فیلم Plane 2023

برودی تورانس (جرارد باتلر)، پدری که تازه همسرش را از دست داده، مشتاق است که مسیر کم‌مسافر سنگاپور تا توکیو را زودتر تمام کند تا از فرق زمانی استفاده کرده و برای جشن سال نو به هاوایی و دیدار با دخترش برسد. در فیلم «هواپیما» اما همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود: پرواز نیمه‌خالی که قرار است بی‌دردسر باشد، میهمانی غیرمنتظره هم دارد — انتقال یک...

برودی تورانس (جرارد باتلر)، پدری که تازه همسرش را از دست داده، مشتاق است که مسیر کم‌مسافر سنگاپور تا توکیو را زودتر تمام کند تا از فرق زمانی استفاده کرده و برای جشن سال نو به هاوایی و دیدار با دخترش برسد. در فیلم «هواپیما» اما همه‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود: پرواز نیمه‌خالی که قرار است بی‌دردسر باشد، میهمانی غیرمنتظره هم دارد — انتقال یک مجرم خطرناک به‌نام لوئیس (مایک کولتر) که دیر وارد هواپیما می‌شود. به‌دستور یک مقام شرکت، هواپیما مجبور می‌شود از طوفانی عبور کند که قرار بود تا زمان رسیدن‌شان فروکش کرده باشد تا در وقت و سوخت صرفه‌جویی شود؛ اما پرواز با مشکلات جدی مواجه می‌شود، سامانه‌های پروازی از کار می‌افتند و مجبور به فرود اضطراری در یک جزیره می‌شوند. وقتی نمی‌توانند کمک بخواهند و از موقعیت دقیق خود مطمئن نیستند، برودی می‌فهمد روی یکی از جزایر دورافتاده فیلیپین هستند که تحت کنترل شورشیان و میلیشا است و حضور ارتش یا پلیس ممکن نیست. در تلاش برای برقراری ارتباط با کمک، برودی از لوئیس کمک می‌گیرد و خیلی زود درمی‌یابد که مسافران و خدمه به‌دست یک میلیشای محلی بی‌رحم گروگان گرفته شده‌اند. وضعیت پرتنش و خشونت‌آمیز به‌سرعت شبیه یک کابوس زنده می‌شود و آن‌ها باید برای زنده ماندن بجنگند. فیلم در ایجاد تنش موفق است؛ بخش‌های اولیه در داخل هواپیما زندگی روزمره خلبان را خوب نشان می‌دهد و اضطراب را افزایش می‌دهد — من که از مسافران عصبی هنگام مواجهه هواپیما با هوای بد هستم، در صحنه‌های تفصیلی پرواز در خطر دست‌هایم عرق کرد و اضطراب به سراغم آمد. اکشن فیلم جذاب است و شخصیت‌ها، هرچند پیش‌زمینه کمی دارند، به‌راحتی قابل همراهی‌اند. «هواپیما» پر از اکشن است و از ابتدا تا پایان جذاب می‌ماند؛ برای طرفداران باتلر فیلم دلپذیری است. (۴ ستاره از ۵) از دید من «هواپیما» خوشایند بود. با انتظار خیلی پایین به سراغش رفتم چون به‌نظر می‌رسید فیلم اکشن ارزانی برای پدرها باشد، اما بازی‌ها، سکانس‌ها و خشونت‌های بُرنده‌ای داشت که فیلم را از سطح متوسط بالاتر برد. خط داستانی خیلی ساده است: هواپیما در طوفان آسیب می‌بیند و در جزیره‌ای متروک سقوط می‌کند — اتفاقی که بارها در فیلم‌ها و سریال‌ها دیده‌ایم، اما نحوه‌ٔ اجرای این موقعیت در این فیلم قابل توجه است. ما اتفاقات را از دید خلبان می‌بینیم که او و خدمه تلاش می‌کنند بهترین تصمیم را برای زنده ماندن بگیرند؛ این بخش به‌طرز باورپذیری اقدام‌های فرود اضطراری را نشان می‌دهد و چقدر هواپیماها واقعاً مقاوم‌اند. دَه‌ها دقیقهٔ ابتدایی تقریباً نیم‌ساعتِ نخست، هرچند قابل پیش‌بینی بود، مرا روی لبه صندلی نگه داشت؛ اما جلوه‌های کامپیوتری در این بخش کمی ضعیف