فیلم Everybody Wants Some!! 2016

فیلم برای سلیقهٔ من کمی بیش از حد مردانه بود، اما با این حال بی‌چون‌وچرای خوش‌ساخت است. شخصیت‌ها و گرفتاری‌هایشان شاید کمی سطحی به نظر برسند، اما باز هم فیلمنامه‌ای محکم دارد، تصویربرداری و بازی‌ها خوب‌اند و به‌راحتی روح دورانِ فیلم را ثبت می‌کند. امتیاز نهایی: ★★★ — شخصاً پیشنهاد می‌کنم تماشایش کنید. در آستانهٔ ورود به دانشگاه، جنبهٔ وحشی‌شان آزاد می‌شود! این فیلم مثل نسخه‌ای سبک‌تر و هوشمندانه‌تر...

فیلم برای سلیقهٔ من کمی بیش از حد مردانه بود، اما با این حال بی‌چون‌وچرای خوش‌ساخت است. شخصیت‌ها و گرفتاری‌هایشان شاید کمی سطحی به نظر برسند، اما باز هم فیلمنامه‌ای محکم دارد، تصویربرداری و بازی‌ها خوب‌اند و به‌راحتی روح دورانِ فیلم را ثبت می‌کند. امتیاز نهایی: ★★★ — شخصاً پیشنهاد می‌کنم تماشایش کنید. در آستانهٔ ورود به دانشگاه، جنبهٔ وحشی‌شان آزاد می‌شود! این فیلم مثل نسخه‌ای سبک‌تر و هوشمندانه‌تر از «Animal House» است. داستان در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ و سه روز قبل از آغاز دانشگاه رخ می‌دهد. روایت دربارهٔ تازه‌واردی به نام جِیک است که پِیچر بیسبال است و نخستین برخوردش با هم‌تیمی‌ها و هم‌خانه‌ای‌های جدید و دوست شدن با دختری زیبا را دنبال می‌کنیم. همه‌چیز حول دخترها، مهمانی، بازی‌های ویدیویی، بازی‌های جسارتی و همان آثاری است که این جوانان پیش از باز شدن دانشگاه از خود به جا می‌گذارند. فیلم بسیار رضایت‌بخش است و طنزها در حد معقول باقی مانده‌اند. معمولاً کمدی‌های نوجوانی/دانشجویی آمریکایی پر از شوخی‌های بزرگسالانه و اغلب غیرواقعی‌اند، اما این یکی واقعی به نظر می‌رسد و از نظر سینمایی جذاب است تا انتها همراه بمانید. بازیگران همگی خیلی خوب بودند؛ به نظر می‌رسد برای بسیاری از آن‌ها نخستین فیلم باشد. بسیاری‌شان احتمالاً در آینده ستاره خواهند شد. این فیلم دیگری خوب از ریچارد لینکلیتر است و فیلمنامهٔ عالی‌ای هم دارد. به گفتهٔ او، این اثر دنبالهٔ معنویِ فیلم‌های قبلی‌اش «Dazed and Confused» و «Boyhood» است. من یکی از آن‌ها را دیده‌ام و دیگری را به‌زودی خواهم دید، چون کم‌کم دارم این فیلم‌ساز و امضای سینمایی‌اش را می‌پسندم. نحوهٔ شکل‌گیری صحنه‌ها و توسعهٔ شخصیت‌ها مرا بسیار تحت تأثیر قرار داد. همه‌چیز ساده و آشنا بود و در عین حال دیدنش خیلی لذت‌بخش بود. ارتباط بین سال‌های بالایی و تازه‌واردها نه ترویج زورگویی که نوعی کنار آمدن قابل‌فهم را نشان می‌دهد که لبخند به لب می‌آورد. فضاسازی دههٔ ۸۰ تقریباً بی‌نقص است. صحنهٔ آغازین من را شگفت‌زده کرد و بعد بقیهٔ فیلم مسیر متفاوتی گرفت. بدون ستاره‌های بزرگ، این فیلم در گیشه شکست خورد، اما قطعاً در سال‌های آینده جای خودش را پیدا خواهد کرد. بنابراین پیشنهاد می‌کنم این کمدی نادر را ببینید. امتیاز: 7.5/10 موسیقی را دوست داشتم و پسرها بامزه بودند. نوستالژی خوب است و هرچند گاهی خودم هم به آن دامن می‌زنم، اما واقعاً ترجیح می‌دهم حال و زمان حاضر را. از این فیلم چه آموختم؟ چندان چیز زیادی نه.