انیمیشن The Painting 2011

Le Tableau ترکیبی هوشمندانه از رومئو و ژولیت و جادوگر شهر اُز است. این فیلم همچنین اثری لایه‌لایه است که در زیر سطح خود حامل معانی و محتوای فراوانی‌ست. عاشقان محکوم به شکستِ داستان، رامو (Adrien Larmande) و کلر (Chloé Berthier)، ناچارند عشقشان را پنهان کنند — نه به‌خاطر نام خانوادگی، بلکه به‌خاطر تفاوت‌های طبقاتی و مذهبی. این قصه را بارها دیده‌ایم، اما هرگز مانند این...

Le Tableau ترکیبی هوشمندانه از رومئو و ژولیت و جادوگر شهر اُز است. این فیلم همچنین اثری لایه‌لایه است که در زیر سطح خود حامل معانی و محتوای فراوانی‌ست. عاشقان محکوم به شکستِ داستان، رامو (Adrien Larmande) و کلر (Chloé Berthier)، ناچارند عشقشان را پنهان کنند — نه به‌خاطر نام خانوادگی، بلکه به‌خاطر تفاوت‌های طبقاتی و مذهبی. این قصه را بارها دیده‌ایم، اما هرگز مانند این انیمیشن که مشترکاً نوشته و کارگردانی‌اش را ژان-فرانسوا لاگیونی بر عهده داشته، نه. رامو و کلر شخصیت‌هایی در یک نقاشی ناتمام‌اند؛ او از خاندان اشرافی «توپن‌ها» (tout peint، یعنی «کاملنَمایش‌یافته») است که در کاخ زندگی می‌کنند و او از «پافینی‌ها» (pas fini، یعنی «ناتمام») که در باغ ساکن‌اند و به‌خاطر این وضعیت بدنام شده‌اند. همچنین «روف‌ها» هستند که در «جنگل نفرین‌شده» تبعید شده‌اند و آنجا «گل‌های مرگ» وجود دارد. پافینی‌ها در انتظار بازگشتِ نقاش‌اند — چیزی شبیه دومین ظهور — تا او آنها را تکمیل کند. نقش نقاش به‌طور مناسب با صدای خودِ لاگیونی و طراحی شخصیِ خودِ او برای هر شخصیت اجرا شده است. توپن‌ها که تحت تأثیر «لوستر بزرگ» (با صدای Jacques Roehrich) قرار دارند، بر این باورند که نقاش بازنمی‌گردد چون کارش از پیش تمام شده («و اگر او ما، توپن‌ها، را تنها موجودات کاملاً ترسیم‌شده در آثارش آفرید، به‌خاطر این بود که چنین نیتی داشت»). درباره روف‌ها نیز می‌گویند «شنیده می‌شود که هیچ چیز را باور ندارند». غیرمترقبه، داستان عاشقانه ضعیف‌ترین بخشِ روایت است — به‌ویژه کلرِ قدبلند و ساده که در سبک کشیدهٔ آمِدئو مودیگلیانی طراحی شده؛ خوشبختانه قهرمان واقعی لولا (Jessica Monceau) است که چهره و اعتمادبه‌نفس جوانی شبیه سلمی‌هایک دارد. او نقش دوروتی را ایفا می‌کند و در کنار رامو، پروم (Plume ــ Thierry Jahn) — یک روف که دوستش زیر چکمهٔ توپن‌ها به هنر آبستره تبدیل شده — و ماژنتا (Thomas Sagols)، یک سرباز از نقاشی‌ای دیگر، همچون شیر، کلاغ‌زار و مرد قلعِ قصه حرکت می‌کند. چهار نفر عملاً از دیوار چهارم عبور می‌کنند و از نقاشی‌هایشان بیرون می‌زنند تا به آتلیه ظاهراً متروکِ نقاش سرک بکشند؛ اما از طریق برخی آثار دیگر او، از جمله یک خودنگاره و یک برهنه از معشوقهٔ سابقش به نام گارنس، چیزهای زیادی درباره‌اش می‌آموزند. از طریق همین نقاشی، قهرمانان به ونیزی دسترسی پیدا می‌کنند — ونیزِ رؤیایی نقاش: کارناوالی بی‌پایان که غم و تنهایی عمیقی را پنهان می‌کند. در نهایت، قهرمانان از انتظار کمکِ خداوند خسته می‌شوند و خود دست به کار می‌شوند؛ با کمکِ خودنگاره و موادِ موجود در آتلیه، «ناتمام‌ها» خودشان را کامل می‌کنند. این موضوع جالب است چون این توپن‌ها نیستند که می‌آموزند پافینی‌ها را آن‌طور که هستند بپذیرند، بلکه پافینی‌ها تغییر می‌کنند تا با توپن‌ها هم‌ساز شوند؛ با این حال، Le Tableau به‌غیر از مسئلهٔ تساهل، بیش از همه دربارهٔ اختیارِ آدمی است (همان‌طور که نقاش به لولا وقتی او در نهایت او را پیدا می‌کند می‌گوید: «آنها را رها نکردم؛ برعکس، آنچه را برایشان ضروری بود به‌شان دادم»). قابل توجه است که لولا تنها پافینی‌ای است که از تبدیل شدن به توپن سر باز می‌زند و تنها کسی است که از حبس‌شدن در قاب امتناع می‌کند. Le Tableau کلاژی چشمگیر است؛ نه فقط از لحاظ سبک‌ها — انیمیشن سه‌بعدی دیجیتال که طوری ساخته شده که دست‌کشیده به نظر برسد، درهم‌تنیده با تصاویر زنده و CGI فتوواقع‌گرایانه (که شاید بهترین استفادهٔ این فناوری‌های مدرن باشد که دیده‌ام) — که از چاگال، مودیگلیانی، پیکاسو و ماتیس ادای احترام می‌کند، بلکه عمدتاً کلاژی از ایده‌هاست: تأملی دربارهٔ ماهیت هنر، واقعیت، ادراک و هویت و دربارهٔ نقش هنرمند به‌عنوان آفریدگار.