فیلم The Phantom of the Opera 1925

وقتی اپرای مشهور پاریس تحت مالکیت جدید درمی‌آید، مالکان جدید با شور و اشتیاق از ستاره‌شان کارلوتا (مری فابیان) سخن می‌گویند و مطمئن‌اند که او تماشاگران را مسحور خواهد کرد. اما نامه‌ای می‌رسد که هشدار می‌دهد اگر او به‌جای بازیگر ذخیره‌اش کریستین (مری فیلبین) روی صحنه برود، همه پشیمان خواهند شد. هیچ‌کس اعتنایی نمی‌کند و تماشاگران واقعاً سالن را به وجد می‌آورند. فانتوم (لون چِینی)...

وقتی اپرای مشهور پاریس تحت مالکیت جدید درمی‌آید، مالکان جدید با شور و اشتیاق از ستاره‌شان کارلوتا (مری فابیان) سخن می‌گویند و مطمئن‌اند که او تماشاگران را مسحور خواهد کرد. اما نامه‌ای می‌رسد که هشدار می‌دهد اگر او به‌جای بازیگر ذخیره‌اش کریستین (مری فیلبین) روی صحنه برود، همه پشیمان خواهند شد. هیچ‌کس اعتنایی نمی‌کند و تماشاگران واقعاً سالن را به وجد می‌آورند. فانتوم (لون چِینی) با جادوی صدای خود و وعده‌های موفقیت، کریستین جوان را به مخفیگاهش در چند طبقه زیر صحنه می‌کشاند و عشق بی‌پایانش را اعلام می‌کند. کریستین بیشتر به نقابی که او بر چهره دارد توجه می‌کند و با برداشتن نقاب از او منزجر می‌شود. او التماس می‌کند رهایش کنند و فانتوم موافقت می‌کند مشروط بر اینکه او رائول (نورمن کری) را رد کند. اما او خلاف آن عمل می‌کند و این رفتار، معشوقِ دیوانه‌وارش را تا حدی خشمگین می‌کند که جان و سلامت افراد به خطر می‌افتد و حتی ممکن است ساختمان اپرا نابود شود. فیلم به اوجی فوق‌العاده می‌رسد — یک مسابقه با زمان، با سیل و باروت — تا رائول بتواند عشقش را از دست این دشمن آشکاراً دیوانه نجات دهد. بخش زیادی از جذابیت فیلم به موسیقی همراه وابسته است؛ با یک امتیاز موسیقایی خوب، فیلم واقعاً جان می‌گیرد. استفادهٔ حساب‌شده از رنگ — به‌ویژه در صحنه‌هایی که چِینی بر فراز غولک سنگی روی سقف جلوس می‌کند و در برخی صحنه‌های نمایشی — در مقابل صحنه‌های نسبتاً یکنواخت سیاه‌وسفید، کنتراستی بسیار موثر ایجاد می‌کند. به‌کارگیری خلاقانهٔ نور و سایه برای القای حس واقعی خطر و گاهی احساس ناامیدی در پیشروی داستان نیز تماشاگر را مجذوب می‌کند. این فیلم داستانی برجسته از عشق و وسواس است، اجرا شده روی پردهٔ بزرگ با پیانیست زنده — تجربه‌ای که واقعاً تحسین‌برانگیز است.