فیلم Flesh+Blood 1985

در آغاز قرن شانزدهم، در اروپای غربی دچار طاعون، گروهی از مزدوران قانون‌گریز به رهبری مرد کاریزماتیکی به نام مارتین (راتگر هاور) به‌خاطر خیانت لرد آرنولفینی (فرناندو هیل‌بک) دختری نجیب‌زاده و باکره به‌نام اگنس (جنیفر جیسون لی) را می‌ربایند. این افرادِ سرسخت در قلعه‌ای کوچک پناه می‌گیرند و در حالی که پسر لرد، استیون (تام برلینسون)، با میلیشیای خود در پی نجات نامزدش است، تعقیب...

در آغاز قرن شانزدهم، در اروپای غربی دچار طاعون، گروهی از مزدوران قانون‌گریز به رهبری مرد کاریزماتیکی به نام مارتین (راتگر هاور) به‌خاطر خیانت لرد آرنولفینی (فرناندو هیل‌بک) دختری نجیب‌زاده و باکره به‌نام اگنس (جنیفر جیسون لی) را می‌ربایند. این افرادِ سرسخت در قلعه‌ای کوچک پناه می‌گیرند و در حالی که پسر لرد، استیون (تام برلینسون)، با میلیشیای خود در پی نجات نامزدش است، تعقیب و گریز خونینی شکل می‌گیرد. فیلم Flesh+Blood (۱۹۸۵) هرچند در دوره پسامدرن رخ می‌دهد، حال و هوایی تقریباً قرون‌وسطایی دارد؛ ترکیبی از فضای «The Last Valley» و شدت موسیقاییِ «Conan the Barbarian»—هر دو اثر با امضای بازسازی‌شده‌ی بازیگر موسیقی باز، بزیل پولدورویس—با این تفاوت که نمرهٔ موسیقی این فیلم به اندازه آن آثار برجسته نیست. فیلم با خشونت زمخت و چهره‌ای زمینی از واقعیت، تاثیر قابل‌لمسی بر آثاری مانند «Rob Roy» داشته و قصهٔ محصورشدن در قلعه بعدها در «Ironclad» بازتکرار شده است. آنچه فیلم را متمایز می‌کند نگاهی خاکستری به اخلاق است: نبرد میان اشراف و مزدوران بی‌هیچ قطب‌بندی سادهٔ «خوب‌ها» و «بدها». مارتین مردی جسور و کاریزماتیک است اما هم‌زمان خصایصی ناپسند دارد؛ استیون در ابتدا شوالیه‌مآب و برتر جلوه می‌کند اما با گذر زمان چهره‌ای تیره‌تر پیدا می‌کند. این فیلم بیشتر از یک اثر قهرمان‌پرور، نمایشی بزرگسالانه از تلاش برای بقا در جهانی بیماری‌زده و بیرحم است؛ جایی که ذکاوت، زور و جسم به کار می‌آیند. شخصیت‌های فرعی نقش تعیین‌کننده‌ای دارند و اغلب تماشاگران را بیشتر از شخصیت‌های اصلی پای فیلم نگه می‌دارند: هاک‌وود (جک تامپسون) باهوش و دوست‌داشتنی است، دو سرباز همجنس‌گرا در میان هیاهوی مردانه عقلانیت و معنا می‌آورند، و چندین شخصیت زن دیگر نیز ابعادی انسانی و تراژیک به قصه می‌بخشند. نقطه‌ضعف‌هایی هم وجود دارد—مثلاً بعضی بازی‌ها اغراق‌آمیز به‌نظر می‌رسند و فیلم گاهی طولانی و تا حدی تکراری می‌شود—اما لحظات به‌یادماندنی و صحنه‌های تأثیرگذار فراوان است. فیلم حدود دو ساعت و شش دقیقه طول دارد و تماماً در اسپانیا فیلم‌برداری شده است؛ منطقه کاستییا-لا مانچا هم پیش‌تر در «El Cid» نیز به‌کار رفته بود. در مجموع، Flesh+Blood اثری خشن، زمینی و تأثیرگذار است؛ فیلمی برای بزرگ‌سالان که با شخصیت‌پردازی قوی و فضاسازی واقعی‌گرایانه‌اش ارزش دیدن دارد (رتبه: B).