فیلم Red Sparrow 2018

من عاشق جنیفر لارنس هستم، او واقعاً شگفت‌انگیز است. این فیلم بهترین نمایش او نیست، اما او شخصیت اصلی داستان است، بنابراین می‌توان او را در این فیلم به گونه‌ای متفاوت از دیگر فیلم‌هایش مورد تحسین قرار داد. داستان پیچیده و درهم‌تنیده است و محور اصلی در طول فیلم به‌خوبی تعریف می‌شود. بر اساس خلاصه داستان، دومینیکا اگوروا (جنیفر لارنس) یک بالرین حرفه‌ای است که به‌طور ناگهانی...

من عاشق جنیفر لارنس هستم، او واقعاً شگفت‌انگیز است. این فیلم بهترین نمایش او نیست، اما او شخصیت اصلی داستان است، بنابراین می‌توان او را در این فیلم به گونه‌ای متفاوت از دیگر فیلم‌هایش مورد تحسین قرار داد. داستان پیچیده و درهم‌تنیده است و محور اصلی در طول فیلم به‌خوبی تعریف می‌شود. بر اساس خلاصه داستان، دومینیکا اگوروا (جنیفر لارنس) یک بالرین حرفه‌ای است که به‌طور ناگهانی به دلیل یک "حادثه" مجبور به تغییر مسیر شغف خود می‌شود. به دلیل نیازهای خانوادگی‌اش، او برخی پیشنهادات "تجاری" را قبول می‌کند که او را به یک "کبوتر" تبدیل می‌کند؛ سلاح روانی پنهانی دولت در زمینه فریبندگی. به نظر من، این فیلم به‌دلیل عدم وجود صدای خوب، بسیار کند به نظر می‌رسد. تصویر این فیلم برای ویرایش و میکس صدا عالی بود، بنابراین نبود این عناصر، امتیازاتی را در ادراک عمومی از فیلم کاهش می‌دهد. این یکی از آن فیلم‌هاست که می‌دانید در نهایت چه اتفاقی خواهد افتاد، اما مطمئن نیستید که چگونه این اتفاق می‌افتد. سپس در پایان می‌دانید که باید دوباره آن را تماشا کنید تا بفهمید چگونه این اتفاق افتاد. من فکر می‌کردم که قرار است فقط یک فیلم خسته‌کننده شبیه _بیوه سیاه_ ببینم، اما آنچه که در نهایت دیدم در واقع شبیه _بلوند اتمی_ بود، فقط خسته‌کننده. امتیاز نهایی: ★★ - برخی از عناصر مورد علاقه‌ام را داشت، اما در نهایت محصولی با کیفیت پایین بود. شارلوت رمپلینگ در این تریلر جاسوسی نسبتاً کسل‌کننده، به‌طرزی تهدیدآمیز و حساب‌شده عمل می‌کند. او سرپرست مدرسه‌ای است که "دومینیکا" (جنیفر لارنس)، رقصنده باله مشهور که به یک مأمور تبدیل شده، به آنجا فرستاده می‌شود تا یاد بگیرد چگونه از جنسیت به عنوان سلاح جنگ استفاده کند. پس از شروع نسبتا ناخوشایند، او به تدریج به سمت هدف خود، "نَش" (جوئل ادگرتون) پیش می‌رود. البته، این مسیر ساده نخواهد بود زیرا وفاداری‌ها آزمایش می‌شوند و او واقعاً نمی‌داند به چه کسی می‌تواند اعتماد کند - بله، همه‌چیز کمی آشنا به نظر می‌رسد، درست است؟ متأسفانه، من نتوانستم "بازی‌های گرسنگی" را از ذهنم بیرون کنم و شدت خشونت جنسی خیلی زود خسته‌کننده شد - که باقی‌مانده فیلم را به‌طرز واضحی بی‌روح و واقعاً کسل‌کننده و تکراری کرد، زیرا او سعی می‌کند طعمه‌اش را به دام بیندازد و بفهمد منابع شوروی او چه کسانی هستند. از نظر زمان‌بندی، فیلم به خوبی پیش نمی‌رود و با بیش از ۲ ساعت و ۱۵ دقیقه طول، به نظر می‌رسید که بی‌پایان کش می‌آید، به ویژه وقتی که ما، تماشاگران، به نوعی دو و دو را جمع کردیم. ادگرتون بازیگری با کفایت است و ماتیاس شونارتس با چهره‌ای دلنشین کمی به پیچیدگی داستان می‌افزاید، اما به‌طور کلی، این فیلم یک تجربه طولانی و نسبتاً بی‌روح برای ستاره‌ای است که دور از بهترین‌هایش، داستانی را روایت می‌کند که قطعاً شبیه آثار جان لو کاره نیست.