فیلم The Machine 2013

ساختن یک هوش مصنوعی؛ اما مشکل این است که هوش آن فراتر از انتظار است. در چند سال اخیر فیلم‌های زیادی درباره هوش مصنوعی ساخته شده‌اند، به‌خصوص آثار درجه‌ی دوم فراوانی که بعضی‌شان فراتر از انتظار منتقدان ظاهر شده‌اند. این یکی هم فیلمی بریتانیایی است. نکته‌ای که همیشه برایم عجیب است این است که در همه این فیلم‌ها یک اشتباه تکراری دیده می‌شود: شخصیت‌ها هوش مصنوعی...

ساختن یک هوش مصنوعی؛ اما مشکل این است که هوش آن فراتر از انتظار است. در چند سال اخیر فیلم‌های زیادی درباره هوش مصنوعی ساخته شده‌اند، به‌خصوص آثار درجه‌ی دوم فراوانی که بعضی‌شان فراتر از انتظار منتقدان ظاهر شده‌اند. این یکی هم فیلمی بریتانیایی است. نکته‌ای که همیشه برایم عجیب است این است که در همه این فیلم‌ها یک اشتباه تکراری دیده می‌شود: شخصیت‌ها هوش مصنوعی را مثل یکی از ما می‌پذیرند و این پذیرش معمولاً به فاجعه منجر می‌شود. داستان در آینده می‌گذرد؛ وقتی که تهاجم چین نسبت به تایوان باعث می‌شود غرب، به‌ویژه بریتانیا، در منطقه واکنش نشان دهد و تصمیم به ساخت پیشرفته‌ترین هوش مصنوعی بگیرد. اما وقتی دانشمندان چیزی فراتر از نیاز نظامی می‌سازند، تعارض منافع میان گروه‌ها ظاهر می‌شود. اینکه چه کسی چه بهره‌ای می‌برد و داستان چگونه ختم می‌شود در بخش‌های پایانی مشخص می‌شود. ابتدا از فیلم خوشم آمد، اما نه از روند روایت؛ فیلم به جایی نمی‌رسد و در نهایت همان برخورد و تضاد انسان و ماشین را تکرار می‌کند. نمی‌گویم فیلم بد است، اما دلیل اصلی نارضایتی‌ام اشباع بازار از آثاری با این موضوع تکراری است. سازنده‌ها باید به دنبال روایت‌های نوتر و پرداختن به کاربردهای پیشرفته‌تر هوش مصنوعی در میدان باشند، نه بازگویی مراحل ابتدایی و کلیشه‌ای که دیگر قدیمی شده‌اند. بنابراین فیلم را دوست نداشتم، اما از آن متنفر هم نیستم. امتیاز: 5/10. فاجعه‌بار هم می‌توان توصیفش کرد: جلوه‌های بصری خوب‌اند، ولی فیلمنامه خیلی تحمیلی و بسته است. موضوع کلیشه‌ایِ «هوش مصنوعی که شبیه انسان می‌شود» بارها بهتر در آثار دیگر، حتی اخیر، پرداخته شده — مثلاً «I, Robot» که این فیلم حتی به پای آن هم نمی‌رسد.