فیلم Handsome Devil 2016

موسیقی، ورزش و بعدش هم موضوع همجنس‌گرایی. من فیلم‌های زیادی با مضمون همجنس‌گرایی دیده‌ام، اما هیچ‌کدام مثل این یکی مرا راضی نکرد. این فیلم کلیشه‌ها را زدود. چنین فیلمی کمتر پیش می‌آید؛ با اینکه موضوعش همجنس‌گرایی است، اما رمانس محور نیست. همه‌‌چیز از زاویه‌ای متفاوت روایت شده—چه از منظر ورزش، چه موسیقی و غیره. شاید اگر فیلمی باشد که خانواده‌ها درباره موضوع همجنس‌گرایی باید ببینند، این...

موسیقی، ورزش و بعدش هم موضوع همجنس‌گرایی. من فیلم‌های زیادی با مضمون همجنس‌گرایی دیده‌ام، اما هیچ‌کدام مثل این یکی مرا راضی نکرد. این فیلم کلیشه‌ها را زدود. چنین فیلمی کمتر پیش می‌آید؛ با اینکه موضوعش همجنس‌گرایی است، اما رمانس محور نیست. همه‌‌چیز از زاویه‌ای متفاوت روایت شده—چه از منظر ورزش، چه موسیقی و غیره. شاید اگر فیلمی باشد که خانواده‌ها درباره موضوع همجنس‌گرایی باید ببینند، این یکی باشد؛ البته به شرطی که خانواده‌ها دیدی باز نسبت به LGBT داشته باشند. چون فیلم همجنس‌گرایی را ترویج نمی‌کند، بلکه با لحنی عادی می‌گوید موضوع اصلی آزار و اذیت است، فارغ از اینکه چه کسی هستی. در پایان هم پیام خوبی می‌دهد. فیلمی از ایرلند است اما به زبان انگلیسی؛ بازیگران و عوامل چندان شناخته‌شده نیستند، مثل تماشای یک فیلم سطح پایین‌تر. شروع فیلم مرا به یاد Wild Child انداخت؛ اما آن فیلم آمریکایی بود و نگاه آمریکایی‌ها به مدارس شبانه‌روزی بریتانیا را نشان می‌داد. پس اگر عادت دارید فیلم‌های نوجوانی هالیوود را ببینید، ممکن است دیدن این یکی برایتان کمی عجیب باشد، چون دانش‌آموزان اینجا در مقابل معلم تابع‌ترند، برخلاف نوجوانان سرکشِ معمولِ فیلم‌های آمریکایی. «روزی خواهد رسید که دیگر لازم نیست دروغ بگویی.» عنوان فیلم ممکن است قوی به رابطه عاشقانه همجنسگرایانه اشاره کند، اما همان‌طور که گفتم این‌طور نیست. داستان درباره دو پسر است که بیشتر از منظر ند روایت می‌شود. وقتی والدینش برای کار به جنوب‌غرب آسیا رفتند، او در مدرسه شبانه‌روزی تنها ماند. او در میان قلدرها به‌خاطر گرایش جنسی‌اش مورد آزار و توجه قرار می‌گیرد، اما این موضوع هیچ‌گاه رسماً تأیید نمی‌شود تا اینکه هم‌اتاقی جدیدی وارد می‌شود. هم‌اتاقی خوش‌تیپ و بازیکن راگبی است، و آن‌ها با هم برای یک شوی استعدادیابی آماده می‌شوند که باید آهنگی را اجرا کنند. تضاد منافع بین ورزش و موسیقی آشکار می‌شود و پیچیدگیِ اوضاع را بیشتر می‌کند. این فیلم سال گذشته ساخته شده، یعنی قبل از قانونی‌شدن ازدواج همجنسگرایان در ایرلند، هرچند زمان دقیق رخداد داستان نامشخص است و احتمالاً درست پیش از قانونی‌شدن است. با توجه به اتفاقات داستان، این موضوع منطقی به نظر می‌رسد: هنوز واکنش‌ها mixed است و بسیاری از همجنس‌گرایان در افشای هویت خود مرددند؛ بنابراین آزارگران همچنان به هدف‌گرفتن چنین افرادی ادامه می‌دهند و این همان موضوعی است که فیلم روی آن تمرکز دارد. روایت از منظر نوجوان است، اما آن قسمت کوتاه از دید یک معلم هم برایم جذاب بود و مثل مزیت جانبی فیلم عمل کرد. مسئله راگبی بخشی از روایت بود، نه همهٔ داستان؛ اتفاقات ورزشی نتیجه‌ای طبیعی داشت و به‌ندرت در سطح کلیشه باقی می‌ماند. بخش موسیقی هم همین‌طور؛ پیام‌ها به‌هوش‌مندی منتقل شدند. بهترین قسمت فیلم نحوه ادغام این دو تم بود تا فیلمی آگاهی‌بخش پدید آید. نه تنها یکی از بهترین فیلم‌های همجنس‌گرایانه، بلکه از فیلم‌های خوبِ سال است. قطعاً ارزش دیدن دارد. امتیاز: ۷/۱۰ داستانی گویا درباره همرنگی و تطبیق‌پذیری. فیلم با محوریت موضوع همجنس‌گرایی ساخته شده، اما به‌راحتی می‌تواند درباره هر کسی باشد که به محیطی تازه وارد می‌شود و برای پذیرفته‌شدن دست‌وپا می‌زند. در اینجا دو هم‌کلاسی که اتاق مشترک دارند، پیوندی نامحتمل شکل می‌دهند؛ یکی ستاره ورزشی و دیگری تا حدی مطرود. دو نکتهٔ مثبت قابل‌ذکر فیلم عبارت‌اند از: استفاده از ورزش به‌عنوان یک کانال مثبت، هرچند از راهی پرپیچ‌وخمی؛ و اجازه دادن به شخصیت‌هایی که ابتدا خصومت دارند تا اولویت‌هایشان را بازترتیب دهند و رابطه‌ای را بپذیرند که در غیر این صورت مورد تمسخرشان قرار می‌گرفت (و در ابتدا هم چنین می‌شود). فیون اوشه و نیکلاس گالیتزین—با کمی کمک از معلمشان اندرو اسکات—خوب بازی می‌کنند و فیلمنامه‌ای قوی و قابل‌باور دارند که در مجموع درام قابل‌قبولی ساخته است.