فیلم The Spy Who Came in from the Cold 1965

پذیرش سردی را تضمین می‌کند. فیلم «جاسوسی که از سرما آمد» به کارگردانی مارتین ریت و فیلمنامه‌ای نوشتهٔ پل دهن و گای ترواسپر بر اساس رمانِ جان لو کره ساخته شده است. در این اثر ریچارد برتون، کلر بلوم، اسکار ورنر، پیتر ون ایک، سم وانمیکر، روپرت دیویس و سیریل کاساک بازی می‌کنند. موسیقی اثر از سول کاپلان و فیلم‌برداری از اسوالد موریس است. داستان دربارهٔ جاسوسی...

پذیرش سردی را تضمین می‌کند. فیلم «جاسوسی که از سرما آمد» به کارگردانی مارتین ریت و فیلمنامه‌ای نوشتهٔ پل دهن و گای ترواسپر بر اساس رمانِ جان لو کره ساخته شده است. در این اثر ریچارد برتون، کلر بلوم، اسکار ورنر، پیتر ون ایک، سم وانمیکر، روپرت دیویس و سیریل کاساک بازی می‌کنند. موسیقی اثر از سول کاپلان و فیلم‌برداری از اسوالد موریس است. داستان دربارهٔ جاسوسی مأیوس به نام الکس لیماس (بورتون) است که از برلین بازمی‌گردد و باید «از سرما بیاید» و در محیط کاری روزمره و ثابتی مشغول شود؛ اما این تنها قطعه‌ای کوچک از یک معمای بزرگ‌تر است. از ابتدا تا انتها، فیلم آگاهانه فضایی تیره و تلخ دارد و کاملاً خلاف ماجراهای پرانرژی جاسوسیِ معمول است. فیلم با سیاه‌وسفید خشن ضبط شده تا فضا را تنظیم کند؛ تصویر اغلب افسرده‌کننده، دیالوگ‌محور و پیچیده از نظر شخصیت‌پردازی و روایت است. با این حال این ویژگی‌ها مانع نیستند، زیرا فیلم اثری بزرگ‌سالانه، سرشار از هوش و پیچیدگی برای تماشاگران دغدغه‌مند سینماست؛ شبکه‌ای بالینی از مهره‌ها، دستکاری‌ها و مردان بدگمان. فضای جنگ سرد به سردی مرگبار توصیف می‌شود، جایی که هوای خاکستری تنها با رنگ‌پریدگی چهرهٔ جاسوی مأیوسِ برتون قابل مقایسه است. با افزایش گره‌ها و تشدید تنش، ریت و بازیگران برجسته‌اش تنها به واقعی نشان دادن ماجرا علاقه‌مندند؛ تا پایانِ تکان‌دهندهٔ فیلم دست از واقع‌گرایی برنمی‌دارند. این فیلم گزینه‌ای نیست برای وقتی که به دنبال بالا بردن خلق‌وخو هستید یا اثری می‌خواهید بارها و بارها ببینید، اما قطعاً اثری است که یادآور می‌شود سینمای نوشته و اجراشدهٔ پرقدرت و درگیرکننده همیشه آمادهٔ نمایش است هرگاه حال و هوای مخاطب همخوان باشد. این درام جاسوسیِ خاکستری و پرحرف در دههٔ شصت، برخلاف تریلرهای اکشنِ به سبک جیمز باند، واقع‌گرایانه و دیالوگ‌محور است. برتون نقش جاسوسی الکلی را بازی می‌کند که پشت پردهٔ آهنین به آلمان شرقی فرستاده می‌شود تا خود را به‌صورت یک فراری جا بزند و در عین حال اطلاعات نادرست پخش کند. سازوکار فیلم به کار اطلاعاتیِ یکنواخت، سکون‌آمیز و بدبینانه می‌پردازد—مشابهِ آثار دیگری بر پایهٔ آثار لو کره—که برای علاقه‌مندان ارزش تماشا دارد. لحن کلی فیلم شبیه «36 ساعت» با جیمز گارنر در سال قبل است. در جریانِ تولید، برتون تا حدی با کارگردان درگیر شد و جو پرتنشی در پشت‌صحنه حاکم بود که حضور الیزابت تیلور، همسر برتون، احتمالاً به‌دلیل تاریخچهٔ احساسیِ هم‌بازیِ زن یعنی کلر بلوم با ریچارد، این فضا را تشدید کرد. کلر بلوم نقش کتابدار، نَن پری، را بازی می‌کند. فیلم ۱ ساعت و ۵۲ دقیقه است و در استودیوهای آردمور ایرلند و شپرتون انگلستان فیلم‌برداری شده؛ صحنه‌های خارجی در دوبلین انجام شد و برای مثال، اسمیت‌فیلد دوبلین به‌عنوان نقطهٔ بازرسی برلین در آغاز فیلم استفاده شده است. اجرای ریچارد برتون اصالت و واقعیتی دارد که همراه با کارگردانی خوب مارتین ریت، تاثیرگذاری فیلم را افزایش می‌دهد. شخصیت لیماس مأموریتی نهایی پیدا می‌کند تا با پیتر ون ایک در نقش موندت مواجه شود، مردی که به نظر می‌رسد منابع قابل‌اطمینان غرب را به‌طور سیستماتیک حذف می‌کند. آنچه دنبال می‌شود بازی فکریِ پیچیده‌ای است که در آن لیماس دستگیر می‌شود و باید بازی بسیار خطرناکی را بین نیازهای مأموریت و غریزهٔ بقا انجام دهد—همهٔ این‌ها در شرایطی که نمی‌داند واقعاً به چه کسی می‌تواند اعتماد کند و در برابر پیش‌داوری‌های کم‌پرده‌شده. کتاب‌های جان لو کره همیشه پر از جزییات‌اند و این جزییات به‌خوبی به فیلم منتقل شده‌اند؛ فیلم غنایی فراهم می‌کند که ما را مانند موشی دنبال طعمه به داخل طرح می‌کشاند. کلر بلوم شدت ماجرا را به‌شیوه‌ای ظریف متعادل می‌کند—شاید بی‌گناه است یا شاید نقشی در ماجرا دارد؟ اسکار ورنر، رابرت هاردی، مایکل هوردن و بیتریکس له‌مان هم نقش‌های مهمی را ایفا می‌کنند. تماشا کردن فیلم نیاز به تمرکز دارد؛ مثل خود داستان، یک پلک زدن ممکن است باعث از دست رفتن نکته‌ای مهم شود.