فیلم Viva Las Vegas 1964

زنده‌باد پادشاه و آنی. فیلم‌های الویس پرسلی عموماً فیلم‌های خیلی خوبی نیستند. او سی و یک فیلم بلند بازی کرد که می‌توان ادعا کرد تنها حدود شش تا از آن‌ها واقعاً قابل‌تماشا و سرگرم‌کننده‌اند. با این حال حتی فیلم‌های ضعیف هم طرفدارانی دارند؛ نه فقط طرفداران خود الویس، بلکه سینمادوستانی که از حال و هوای دلچسب و دلفریبِ بعضی آثار استقبال می‌کنند. با این همه، نادیده...

زنده‌باد پادشاه و آنی. فیلم‌های الویس پرسلی عموماً فیلم‌های خیلی خوبی نیستند. او سی و یک فیلم بلند بازی کرد که می‌توان ادعا کرد تنها حدود شش تا از آن‌ها واقعاً قابل‌تماشا و سرگرم‌کننده‌اند. با این حال حتی فیلم‌های ضعیف هم طرفدارانی دارند؛ نه فقط طرفداران خود الویس، بلکه سینمادوستانی که از حال و هوای دلچسب و دلفریبِ بعضی آثار استقبال می‌کنند. با این همه، نادیده گرفتن نقش پرسلی در سینما به فیلم‌های معدودی که واقعاً زیر ذره‌بین دوام می‌آورند، ظلم است. یکی از این آثار Viva Las Vegas است؛ فیلمی آکنده از ریتم و رنگ که نشان می‌دهد با همبازی‌ای در سطح بالا، پرسلی توانایی فاصله‌گرفتن از آن فرمول پول‌ساز تکراری‌ای را داشته که مدیرش، کرنل تام پارکر، او را به آن وابسته کرده بود. داستان بسیار ساده است: پرسلی در نقش راننده مسابقه «لاکی جکسون» به لاس‌وگاس می‌آید تا در گرندپری شرکت کند، اما موتور ماشینش نیاز به تعمیر دارد و پول کافی برای تعمیر ندارد. او برای تأمین هزینه‌ها به عنوان پیشخدمت مشغول به کار می‌شود و اوضاع وقتی پیچیده‌تر می‌شود که با راستی مارتین (آن-مارگرت)، نگهبان استخر و معلم رقص جذاب، آشنا می‌شود. نه تنها او پاسخ علاقه‌مندی‌های لاکی را نمی‌دهد، بلکه رقیبی هم برای به‌دست‌آوردن دل راستی وجود دارد: کنت المو مانچینی (چزاره دانوا)، که او نیز راننده مسابقه است و مصمم به بردن گرندپری. همین است؛ داستان در ساده‌ترین شکل خود. طبیعتاً فیلم بهانه‌ای است برای اینکه پرسلی دختری را دنبال کند، چند آهنگ بخواند و در نهایت قهرمان مسابقه شود. اما Viva Las Vegas ویژگی خاصی دارد که در بیشتر موزیکال‌های دیگر او کمتر دیده می‌شود: زنده، باهوش و بله—شهوانی است، که بخش زیادی از این کیفیت مدیون شیمی بین پرسلی و مارگرت است. شایعه‌ای از رابطه احساسی میان آن‌ها وجود داشت، اما کنار گذاشتن حواشی، دوستی‌ای میانشان شکل گرفت که تا مرگ دلخراش پرسلی ادامه داشت؛ این فیلم گواه خوبی بر آغاز آن دوستی است. کارگردان باتجربه، جرج سیدنی، فیلم را بدون افسون‌فروشی می‌گرداند، هرچند شاید کمی بیشتر از حد لازم از پشت‌پای دلربای خانم مارگرت تصویربرداری شده باشد. جوزف اف. بیروک هم با فیلم‌برداری، صحنه‌های وگاس را در پاناویژن و متروکلر زنده می‌کند. این فیلم به دو دلیل دیگر هم قابل‌توجه است: یکی از پرفروش‌ترین آثار الویس است و دیگری احتمالاً بهترین مجموعه آهنگ‌هایی را دارد که برای یکی از فیلم‌های او گرد آمده‌اند. علاوه بر قطعهٔ عنوانی، آهنگ‌هایی چون «آن خانم مرا دوست دارد»، «بیا همه با هم»، «رز زرد تگزاس»، «چشمان تگزاس بر توست»، «به کسی نیاز دارم که تکیه‌گاهم باشد»، «امروز، فردا و برای همیشه»، «چی گفتم»، «اگر فکر می‌کنی من به تو نیاز ندارم» و همچنین اجرای دلپذیر مارگرت در «قدردانی» و «رقیب من» را می‌شنویم. عجیب اینکه شرکت ضبط RCA بخش‌هایی از این سِاندترک مورد استقبال را نادیده گرفت، برخی قطعات ارزشمند را حذف کرد و آن‌طور که شایسته بود از محتوای خوب فیلم بهره‌برداری و بازاریابی نکرد — چه اشتباهی. با اینکه هر دو ستاره ظاهری و صدایی فوق‌العاده دارند (پرسلی مثل ظرف‌شیشه‌ای تمیز به نظر می‌آید) و مارگرت هم از نظر انرژی و رقص با او رقابت می‌کند، Viva Las Vegas واقعاً سرگرم‌کننده است؛ سرودی برای عشق، شادمانی و موسیقی. پس هیچ بهانه‌ای برای نپریدن از روی صندلی به موسیقی این زوج وجود ندارد. امتیاز: 7/10 اکثر فیلم‌های الویس محصول خط تولیدیِ سریالی بودند: سریع نوشته و ساخته می‌شدند و الویس در نقش‌آفرینی یا خوانندگی به چالش کشیده نمی‌شد. Viva Las Vegas فرمول را زیاد تغییر نمی‌دهد، اما به‌خاطر شیمی بین الویس و آن-مارگرت، خوش‌ساخت و دل‌پذیر است. الویس در نقش راننده مسابقه، لاکی جکسون، بازی می‌کند که برای تأمین هزینهٔ موتور جدید، در لاس‌وگاس به عنوان پیشخدمت کار می‌کند. او قصد دارد در مسابقه بر کنت مانچینی اشرافی غلبه کند و هر دو همزمان برای جلب توجه راستی مارتین رقابت می‌کنند. لاکی و راستی در یک مسابقه استعدادها شرکت می‌کنند تا جایزهٔ اول را ببرند؛ این‌جاست که الویس آهنگ «Viva Las Vegas» را می‌خواند، هرچند حرکات رقصش گاهی کمی عجیب به‌نظر می‌رسد. رقابت لاکی با مانچینی دوستانه است که به فضا طنز می‌دهد. در پایان یک سکانس هیجان‌انگیز مسابقه وجود دارد که چند رقیب تصادف می‌کنند یا از جاده خارج می‌شوند. فیلمی کلیشه‌ای و کم‌مطالب، اما سرگرم‌کننده است.