش و درگیرکننده یافتم. فیلمنامه هوشمندانه است به جز یک نقص، بازیگران جوان کارشان را خوب انجام می‌دهند و بین دانش‌آموزان حسِ گروهیِ شیمی وجود دارد. فیلم بذله‌گو و سرگرم‌کننده است. اما من که بالای ۶۰ سال دارم، کمی ناراحت شدم که به نظر می‌رسد نویسندگان نسلِ مسن‌تر را از جهان فیلم حذف کرده و عملاً تنها جوانان را در فیلم نشان داده‌اند. همچنین ناامید شدم که تقریباً هیچ‌کس در فیلم نمی‌تواند یک جمله را بدون گفتن فحش «f» تمام کند. البته من به استفادهٔ این کلمه در فیلم و تلویزیون عادت دارم، اما وقتی همه، حتی دو زن باهوشی که در دوران تحصیل از تفریح چشم‌پوشی کرده‌اند، تنها از این کلمه به‌عنوان صفت، قید، فعل و غیره استفاده می‌کنند، برای دانشگاه‌های عالی‌ای که قرار است این نیروهای تازه‌نفس را بپذیرند جای نگرانی است. این فیلم صدای صادقانه‌ای به «دختر باهوش» می‌دهد؛ نه صدایی تکبرآمیز، بلکه صدایی که صمیمی و واقعی به نظر می‌رسد. ادای احترامی است به آن احساس جادوییِ جوان بودن، دوستی و قدم‌برداشتن در مسیر تبدیل شدن به کسی که قرار بوده‌ای. داستانِ چگونگی بزرگ شدن و حفظ دوستی‌های دوران کودکی وقتی اوضاع آن‌طور که انتظار داشتی پیش نمی‌رود. «بوکس‌مارت» داستانی خنده‌دار دربارهٔ بلوغ است که قلبی غافلگیرکننده دارد. از طنز رک و بی‌پروایش تا ترس‌های واقعیِ وجودیِ ورود به دانشگاه، همه‌چیز را دوست داشتم. بازیگران عالی‌اند؛ هم فلدشتاین و هم کایتلین دِور کارشان را فوق‌العاده انجام می‌دهند و بازیگران فرعی هم در سطح بالایی‌اند. کمدی فیلم کاملاً درست اجرا شده؛ دیالوگ‌ها واقع‌گرایانه‌اند و جوک‌ها اغلب به هدف می‌زنند؛ من و نامزدم در بخش‌هایی از فیلم حسابی می‌خندیدیم. در مجموع تجربهٔ فوق‌العاده‌ای بود! امتیاز: 88% — عالی بازآفرینی نسبتاً خوبِ داستانِ Superbad. شخصیت اصلی را سخت پسندیدم. «بوکس‌مارت» دیدنی است! داستان تا حدی تکراری و کمی احساساتی می‌شود، اما در بیشتر زمانِ اجرا سرگرم‌کننده است. کایتلین دِور و بیتی فلدشتاین زوجِ کم‌نظیری‌اند و باورپذیری دوستی‌شان کامل است — شیمیِ قابل‌لمسی بینشان وجود دارد. اسکایلر گیزوندو هم اجرای بامزه‌ای دارد. پیشنهادی. «ایمی» (کایتلین دِور) و بهترین دوستش «مالی» (بیتی فلدشتاین) دانش‌آموزان سخت‌کوشی هستند که روز قبل از فارغ‌التحصیلی درمی‌یابند شاید واقعاً باهوش‌ترین‌های مدرسه نیستند — بلکه شاید کسل‌کننده‌ترینِ آن‌ها هم باشند. چند گفت‌وگو با هم‌کلاسی‌هایشان به آن‌ها نشان می‌دهد که دیگران هم به همان اندازه باهوش و موفق‌اند، فقط آن‌ها خوش‌گذرانی هم می‌کنند—الکل، مهمانی، موسیقی و حتی سکس. با بیست و چهار ساعت باقی‌مانده تا ترکِ شهر، این دو تصمیم می‌گیرند تمام‌قد وارد شبی پرهیجان شوند. معلوم است که نقشهٔ زندگی‌شان از قبل کاملاً طرح‌ریزی شده، اما همین‌که آزاد می‌شوند درمی‌یابند آیندهٔ ایده‌آل و برنامه‌ریزی‌شده‌شان شاید آن چیزی نبود که واقعاً می‌خواستند. اوجِ ماجرا در یک مهمانی است که توسط فرد محبوبی به نام «نیک» (میسن گودینگ) برگزار می‌شود، که «مالی» دلباختهٔ اوست. از آنجا چه می‌شود؟ این سؤالِ شش میلیون دلاری نیست چون این فیلم که متأسفانه تا حدی قابل‌پیش‌بینیِ سبکِ برادری/مهمانی است، ما را در سفرِ خودشناسی این دو همراه می‌کند؛ سفری که مثل بسیاری فیلم‌های دیگرِ رشد، نگرش‌ها و آرزوهایشان را بررسی می‌کند. دیالوگ‌ها گاهی بامزه‌اند، اما شورِ ساختگیِ این دو زن در گذشتن از فراز و فرودهای رابطه‌شان خیلی زود آزاردهنده شد و فیلم تا حدی به کلیشه‌ها می‌پردازد — تکه‌هایی از «Fame» و «Glee» با همهٔ علامت‌های شناخته‌شده. برای من نبود، معذرت.