فیلم The Tenant 1976

احتمالاً این فیلم موردعلاقهٔ رومن پولانسکی است؛ او خودش در نقش تِرلکوفسکی، مردی ترسو و کم‌رو، جلوی دوربین می‌آید. او در پاریس دنبال آپارتمان اجاره‌ای می‌گردد و با وجود برخورد سرد سرایدار ساختمان (شلی وینترز)، بازجویی‌های صاحب‌خانه «زی» (ملوین داگلاس) و نداشتن حمام، تصمیم می‌گیرد آنجا ساکن شود. از ابتدا می‌داند ساکن قبلی تلاش کرده خودکشی کند و از پنجره پریده؛ او هنوز در بیمارستان...

احتمالاً این فیلم موردعلاقهٔ رومن پولانسکی است؛ او خودش در نقش تِرلکوفسکی، مردی ترسو و کم‌رو، جلوی دوربین می‌آید. او در پاریس دنبال آپارتمان اجاره‌ای می‌گردد و با وجود برخورد سرد سرایدار ساختمان (شلی وینترز)، بازجویی‌های صاحب‌خانه «زی» (ملوین داگلاس) و نداشتن حمام، تصمیم می‌گیرد آنجا ساکن شود. از ابتدا می‌داند ساکن قبلی تلاش کرده خودکشی کند و از پنجره پریده؛ او هنوز در بیمارستان بستری است، پس برای دیدنش می‌رود و با دوست او «استلا» (ایزابل آدجانی) آشنا می‌شود. استلا زن پرجنب‌وجوشی است و این روحیه در آن آپارتمان که فضایی کتابخانه‌مانند و مقررات‌محور دارد، نامأنوس به‌نظر می‌رسد. به‌زودی تِرلکوفسکی احساس می‌کند همسایه‌ها توطئه‌ای برای بیرون راندن او یا حتی بدتر در سر دارند. صداهایی می‌شنود، چیزهایی را تصور می‌کند — یا شاید همهٔ اینها واقعی‌اند. آپارتمان او مورد دستبرد قرار می‌گیرد و او می‌ترسد کسی در خواب او را بکشد. به‌طور خلاصه، پارانویا دارد بر او مسلط می‌شود. او همچنین روزبه‌روز نسبت به ساکن قبلی—که اکنون درگذشته یا دست‌کم از دنیا جدا شده—وسواس بیشتری پیدا می‌کند و همین باعث تغییرات چشمگیر در رفتار اغلب ناپایدارش می‌شود. همهٔ این‌ها واقعاً اتفاق می‌افتد یا او دارد عقلش را از دست می‌دهد؟ پولانسکی و آدجانی هر دو اجرای خوبی ارائه می‌دهند، اما آنچه این فیلم را جالب می‌کند، خودِ ایدهٔ کلی است. کمی مرا به بچهٔ رزمری یادآوری کرد—نه از جهت شئون شیطانی، بلکه از نظر احساس تنگی نفس فضای زندگی، خصومت همه‌جانبه و شخصیت ضعیف و آسیب‌پذیرِ قهرمان که در برابر خطری قرار گرفته که ممکن است واقعی باشد یا ممکن است ذهن او آن را بزرگ کرده باشد. فیلم عناصر تهدیدآمیز موثری از یک تریلر روان‌شناختی توطئه‌ای دارد که به‌خوبی کار می‌کند و دو ساعت فیلم سریع می‌گذرد، چون شخصیت اصلی کم‌کم زیر پوستتان می‌رود.