فیلم Beanpole 2019

فیلم _Dylda_ (یا _Beanpole_) که توسط کانتمیر بالاگوف و الکساندر ترکه‌ف نوشته و کارگردانی شده، از کتاب _چهره زنانه ناپسند جنگ_ اثر سووتلانا الکسیویچ الهام گرفته است. این کتاب تاریخ شفاهی تجربیات زنان روسی است که در طول جنگ جهانی دوم جنگیدند و نسخه اصلی آن در سال 1985 تحت سانسور شدید منتشر شد. این فیلم داستان دو زن را روایت می‌کند که در دوران...

فیلم _Dylda_ (یا _Beanpole_) که توسط کانتمیر بالاگوف و الکساندر ترکه‌ف نوشته و کارگردانی شده، از کتاب _چهره زنانه ناپسند جنگ_ اثر سووتلانا الکسیویچ الهام گرفته است. این کتاب تاریخ شفاهی تجربیات زنان روسی است که در طول جنگ جهانی دوم جنگیدند و نسخه اصلی آن در سال 1985 تحت سانسور شدید منتشر شد. این فیلم داستان دو زن را روایت می‌کند که در دوران پس از جنگ با آثار PTSD (اختلال استرس پس از سانحه) دست و پنجه نرم می‌کنند. داستان در لنینگراد 1945، بلافاصله پس از شکست آلمان نازی، روایت می‌شود. شخصیت اصلی، اییا (با بازی فوق‌العاده ویکتوریا میروشنچنکو)، یک سرباز سابق است که به دلیل آسیب‌های جنگ از خدمت فعال خارج شده است. او با مشکلات جدی روانی و جسمی مواجه است و در بیمارستانی برای سربازان مجروح کار می‌کند. در این میان، ماشا (با بازی بسیار خوب واسیلیسا پرلیگینا) که خود نیز دچار PTSD است، به لنینگراد بازمی‌گردد و تلاش می‌کند اییا را به مسیر بهبودی سوق دهد. از نظر بصری، _Dylda_ بسیار چشمگیر است. طراحی صحنه و لباس در ایجاد فضایی غم‌انگیز و در عین حال مقاوم بسیار مؤثر است. رنگ‌های فیلم عمدتاً کسل‌کننده و خاکستری هستند، که به خوبی احساسات شخصیت‌ها و فضای پس‌زمینه جنگ را منتقل می‌کند. کارگردان و فیلمبردار در استفاده از نماهای طولانی، تماشاگر را در معرض رنج و درد شخصیت‌ها قرار می‌دهند، که این امر می‌تواند در برخی صحنه‌ها به شدت آزاردهنده باشد. با این حال، با وجود تمام عناصر زیبایی‌شناسی و پیچیدگی‌های موضوعی، من از _Dylda_ ناامید شدم. احساس کردم داستان بیش از حد طولانی شده است و برخی صحنه‌ها بدون نیاز به کشش اضافی ادامه دارند. همچنین، برخی از نقاط عطف داستان به نظر می‌رسیدند که از پیش تعیین‌شده و غیرطبیعی هستند. در نهایت، فیلم به شدت مورد استقبال منتقدان قرار گرفته و جوایز زیادی را از آن خود کرده است، اما من نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم. با این حال، صراحتاً باید بگویم که به شدت به هنر و مهارت‌های کارگردانی بالاغوف احترام می‌گذارم و به خاطر تلاشش در نشان دادن واقعیت‌های تلخ جنگ، او را تحسین می‌کنم.