فیلم Clerks 1994

فیلمی بی‌ادبانه اما قابل‌درک. در طول سال‌ها از نوشتارهای کمیکِ اسمیت لذت برده‌ام، اما این تنها فیلمی است که تا کنون از او دیده‌ام و خود کارگردانی کرده است. دوستان سینمادوست من معمولاً آثار اخیرش را کم‌ارزش می‌دانند، اما این فیلم برایم بسیار لذت‌بخش بود. تأثیر او بر سینمای مستقل را دوست دارم؛ سال 1994 به‌طور قطع سال مهمی برای این سینما بود، با موفقیت‌های چشمگیر...

فیلمی بی‌ادبانه اما قابل‌درک. در طول سال‌ها از نوشتارهای کمیکِ اسمیت لذت برده‌ام، اما این تنها فیلمی است که تا کنون از او دیده‌ام و خود کارگردانی کرده است. دوستان سینمادوست من معمولاً آثار اخیرش را کم‌ارزش می‌دانند، اما این فیلم برایم بسیار لذت‌بخش بود. تأثیر او بر سینمای مستقل را دوست دارم؛ سال 1994 به‌طور قطع سال مهمی برای این سینما بود، با موفقیت‌های چشمگیر آثاری چون «Clerks» و «Pulp Fiction». امیدوارم او به ساخت فیلم‌هایی پایبند بماند که خودش نوشته است. احساس می‌کنم او می‌خواهد افق‌های تازه‌ای را بگشاید اما هنوز نمی‌داند چگونه این کار را بدون از دست دادن طرفداران زیادش انجام دهد. به او اعتماد زیادی دارم و معتقدم اگر با تمام وجود روی پروژه‌ای سرمایه‌گذاری کند، می‌تواند فیلم‌سازی بزرگ‌تر از آنچه اکنون هست بشود. به نظرم اگر کمتر به سراغ کتاب‌های کمیک برود و بیشتر فیلم ببیند — به‌ویژه آثار کلاسیک هالیوود از دوران طلایی، مثل آلفرد هیچکاک، هوارد هاوکس، راوول والش و جان فورد — خلاقیتش دوباره جان خواهد گرفت و دیدن نتیجه‌اش هیجان‌انگیز خواهد بود. من همین حالا این فیلم را دیدم و صادقانه بگویم امیدوار بودم کمدی متفاوت‌تری ببینم؛ ساختاری مفصل‌تر و مرسوم‌تر و نه مبتنی بر دیالوگ‌های بی‌پایان. با این حال، فیلمی مستقل است که کمی خارج از مدارهای سنتی و استودیوهای بزرگ ساخته شده و بودجه محدودی داشته است. اگر این موارد را در نظر بگیریم، بهتر می‌توان فیلم را درک کرد. فیلم در اصل همراه یک روز از زندگی دو کارمند فروش است که از شغل‌شان متنفرند اما همانند هر آدم معمولی به آن نیاز دارند. آن دو با هم نزدیک و دوست‌اند، اما روز برای هیچ‌کدام آسان نخواهد بود. طنز فیلم عمدتاً مبتنی بر شوخی‌های زننده و گاهی رفتارهای نامناسب شخصیت‌هاست. در سرتاسر فیلم ارجاعات زیادی به فرهنگ پاپ وجود دارد که همیشه برایم قابل‌درک نبود. این نوع طنز اندکی با سلیقه من همخوانی نداشت، گرچه فیلم لحظات خوبی هم دارد؛ شاید این سبک طنز بیشتر با ذائقه جوانان و نوجوانان سازگار باشد تا افراد بزرگ‌تر. بازیگران بسیاری در فیلم حضور دارند که من چندان آن‌ها را نمی‌شناسم. از آنچه دیده‌ام، برای برایان اوهلوران و جف اندرسون این فیلم مهم‌ترین اثرشان بوده است. فیلم در زمینه لباس و دکوراسیون ساده و محدود است و به نظر می‌رسد از فروشگاه‌های واقعی برای فیلم‌برداری استفاده شده است. همان ضعفی که می‌توانست ناشی از بودجه کم باشد، تا حدی به مزیت تبدیل شده با توجه به نوع فیلمی که سازندگان خواسته‌اند بسازند. فیلم‌برداری بسیار خوب و به‌خوبی به کار گرفته شده و شاید برجسته‌ترین ویژگی هنری فیلم باشد.