فیلم Serenity 2005

خاتمه‌ای خوشایند برای فایرفلای، اما متأسفانه خیلی فشرده بود. در بسیاری از جنبه‌ها طوری به نظر می‌رسید که اتفاقات مهمی که می‌توانست دو یا سه فصل سریال را پر کند، در یک فیلم دو ساعته فشرده شده‌اند. با این حال، تا حدی حس پایان‌بخشی مناسب به مجموعه می‌دهد. این فیلم بسیار ضعیف است. ضعیف‌ترین شخصیت در طول سریال تلویزیونی، ریور تم، به شکلی نامفهوم در این...

خاتمه‌ای خوشایند برای فایرفلای، اما متأسفانه خیلی فشرده بود. در بسیاری از جنبه‌ها طوری به نظر می‌رسید که اتفاقات مهمی که می‌توانست دو یا سه فصل سریال را پر کند، در یک فیلم دو ساعته فشرده شده‌اند. با این حال، تا حدی حس پایان‌بخشی مناسب به مجموعه می‌دهد. این فیلم بسیار ضعیف است. ضعیف‌ترین شخصیت در طول سریال تلویزیونی، ریور تم، به شکلی نامفهوم در این فیلم محور داستان شده است. با اینکه هرگز ورزش نکرده و اندامی کوچک دارد، ریور در فیلم با چند مشت اتاقی پر از مشتریان بار را ناک اوت می‌کند. اعضای خدمه هم به طرز عجیبی تصمیم گرفته‌اند به سیاره‌ای که ریور می‌خواهد برود بروند تا گذشته‌اش را کشف کند، در حالی که در طول سریال نسبت به او درجات مختلفی از دشمنی نشان داده‌اند — از تحقیر آشکار تا پیشنهاد کشتن او. کاراکترهای منفی اصلی منطقی نیستند: ظاهراً چنان وحشی‌اند که مرتباً سیارات را غارت و ساکنان را آدم‌خواری می‌کنند، اما هنوز توان پرواز با سفینه را دارند. جمعیت این مردم وحشی از سیاره‌ای که ریور می‌خواهد به آن برود و از یک مرکز تحقیقاتی واحد آمده‌اند. فرض می‌کنم حدود هزار نفر کارکنان تحقیق و پشتیبانی ابتدا آلوده شده‌اند. آن‌ها راهی برای آلوده کردن دیگران ندارند، مرکز تعطیل شده، و با این حال جمعیت فعلی‌شان بارها از میزان اولیه بیشتر است. چگونه؟ داستان معنی‌دار نیست. جذاب نیست. هیچ‌یک از شخصیت‌ها جالب نیستند. مرگ شخصیت‌ها بدون تأثیر احساسی رخ می‌دهد. از دیدن این فیلم صرف‌نظر کنید — مانند سریال تلویزیونی، اتلاف وقت است. «این فرمانده است. ما یک مشکل کوچک در توالی ورود داریم، پس ممکن است کمی تلاطم تجربه کنیم و بعد — منفجر شویم.» «سرنیتی» نوشته و کارگردانی جاش وهدون است و بازیگرانی چون ناتان فیلیون، جینا تورس، آلن تودیک، مورنا باکارین، آدام بالدون، جوئل استِیت، شان ماهر، سامر گلاو، ران گلس و چیوتل اجیوفور دارد. موسیقی از دیوید نیومن و فیلم‌برداری از جک ن. گرین است. وقتی کاپیتان مال رینولدز (فیلیون) دکتر سایمون تم (ماهر) و خواهر آشفته‌اش ریور (گلاو) را سوار سفینه سرنیتی می‌کند، همه خدمه را وارد جهانی از توطئه‌ها و دسپوت‌های کهکشانی می‌کند. من به‌عنوان کسی که با «فایرفلای» آشنا نبودم، این فیلم را به‌عنوان ترکیبی دوست‌داشتنی از علمی-تخیلی و وسترن یافتم که سزاوار فروش بهتری در گیشه بود. بازیگران با هم راحت و تماشایی‌اند—که جای تعجب هم ندارد چون وهدون آن‌ها را از «فایرفلای» به این فیلم آورده است—و میزان اکشن بالاست و کمدی سیاه به‌خوبی کار شده. نکته‌ای که برای تازه‌واردها ممکن است آزاردهنده باشد این است که فیلم بیشتر شبیه یک قسمت طولانی‌شده از سریال به نظر می‌رسد. با طرحی پیچیده که وهدون چیزهای زیادی را در دو ساعت گنجانده، فیلم به توجه کامل بیننده نیاز دارد. تا حدی این منطقی است، اما بسیاری از تماشاگران (یا کسانی که احتمالاً می‌آمدند) برای یک ماجراجویی علمی-تخیلی اکشن آمده‌اند، نه برای تمرکز ذهنی سنگین. آیا این موضوع به فروش ضعیف گیشه کمک کرد؟ مطمئن نیستم. اما به نظر می‌رسد این فیلم بیشتر برای طرفداران سرسخت سریال ساخته شده است. واقعا ناراحت‌کننده است، چون یک سوم پایانی تبدیل به یک بلاک‌باستر عالی می‌شود. سکانس‌های اکشن استادانه‌اند، داستان بیشتر منفجر می‌شود و شخصیت‌های اصلی به‌ویژه فیلیون حسابی به‌جلو می‌آیند. بزرگ‌ترین نکته مثبت این است که پایان‌بندی از مخاطبانی که تا آخر همراه این سفر بودند، سرسری عبور نمی‌کند. فیلم از نظر ژانری هوشمندانه ساخته شده و بدون شک لذت‌بخش است، اما جذابیت عام ندارد؛ چیزی که هم برای طرفداران وفادار خوب است و هم بد، چون احتمال دنباله گرفتنش کم است. حیف است، چون یک تازه‌وارد مثل من دوست داشت باز هم شاهد چنین هیجان‌های نمایشی باشم. نمره: 7/10 در ابتدا فکر می‌کردم ترکیبی از «کوانتوم لیپ» و «نگهبانان کهکشان» است و شاید صرفا اثری تقلیدی و بی‌محتوا باشد، اما فیلم خیلی بهتر از این حد است. اپراتیو شرور (چیوتل اجیوفور) به‌دنبال یک دارایی بی‌قیمت است—نه جواهر یا ابزار، بلکه ریور (سامر گلاو)—و وقتی به سفینه سرنیتی نزدیک می‌شود، اوضاع برای کاپیتان مال (ناتان فیلیون) و دیگر اعضای پراکندهٔ خدمه داغ می‌شود. بین این جمع اختلاف نظرهای زیادی هست، به‌ویژه چون هیچ‌کس واقعاً نمی‌داند چرا این زن بی‌ادعا برای تعقیب‌کننده‌اش این‌قدر ارزشمند است؛ اما آیا می‌توانند کنار هم بمانند و آن‌قدر تمرکز کنند که از دستگیر شدن فرار کنند و شاید حقیقت را کشف کنند؟ بازی‌ها خیلی برجسته نیستند اما دیالوگ‌ها سرگرم‌کننده‌اند، جلوه‌های بصری خوب کار شده و پر از ماجراجویی کهکشانی پر انرژی با دعواهای ساختارشده، لیزرهای زاپ‌کننده و پایانی هیجان‌انگیز است که تیم جلوه‌های بصری به آن افتخار می‌کند. من سریال «فایرفلای» را ندیده بودم، اما به‌عنوان یک ماجراجویی علمی-تخیلی مستقل فیلم خوبی است.