فیلم The Words 2012

فیلم «کلمات» به شکل غیرمستقیم این سؤال را مطرح می‌کند که اگر کسی چمدان پر از دست‌نوشته‌های پاپا همینگوی را که هادلی در گار دو لیون گم کرده بود پیدا می‌کرد و محتویات آن را به نام خود منتشر می‌کرد، چه اتفاقی می‌افتاد؟ متأسفانه، پاسخ این است: چندان مهم نیست. یکی از مشکلات این است که فیلم فاصله زمانی بسیار طولانی بین گم شدن دست‌نوشته —...

فیلم «کلمات» به شکل غیرمستقیم این سؤال را مطرح می‌کند که اگر کسی چمدان پر از دست‌نوشته‌های پاپا همینگوی را که هادلی در گار دو لیون گم کرده بود پیدا می‌کرد و محتویات آن را به نام خود منتشر می‌کرد، چه اتفاقی می‌افتاد؟ متأسفانه، پاسخ این است: چندان مهم نیست. یکی از مشکلات این است که فیلم فاصله زمانی بسیار طولانی بین گم شدن دست‌نوشته — درست پس از پایان جنگ جهانی اول — و انتشار آن — به احتمال زیاد در زمان حال — ایجاد می‌کند. همان‌طور که می‌دانیم، همینگوی در نهایت بر این حادثه غلبه کرد و به یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان قرن بیستم تبدیل شد، و این موضوع به طور کلی فرضیه فیلم را بی‌اهمیت می‌کند. با این حال، فیلمنامه‌نویسان مشترک برایان کلاگمن و لی استرنثال، به راحتی کاراکتر همسانی را معرفی می‌کنند که بن بارنز به عنوان یک جوان و جرمی آیرنز به عنوان یک باغبان پیر آن را بازی می‌کند و پس از گم شدن متن خود توسط همسرش، برای همیشه از نوشتن دست می‌کشد. بدون شک، این کمترین کار همینگویی است که می‌توانست انجام دهد. چند مشکل دیگر نیز وجود دارد. نویسنده‌نما روری جانسن (با بازی بردلی کوپر) چمدان را در یک فروشگاه عتیقه در پاریس پیدا می‌کند و آن را می‌خرد؛ و به طرز عجیبی، نه تنها دست‌نوشته هنوز درون آن و بدون هیچ تغییری باقی مانده است — از گار دو لیون در دهه 1920 تا یک فروشگاه عتیقه در دهه 2010، این چمدان قطعاً بارها دست به دست شده است — بلکه روری واقعاً آن را دست نخورده رها می‌کند ("او هر کلمه را دقیقاً همان‌طور که نوشته شده بود تایپ کرد. او حتی یک نقطه، ویرگول یا اشتباه املایی را اصلاح نکرد")، و این مسئله او را از رفتن به چاپ مستقیم باز نمی‌دارد. در اینجا است که آدم به یک فیلم مانند «نابغه» علاقه‌مند می‌شود، درباره ویرایش‌گر معروف مکس پرکینز — که با نویسندگانی چون اسکات فیتزجرالد، توماس ولف و خود همینگوی کار کرده است؛ حتی یک ارنست همینگوی در اوج قدرتش نیز به سادگی نمی‌تواند یک پرفروش تولید کند و قطعاً این کار بدون ویرایش‌های گسترده و بازنویسی به قفسه‌های کتابفروشی نمی‌رسد. اما از موضوع منحرف شدم. پیرمرد (که دوباره، شجاعت پاپا و کاراکتری که نامش به آن اشاره دارد را ندارد) کارش را شناسایی می‌کند و با روری روبرو می‌شود — اما انتظار نداشته باشید چیز خاصی در این زمینه پیش بیاید؛ پیرمرد "فقط فکر کرد [روری] باید داستان پشت این داستان‌ها را بداند در صورتی که کسی بخواهد بپرسد." این جمله درست بعد از آن است که پیرمرد اعتراف می‌کند "نمی‌دانم چطور این کار را انجام دادی. به طور بی‌رحمانه‌ای، اهمیتی نمی‌دهم." اما اگر او اهمیتی نمی‌دهد و به وضوح هرگز اهمیتی نداشته، چرا ما باید اهمیت بدهیم؟ چرا حتی باید زحمت بکشیم؟ کل ماجرا حتی کمتر از قبل اهمیت پیدا می‌کند وقتی در نظر بگیریم که داستان پیرمرد فقط یک داستان درون داستان روری است، که خود داستانی درون داستان دیگری است: جدیدترین کتاب نویسنده کلی همنگ (دنیش کواید) که در حال بحث درباره آن با طرفدار ادبی خود دانیلا (الیویا وایلد) است. کافی است که شما را به این فکر بیندازد که آیا اصلاً هدفی در این مزخرفات وجود دارد و اگر هست، آن هدف چیست. پی‌نوشت: ماجراجویی روری یک داستان خیالی است — که ممکن است بر اساس وقایعی در زندگی همنگ باشد، و ممکن است نباشد — که می‌تواند توضیح دهد که او و پیرمرد در دنیایی زندگی می‌کنند که همینگوی وجود داشته است (یک نسخه از «خورشید همچنان می‌تابد» در حال خوانده شدن توسط جوان است)، اما هیچ‌کدام هرگز به این فکر نمی‌کنند که این اشتباه کوچک آن‌ها به طرز عجیبی مشابه یکی از معروف‌ترین حکایات در ادبیات غربی است.