فیلم Rustin 2023

قهرمانان فراموش‌شده اغلب روزشان را نمی‌بینند. خوشبختانه برای فعال حقوق مدنی بیارد راستین (با بازی کولمن دومینگو)، سازمان‌دهنده اصلی تظاهرات ۱۹۶۳ در واشینگتن، سرانجام در این بایوپیک جدید حقش ادا می‌شود و چالش‌های فراوانی را که برای برپایی این رویداد پشت سر گذاشت به تصویر می‌کشد. این سازمان‌دهندهٔ جسور، برون‌گرا و همجنس‌گرا با مخالفت‌های زیادی روبه‌رو شد، حتی تعجب‌آور آنکه از درون جامعهٔ سیاه‌پوستان آمریکا...

قهرمانان فراموش‌شده اغلب روزشان را نمی‌بینند. خوشبختانه برای فعال حقوق مدنی بیارد راستین (با بازی کولمن دومینگو)، سازمان‌دهنده اصلی تظاهرات ۱۹۶۳ در واشینگتن، سرانجام در این بایوپیک جدید حقش ادا می‌شود و چالش‌های فراوانی را که برای برپایی این رویداد پشت سر گذاشت به تصویر می‌کشد. این سازمان‌دهندهٔ جسور، برون‌گرا و همجنس‌گرا با مخالفت‌های زیادی روبه‌رو شد، حتی تعجب‌آور آنکه از درون جامعهٔ سیاه‌پوستان آمریکا نیز کسانی بودند که نگران پیام انتصاب و حضور او و تأثیرش بر کسانی که هنوز نسبت به حمایت از برابری حقوق تردید داشتند بودند؛ از جمله چهره‌های برجسته‌ای چون روی ویلکینز (با بازی کریس راک) رهبر NAACP و نمایندهٔ آدام کلیتون پاول جونیور (با بازی جفری رایت). روابط گاهی پرتنش بین راستین و دوست دیرینه‌اش، دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور (با بازی آمل آمین)، که راستین زمانی به‌عنوان دستیار و مشاور ارشد او خدمت می‌کرد، نیز نمایش داده می‌شود. همچنین گرایش جنسی راستین — که چندان پنهانش نکرده بود، به‌ویژه در رابطهٔ آشکارترش با واعظ متأهل الیاس تیلور (با بازی جانی ریمی) — موضوعی بود که دیگر فعالان نگران بودند بتواند تمام پیشرفتی را که تا آن زمان به‌دست آمده بود، به خطر اندازد. اما راستین، به‌عنوان مدافعی مصمم، با وجود این دشواری‌ها پیش رفت و نتیجه‌اش بزرگ‌ترین اعتراض مسالمت‌آمیز برگزارشده در پایتخت کشور بود. کارگردان جورج سی. وولف با ساخت یک زندگینامهٔ دوره‌ای آموزنده به فیلم امتیاز می‌دهد، هرچند رویکرد فیلم تا حدودی سنتی است و آغاز نیم‌ساعت اول کمی سست به‌نظر می‌رسد. این کاستی با نیمهٔ دوم قوی و بازی‌های درخشان بازیگران جبران می‌شود؛ از جمله کولمن دومینگو که نمایش قوی و پرانرژی‌اش او را نامزد نگاه‌ها می‌کند، جفری رایت و آمل آمین، و نیز گلین تورمن و سی‌سی‌اچ پاوندر در نقش‌های مکمل خوب. با اینکه «راستین» ممکن است همهٔ آنچه می‌توانست باشد نباشد، اما یادآور تلاش‌های فراوان مردم برای رسیدن به این دستاوردهاست و اهمیت محافظت از این پیروزی‌ها در برابر پس‌رفت و کسانی را که در پی تضعیف آن‌ها هستند، گوشزد می‌کند. کولمن دومینگو در نقش بیارد راستین بسیار موفق است؛ مردی هم‌زمان با مشکلات رنگ پوست و با مسألهٔ جنسی نسبتاً آشکارش که در تلاش است راهپیمایی عظیمی به سوی ساختمان کنگره سازمان بدهد. هدف راهپیمایی حفظ فشار بر وعده‌های دولت کندی برای پایان دادن به تبعیض نژادی بود، اما در میان نزدیکانش کسانی بودند که ترجیح می‌دادند راستین نباشد. من از زندگی این مرد چیزی نمی‌دانستم، و بازی پُرنشاط و کاریزماتیک دومینگو تا اندازه‌ای نشان می‌دهد که او چقدر برای حل اختلافات داخلی — عمدتاً با روی ویلکینز (کریس راک) و نماینده پاول (جفری رایت) — تلاش کرد، و همچنین برای جمع‌آوری پول، سازمان‌دهی تیم‌ها برای تأمین همه‌چیز از میزها تا اتوبوس‌ها، و مقابله با مقامات واشینگتن که هرگز چندان هم همکاری نکردند. این فیلم داستانی شخصی است که از روابط او طفره نمی‌رود؛ از رابطه با تام (با بازی گاس هالپر) تا رابطه‌ای بعدی که نیاز به احتیاط بیشتری داشت. فیلم گه‌گاه خشونت‌آمیز است اما نه گرافیکِ افراطی؛ روشن است که او مردی پرشور برای مسائل مختلف بود، حتی زمانی که همجنس‌گرایی برایش تقریباً به‌اندازهٔ رنگ پوستش مسأله‌ساز بود. پایان‌بندی جزئی از تاریخ آمریکاست، پس دربارهٔ نتیجه چیزی نمی‌گوییم — تمرکز فیلم بر سفرِ مردی است که با نیروی شخصیتش مصمم بود اهدافش را محقق کند، و این رویکرد تا حد زیادی موفق است.