فیلم Bullitt 1968

استیو مک‌کوئین در نقش این سرگرد نامتعارف پلیس سن‌فرانسیسکو با ظاهری عبوس و مرموز در بهترین فرم خود ظاهر شده است. او از این‌که «سناتور چمبرز» (رابرت وون) او را مأمور حفاظت از فردی مشکوک می‌کند که ممکن است شاهد پرونده‌ای علیه خلاف‌کارانی ظاهراً مصون باشد، چندان خوشحال نیست. وقتی دو مرد مسلح به اتاق این شاهد حمله کرده و او را به قتل می‌رسانند،...

استیو مک‌کوئین در نقش این سرگرد نامتعارف پلیس سن‌فرانسیسکو با ظاهری عبوس و مرموز در بهترین فرم خود ظاهر شده است. او از این‌که «سناتور چمبرز» (رابرت وون) او را مأمور حفاظت از فردی مشکوک می‌کند که ممکن است شاهد پرونده‌ای علیه خلاف‌کارانی ظاهراً مصون باشد، چندان خوشحال نیست. وقتی دو مرد مسلح به اتاق این شاهد حمله کرده و او را به قتل می‌رسانند، برای بولیت ضروری می‌شود که پیش از آن‌که دوست تازه‌اش نیز از صحنه کنار گذاشته شود، حقیقت را کشف کند. با حمایت فعال کاپیتان بنت (سایمون اوکلند) که کم‌کم نقش راهبر پرونده را بر عهده می‌گیرد، تحقیقات او شروع می‌شود؛ تحقیقی که تقریباً همه را ناراحت می‌کند چون پرونده پیچیده و به‌راستی خطرناک است. این سبک نامتعارف از کار پلیسی جایی‌ست که این شخصیت در آن می‌درخشد و مک‌کوئین با اطمینان کامل شخصیتی متناقض اما مصر بر کشف حقیقت را ارائه می‌دهد، بدون آن‌که وجدانش را بفروشد. در این مسیر او بیش از پیش باید به دوست‌دخترش کتی (جکلین بیسِت) تکیه کند، کسی که به‌نظر تنها پل او به عقلانیت است وقتی گرداب اتفاقات دارد بر او چیره می‌شود. فیلم به خاطر تعقیب‌وگریز ماشین معروف است و برخی سکانس‌های پایانی در فرودگاه با تنشی قابل توجه کارگردانی شده‌اند، اما نتیجه‌گیری نهایی برایم قانع‌کننده نبود؛ پس از همهٔ پیچش‌ها و ریاکاری‌ها، فیلم تا حدی از نفس می‌افتد. در تولید هم روحیهٔ الکتریکیِ خاصی احساس نمی‌شود و در بسیاری از وجوه مرا به فیلم‌های مشابهی یادآوری می‌کند که دربارهٔ مأموران پلیس سرکش ساخته شده و برای بازیگران مطرح طراحی شده‌اند؛ با این حال فیلم هنوز هم یک تریلر محکم و قابل اتکا است با چند پیچش جالب و رابرت وون که همیشه در نقش‌های شلخته و کثیف عملکردی طبیعی و گیرنده دارد.