بود و هواپیما شبیه چیزی در بازی ایکس‌باکس ۳۶۰ به‌نظر می‌رسید. فیلم در برخی کلیشه‌ها می‌افتد: تقریباً تمام شخصیت‌های «خوب» را مردان و زنان سفیدپوست آمریکایی تشکیل می‌دهند و «بدها» (یعنی مبارزان جزیره و قهرمان زندانی اصلی) افراد رنگین‌پوست‌اند — نکته‌ای ظریف اما آزاردهنده. تصویرسازی از نحوهٔ امتناع فیلیپین برای کمک خنده‌دار است و راه را برای ورود نیروهای نظامی آمریکایی باز می‌کند تا روز را نجات دهند؛ اندکی تبلیغ نظامی وجود دارد که چندان تجربه‌ام را خراب نکرد اما قابل ذکر است. بازی‌ها عموماً خوب‌اند؛ جرارد باتلر همان نقش همیشگی‌اش را بازی می‌کند و کاریزما و جنبه‌های سخت و نظامی‌گریز گذشته‌اش را خوب نشان می‌دهد. مایک کولتر به‌عنوان آدمِ جدی و بی‌رحم فیلم عالی‌ست، اما پایانِ نوشته‌شده برای کاراکترش را دوست نداشتم؛ برای قوس شخصیتی او عدالت قائل نشد و نامتناسب احساس شد. بقیهٔ بازیگران هم قابل قبول‌اند. در کل فیلم همان چیزی را که وعده داده، در زمان کوتاهش ارائه می‌دهد و بیش از این ازش انتظار نمی‌توان داشت. امتیاز: ۶۳٪ — حکم: قابل قبول. برودی تورانس، خلبان اسکاتلندی (جرارد باتلر)، مصمم است مسافران را به‌مقصد برساند تا در جشن سال نو به دخترش برسد، اما هوا خراب می‌شود و مجبور به فرود اضطراری می‌شود. در هنگام فرود، مأمور اف‌بی‌آی که یک مجرم خطرناک به‌نام لوئیس گاسپار را همراهی می‌کند، تلفن همراهش را از دست می‌دهد و برای برداشتن آن تلاش می‌کند؛ در نتیجه هم خودش و هم میهماندار زنده‌دار از دست می‌روند. نجات از این فرود در یک جزیرهٔ دورافتاده آسان نیست، اما مهارت‌های برودی جان باقی مسافران و خدمه را نجات می‌دهد. به‌جای تشویق، مسافران شکایت می‌کنند و سپس وقتی نیروهای شورشی جزیره آن‌ها را گروگان می‌گیرند، اوضاع وخیم‌تر می‌شود. کشته‌های بیشتری روی می‌دهد، اما برودی و لوئیس تنها دو نفری هستند که بعد از کشتن چند شورشی از اسارت جان سالم به در می‌برند. آن‌ها باهم برای نجات گروگان‌ها تلاش می‌کنند و فیلم به‌نوعی تریلر اکشنِ مشابهی با «دِای هارد» است؛ با این تفاوت که تمرکز بر سال نوست نه کریسمس. «هواپیما» لحظات پرتنشی دارد و تقریباً همه کلیشه‌های فیلم‌های «دِای هارد‌ـ‌وار» را هم تیک می‌زند. این فیلم یک اثر پر از اکشن است، چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد و مدت زمانش حدود ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است. کجاست جیسون استاتهام؟ او این نوع فیلم‌ها را خیلی بهتر انجام می‌دهد! شاید رفته بود مدل مویش را درست کند که به‌عکسِ او، جرارد باتلر نقش نسبتاًِ خشکی از کاپیتان تورانس ارائه می‌دهد که مأمور است هواپیمایش را از سنگاپور به توکیو براند تا قبل از رفتن به مراسم عروسی دخترش در آمریکا برسد. مسافران اندک‌اند، برای صرفه‌جویی به او گفته می‌شود نزدیک طوفان پرواز کند و به‌زودی او موفق می‌شود هواپیمای بزرگ را روی جزیره‌ای دورافتاده و خارج از قانون فیلیپین فرود بیاورد (که خوشبختانه یک جادهٔ خاکی «معدنی» دارد که انگار اطراف لس‌آنجلس می‌چرخد). یکی از مسافران تحت نظر پلیس است و حالا برودی و اسیر مفیدِ سابق، گاسپار (مایک کولتر)، باید متحد شوند تا مقابل باند دزد