فیلم Harriet 2019

«هریت» در روایت کلیشه‌ای‌اش و تمرکزش روی رسیدن به مدال و موفقیت دچار لغزش است—اما این نکته هرگز باعث نمی‌شود بازی‌های درخشان، موسیقی پیشگامانه و البته داستان واقعی و شگفت‌انگیز شجاعت هریت تابمن کم‌اهمیت جلوه کند. در پی جنبش Black Lives Matter، مبارزه برای پایان دادن به خشونت و نژادپرستی ساختاری علیه سیاه‌پوستان ریشه‌ در تاریخ آمریکا دارد و «هریت» متأسفانه بار دیگر یادآور رفتارهای...

«هریت» در روایت کلیشه‌ای‌اش و تمرکزش روی رسیدن به مدال و موفقیت دچار لغزش است—اما این نکته هرگز باعث نمی‌شود بازی‌های درخشان، موسیقی پیشگامانه و البته داستان واقعی و شگفت‌انگیز شجاعت هریت تابمن کم‌اهمیت جلوه کند. در پی جنبش Black Lives Matter، مبارزه برای پایان دادن به خشونت و نژادپرستی ساختاری علیه سیاه‌پوستان ریشه‌ در تاریخ آمریکا دارد و «هریت» متأسفانه بار دیگر یادآور رفتارهای مستمر نادرست نسبت به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار است. فیلم‌هایی درباره برده‌داری هنوز موضوعیت دارند، چون همان تبعیض‌ها هنوز امروز هم ادامه دارد. می‌خواهم با بخشی از ترانهٔ فیلم «بایست» (Stand Up) که بسیار تاثیرگذار است تمام کنم: «می‌خواهم بایستم، مردمم را با خود ببرم، با هم می‌رویم به خانه‌ای نو.» — کریس دوس سانتوس سینتیا اریوو در نقش زن عنوان‌فیلم که می‌کوشد خود را از نسل‌ها بردگی خلاص کند و سپس خانواده و قومش را از ظلم و ستم حاکمان آزاد سازد، عملکردی بسیار قوی ارائه می‌دهد. این نمایش از عزم راسخ او همراه با تندی و شجاعت به‌خوبی منتقل شده، اما متأسفانه بقیهٔ فیلم چندان فراتر از یک فیلم تلویزیونی معمولی نیست. مشکل این نیست که کسی بد بازی کند؛ بلکه هیچ‌کدام—به‌ویژه نقش «برودس» با بازی جو الویِن—واقعاً تأثیرگذاری لازم را ندارند. حضور جانِل مونه به اندازهٔ کافی نیست که تأثیر زیادی بگذارد و باقی داستان بیش از حد به یک روایت تولیدشدهٔ دقیق وابسته است که نتوانسته حس واقعی تهدیدی را که این زن در برابر جریان اجتماعی‌ای که پیش از او کمتر کسی جرات مقابله با آن را داشت تجربه می‌کرد، منتقل کند. همه‌چیز بیش از حد پاکیزه و استریل به نظر می‌رسد و حتی در اوج احساساتش هم، مدام این فکر به ذهنم می‌آمد که کاش یک قطعهٔ موسیقایی به فیلم اضافه شده بود—شاید آن‌وقت تأثیر بیشتری می‌داشت. تمرکز کمی روی کار او به‌عنوان «جنگجوی آزادی» شده؛ شخصیتی شبیه رابین‌هود که با حداقل خشونت در پی رهایی مردمش است و از میل آشکار به انتقام‌جویی نسبت به ستم‌گران سابق خود دوری می‌کند. پیام فیلم هست، اما بیش از حد بر نگرش‌های فرضی مخاطب تکیه دارد و به‌جای نمایش قدرتمند تاریکی چشم‌اندازهای او و بی‌عدالتیِ زندگیِ دربندِ روانی‌شان، آن‌ها را به تصور مخاطب واگذار می‌کند. فیلم دیدنی است، اما متأسفانه کمی ناامیدکننده.