فیلم American History X 1998

با اینکه بازیگران چندان مطرحی ندارند، این فیلم درامی بسیار تأثیرگذار درباره تلاش یک مرد برای آغاز زندگی نو است. ممکن است برای برخی بیش از حد خشونت‌آمیز و خیلی نزدیک به وضعیت واقعی به‌نظر برسد. عده‌ای هم معتقدند فیلم عملاً هدف مشخصی ندارد و صرفاً پر از صحنه‌های خشونت است. نقد اصلی اما این است که فیلم در انتقال پیام ضدنژادپرستانه‌اش ناموفق عمل می‌کند؛ آن‌قدر در...

با اینکه بازیگران چندان مطرحی ندارند، این فیلم درامی بسیار تأثیرگذار درباره تلاش یک مرد برای آغاز زندگی نو است. ممکن است برای برخی بیش از حد خشونت‌آمیز و خیلی نزدیک به وضعیت واقعی به‌نظر برسد. عده‌ای هم معتقدند فیلم عملاً هدف مشخصی ندارد و صرفاً پر از صحنه‌های خشونت است. نقد اصلی اما این است که فیلم در انتقال پیام ضدنژادپرستانه‌اش ناموفق عمل می‌کند؛ آن‌قدر در تلاش برای رساندن پیام بوده که فراموش کرده چگونه باید قصه را شکل دهد. ما شاهدیم گروهی از اسکین‌هدها در مسابقه‌ای بر سر قلمروی بسکتبال پیروز می‌شوند تا خشونت باندها را کنترل کنند، سپس یکی از بازندگان سیاه‌پوست تلاش می‌کند خودروی یکی از اسکین‌هدها را بدزدد و همان اسکین‌هد او را می‌کشد و راهی زندان می‌شود. در فلاش‌بک‌ها شخصیت اصلی استدلال می‌کند که سیاست‌های مثبت نژادی (Affirmative Action) نژادپرستانه‌اند چون نژاد را بر شایستگی مقدم می‌دانند؛ انگار قرار است این نشان دهد که او چقدر خبیث است. همچنین برادرش «مین کامف» را برای یک گزارش کتاب می‌خواند و مجبور می‌شود مقاله‌ای با عنوان «American History X» بنویسد تا به او یاد دهند کتاب‌هایی را نخواند که باید ممنوع باشند—در حالی که خودِ نازی‌‌های تاریخی کتاب ممنوع می‌کردند؛ تناقضی آشکار. قبل از تحویل مقاله هم برادرش توسط پسری از باندها که اسلحه به مدرسه آورده، کشته می‌شود. بسیار پیش می‌آید که بیننده مکث کند و بپرسد «چرا نئونازی‌ها در مقایسه ظاهراً بهتر به‌نظر می‌رسند؟» قطعاً قصد سازندگان نشان‌دادن این مطلب نبوده، یا لااقل نباید بوده، اما در عمل دقیقاً همین اتفاق افتاده. فیلم قرار بوده اسکین‌هدها را به‌عنوان آدم‌های بد معرفی کند، اما در بیشتر لحظات—به‌جز صحنه‌های زندان—نتیجه عکس آن است و شخصیت‌های «خوب» آن‌قدر امیدبخش نیستند که پیام منتقل شود. با وجود این نقدها، فیلم مورد تحسین قرار گرفته و همین باعث طرح سؤال می‌شود: آیا مخاطب جذب پیام ناقص فیلم شده یا صرفاً به‌خاطر داستان و اجراست که نئونازی‌ها در پایان نسبتاً بهتر جلوه می‌کنند؟ این مشکل یادآور فیلم‌هایی است که آن‌قدر پیام چپ‌گرایانه یا ایدئولوژیک را برجسته می‌کنند که در ارائه روایت دچار افراط می‌شوند و نتیجتاً پیام اصلی در اجرا گم می‌شود.