و فاسدی به سرکردگی «جونمار» (ایوان دِین تیلور) مقاومت کنند و پیغامی به تیم‌های نجات بفرستند. این فیلم چنان دور از واقعیت است که باید هر توقعی از واقع‌گرایی را کنار بگذارید. دیالوگ‌ها معمولی‌اند و داستان از یک موقعیت غیرمحتمل به موقعیت بعدی پرش می‌کند. با این حال، در بیست دقیقهٔ پایانی درگیری‌های مسلحانه‌ای رخ می‌دهد که فیلم را کمی از متوسط بیرون می‌کشد. فیلم حدود یک ساعت و نیم به‌راحتی می‌گذرد، اما فیلمی نیست که بعداً یادش بمانید. «هواپیما» یک تریلر اکشن کم‌هزینه و خوب‌ساخت است با بازیگریِ محکم و سکانس‌های مبارزهٔ خوب. فیلم تمام جعبه‌های ژانر اکشن/بقا را تیک می‌زند و شلیک‌ها و درگیری‌های تن‌به‌تن خشنی دارد. فیلمنامه زمان زیادی برای توسعه شخصیت‌ها صرف نمی‌کند؛ تمرکز روی جرارد باتلر است که تلاش می‌کند گروه کوچکی از مسافران را نجات دهد. جزیره‌ای که در آن فرود آمده‌اند پر از دزدان/تروریست‌هاست، بنابراین باتلر تیر می‌اندازد، مشت می‌زند و گاهی خفه می‌کند تا روز را نجات دهد. «هواپیما» جایزه‌ای نبرده اما فیلم اکشنِ محکمی است که ارزش اجاره کردن دارد (احتمالاً ارزش خرید گران‌قیمت را ندارد). خوشحالم که اکران سینمایی شد چون نسبت به اکشن‌های مستقیم به شبکه کیفیت و بودجهٔ بیشتری دارد. فیلم اصلِ نوآوری یا کاوش عمیق در تم‌ها و قوس‌های شخصیتی را دنبال نمی‌کند، اما ژان-فرانسوا ریچه ایده‌هایش را آن‌قدر کارآمد اجرا کرده که اکران سینمایی‌اش توجیه‌پذیر است. جرارد باتلر با کاریزمایش هدایت یک مأموریت نجاتِ سرراست را برعهده می‌گیرد و سکانس‌های اکشن خوش‌قیافه و سرگرم‌کننده‌ای ارائه می‌دهد. فیلم همان چیزی را که وعده می‌دهد — و کمی بیشتر — تحویل می‌دهد. (نمره: B) این فیلم صرفاً برای سرگرمی ساخته شده است. گرچه سناریو قابل‌پیش‌بینی و تکراری‌ست، از تماشای آن لذت بردم؛ از آن فیلم‌های «پاپ‌کُرنی» که در سینما یا خانه می‌بینی، سرگرم‌کننده است و نیاز به تفکر زیاد ندارد. جرارد باتلر درخشان است؛ گاهی فراموش می‌کنم که او بازیگر فیلم‌های اکشن مشابه زیادی است. وقتی فیلم را می‌بینی، حس می‌کنی به فیلم‌های اوایل دههٔ ۲۰۰۰ نگاه می‌کنی و گاهی لازم است از این نوع فیلم‌ها بهره‌مند شوی. عامل انزوا توجه‌ام را جلب کرد — انزوای هوایی هنگام سوار شدن و مشکلاتی که در زمان تیک‌آف و بعد از فرود رخ می‌دهد، و نیز انزوای ماندن روی جزیره. تصور کن در منطقه‌ای فرود آمده‌ای که تحت کنترل جدایی‌طلبان است و قاتلانِ قانون‌گریز آنجا را در دست دارند؛ فیلم به‌نوعی تبدیل به اثری بقا محور می‌شود که طرفداران این گونه فیلم‌ها را جذب می‌کند، حتی اگر پایان و روایت آشنا و قابل‌پیش‌بینی باشد. اگر فقط به فَلات داستانی اهمیت می‌دادم، شاید از ابتدا تا انتها نقد می‌کردمش، اما گاهی فیلم‌هایی هستند که صرفاً برای لذت بردن تماشا می‌کنیم و «هواپیما» از این دست است. سینما هنر گفتگوست اما همچنین تجربه‌ای لذتبخش — هر فیلم هدف مشخصی برای تماشاگر دارد و هدف این فیلم سرگرمی است. فیلم اکشنِ دیگری از جرارد باتلر با کیفیت قابل قبول. صحنه‌های پرواز و فرود پرتنش بودند، سکانس‌های درگیری خوب اجرا شدند، و داستان هم مناسب بود؛ در کل یک فیلم اکشن سرگرم‌کننده است.