فیلم Don’t Be Afraid of the Dark 1973

«سالی، ما تو را می‌خواهیم، ما تو را می‌خواهیم.» گاهی در دوران کودکیِ علاقه‌مندان به وحشت، فیلمی هست که تأثیری جاودانه بر جای می‌گذارد. برای من چنین فیلمی «از تاریکی نترس» است؛ فیلمی تلویزیونی با بودجه پایین که کیم داربی، جیم هاتن و ویلیام دارمِرست در آن بازی می‌کنند. قصه از ظاهر ساده‌ای برخوردار است: الکس و سالی فارم‌هَم پس از مرگ مادربزرگ‌شان، عمارت قدیمی و...

«سالی، ما تو را می‌خواهیم، ما تو را می‌خواهیم.» گاهی در دوران کودکیِ علاقه‌مندان به وحشت، فیلمی هست که تأثیری جاودانه بر جای می‌گذارد. برای من چنین فیلمی «از تاریکی نترس» است؛ فیلمی تلویزیونی با بودجه پایین که کیم داربی، جیم هاتن و ویلیام دارمِرست در آن بازی می‌کنند. قصه از ظاهر ساده‌ای برخوردار است: الکس و سالی فارم‌هَم پس از مرگ مادربزرگ‌شان، عمارت قدیمی و بزرگ او را به ارث می‌برند. در زیرزمین اتاقی هست که شومینه‌اش با آجر بسته شده. سالی می‌خواهد شومینه را باز کند اما کارگر خانواده او را از این کار منصرف می‌کند. طبیعتاً سالی شومینه را باز می‌کند و خیلی زود صداهایی می‌شنود و چیزهایی شبیه آدمک‌های کوچک را در اطرافش می‌بیند... «از تاریکی نترس» زمانی که کودک بودم مرا وحشت‌زده کرد، چون روی یکی از ترس‌های بنیادین کودکان انگشت می‌گذاشت — ترسی که بسیاری از کودکان زود تأثیرپذیر دارند: اینکه چیزی زیر تخت است، در کمد است، یا در دیوار پشت شومینه پنهان شده است. حالا به‌عنوان بزرگسال که دوباره فیلم را می‌بینم، آن قدرت رعب‌آور اولیه را از دست داده، اما از آن پس هر بار که با شومینه‌های باز روبه‌رو می‌شوم، لبخندی عصبی بر لب می‌آورم. این نکته‌ای است که وقتی به فیلم‌های دوران نوجوانی رجوع می‌کنید باید به یاد داشته باشید: مهم همان تأثیر آن موقع است. برای من این فیلم حالا سفری نوستالژیک است که هنوز می‌تواند مو را سیخ کند؛ هر لرزه پوستی یادآور آن باور کودکانه به موجودات کوچک و شیطانی‌ای است که در کمین‌اند. این فیلم کوچک و ترسناک واقعاً دل‌نشین است؛ بازیگران تا جای ممکن تلاش می‌کنند (به‌ویژه داربی) و هرچند جلوه‌ها و تولید فیلم آشکارا کم‌هزینه‌اند، اما جذابیتی دارد که فیلم‌های تلویزیونی دههٔ هفتاد برای مخاطبانی که در آن دوران رشد کرده‌اند، معمولاً دارند. در طول سال‌ها این فیلم به اثری کالت تبدیل شد و بالاخره در آگوست ۲۰۰۹ روی DVD منتشر شد. بینندگان تازه‌وارد احتمالاً چیز چندانی از آن نخواهند گرفت، اما مسخره نکنید و دست نزنید به حس‌مان — ما آنجا بودیم و آن سردیِ نخستین را با خود نگه داشتیم. ۸/۱۰