فیلم The Phantom of the Opera 1925

زمانی که اپرای معروف پاریس مالکان جدیدی پیدا می‌کند، آن‌ها سرشار از اشتیاق برای ستاره خود "کارلوتا" (مری فیبیان) هستند و مطمئنند که او می‌تواند تماشاگران را شگفت‌زده کند. اما او و آن‌ها نامه‌ای دریافت می‌کنند که در آن هشدار داده شده اگر او به جای بازیگر جایگزین خود "کریستین" (مری فیلبین) بر روی صحنه برود، همه‌ی آن‌ها روزی را خواهند نگریست. هیچ‌کس به این...

زمانی که اپرای معروف پاریس مالکان جدیدی پیدا می‌کند، آن‌ها سرشار از اشتیاق برای ستاره خود "کارلوتا" (مری فیبیان) هستند و مطمئنند که او می‌تواند تماشاگران را شگفت‌زده کند. اما او و آن‌ها نامه‌ای دریافت می‌کنند که در آن هشدار داده شده اگر او به جای بازیگر جایگزین خود "کریستین" (مری فیلبین) بر روی صحنه برود، همه‌ی آن‌ها روزی را خواهند نگریست. هیچ‌کس به این هشدار توجه نمی‌کند و در نهایت، تماشاگران واقعاً سالن را به هم می‌زنند! "شبح" (لون چانی) با استفاده از جادوی صدایش و وعده‌های موفقیت، موفق می‌شود "کریستین" جوان را به مخفیگاهش در عمق پنج طبقه زیر صحنه جلب کند، جایی که عشق ابدی‌اش را به او اعلام می‌کند. او بیشتر به ماسکی که بر چهره دارد علاقه‌مند است و با برداشتن آن، از دیدن چهره‌اش وحشت‌زده می‌شود. او از او درخواست آزادی می‌کند و او موافقت می‌کند - به شرطی که عاشقش "راول" (نورمن کری) را رد کند. اما او دقیقاً برعکس عمل می‌کند و این موضوع موجب خشم شبح می‌شود تا جایی که جان و مال هر دو تهدید می‌شود و حتی خود اپرا نیز می‌تواند به ویرانه‌ای تبدیل شود. همه‌ی این‌ها به یک اوج شگفت‌انگیز منتهی می‌شود - یک مسابقه با زمان، در برابر سیلاب‌ها و باروت - اگر "راول" بخواهد عشقش را از دست دشمن دیوانه‌شان نجات دهد. موسیقی همراه با این فیلم نقش زیادی دارد، اما اگر نمره خوبی بگیرید، این فیلم واقعاً جان می‌گیرد. استفاده محدود از رنگ - به ویژه زمانی که چانی بر فراز ساختمان بر روی گارگویل نشسته است، و همچنین در برخی از صحنه‌های نمایشی - به خوبی با صحنه‌های تک رنگ و کسل‌کننده تضاد دارد. استفاده خلاقانه از نور و سایه برای ایجاد حس واقعی خطر و در برخی مواقع حتی ناامیدی در طول داستان، تماشای آن را جذاب می‌کند. داستانی بزرگ از عشق و وسواس بر روی صفحه بزرگ با یک پیانیست زنده - این تجربه‌ای است که به سختی می‌توان آن را فراموش کرد.