فیلم The Happiest Day in the Life of Olli Maki 2016

عاشق شدن و اوج‌گیری در بوکس این یک فیلم بیوپیک ورزشی فنلاندی است که به‌عنوان پیشنهاد رسمی آن کشور برای اسکار ۲۰۱۷ فرستاده شد اما راهی نامزدی نشد. هرچند از زندگی یک فرد واقعی الهام گرفته شده، فیلم تنها بر رویدادی بزرگ از زندگی او تمرکز دارد. داستان اوایل دههٔ شصت می‌گذرد و یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای ورزشی کشور در شرف برگزاری است؛ در نتیجه اتفاقات...

عاشق شدن و اوج‌گیری در بوکس این یک فیلم بیوپیک ورزشی فنلاندی است که به‌عنوان پیشنهاد رسمی آن کشور برای اسکار ۲۰۱۷ فرستاده شد اما راهی نامزدی نشد. هرچند از زندگی یک فرد واقعی الهام گرفته شده، فیلم تنها بر رویدادی بزرگ از زندگی او تمرکز دارد. داستان اوایل دههٔ شصت می‌گذرد و یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای ورزشی کشور در شرف برگزاری است؛ در نتیجه اتفاقات پیش از رویداد، از جمله آماده‌سازی‌ها و امور مرتبط، در فیلم با جزئیات نمایش داده شده‌اند. گفتن اینکه همه از فیلم خوششان خواهد آمد سخت است، به‌ویژه بخش‌های ورزشی آن. این نقطه‌ضعف اصلی فیلم است، اما در سوی دیگر، فیلم همچنان اثر بسیار خوبی است — البته اگر نسبت به حقایق اولویت بدهید تا نمایش صرفاً سرگرم‌کننده. پس نصیحت من به کسانی که هنوز فیلم را ندیده‌اند این است که آن را به‌عنوان یک فیلم عاشقانه ببینند؛ بله، این فیلم در نقش یک عاشقانه بهتر از یک فیلم بوکس است. روند پیش‌آمدها این‌گونه نیست که از ابتدا این‌طور باشد، اما فیلم کمی دیر وارد مؤلفهٔ عاشقانه می‌شود و با پیچشی ناگهانی پایان می‌یابد. بوکسور آماتوری به نام اولی مکی فرصت مبارزهٔ حرفه‌ای پیدا می‌کند و برای آماده‌شدن جهت روبه‌رو شدن با قدرتمندترین حریفِ آمریکایی‌اش راهی هلسینکی می‌شود. این رویداد برای کل کشور تاریخی است و فشار بر تیم اولی برای پیشرفت درست، به‌ویژه جهت راضی نگه‌داشتن حامیان مالی، زیاد است. اوضاع ظاهراً روان پیش می‌رود تا اینکه اولی در نقطهٔ حساسی از حرفه‌اش دچار حواس‌پرتی‌ای ناخواسته می‌شود — همین تقابل میان طعمِ عاشقانه و دنیای بوکس؛ آیا این دو کنار هم قرار می‌گیرند؟ باقیِ فیلم تدریجاً همین را نشان می‌دهد. «این بدترین لحظه برای عاشق‌شدن است.» مانند بسیاری از فیلم‌های ورزشی که دیده‌ایم، این فیلم هم حول هیجان‌های پیش از رویداد می‌چرخد و پردهٔ پایانی را به فینال در رینگ اختصاص می‌دهد. شاید «Cutie and the Boxer» عنوانی کامل می‌بود، اما این اثر هیچ شباهتی به آن مستند ندارد. فیلم زندگی کامل اولی نیست؛ داستان سقوط و اوج اوست — عاشق شدن و تلاش برای تبدیل‌شدن به یک بوکسور بزرگ در فنلاند. مشکل این است که هر دو اتفاق هم‌زمان رخ می‌دهند؛ بیشتر مانند رویارویی عشق و حرفه. این یک نبرد خارج از رینگ برای اولی است؛ آیا او بر آن پیروز خواهد شد تا سپس وارد نبرد واقعی شود؟ یادآوری فیلم‌های برجستهٔ بوکس مثل «راکـی» یا «سیندرلا من» به ذهن می‌آید که عشق و بوکس در آن‌ها هم‌زمان بودند؛ اما این فیلم قابل قیاس با آن آثار نیست که شاید تلخیِ آن باشد. فیلم سیاه‌وسفید است و سازندگان می‌گویند برای بردن تماشاگر شصت سال به عقب فنلاند از این شیوه استفاده کرده‌اند. آن‌ها از رول‌های فیلمیِ قدیمی بهره برده‌اند و این انتخاب واقعاً مؤثر بوده و همراه با بازی‌های خوب بازیگران، ستون فقراتِ اثر را شکل می‌دهد. شخصیت‌های زیادی وجود دارند اما داستان حول ۳–۴ نفر می‌چرخد؛ دیالوگ‌ها کم شده و تصویر حرف اول را می‌زند. خبر خوب اینکه فیلم حدود ۹۰ دقیقه است و ریتم مناسبی دارد. بازیگر نقش اولی واقعاً خوب است، اما رایا (Raija) با وجود نقشش اندک، ما را مجذوب خود می‌کند — آن لبخند را فراموش نمی‌کنم و هنوز جلوی چشمم جلوه‌گر است. شاید نه تنها اولی، بلکه شما هم به او دل ببندید (حداقل به بازیگری که آن نقش را بازی کرده). در صحنهٔ پایانی هم حضور گذرای خودِ زوجِ واقعی دیده می‌شود. این بهترین فیلم فنلاندی‌ای نیست که دیده‌ام، اما برای بیوپیک‌ها ارزش قائلم چون حقیقت را روایت می‌کنند. به نظر می‌رسد فیلم برای بینندگان مسن‌تر و پخته‌تر (حدوداً بالای ۳۰–۳۵ سال) مناسب‌تر باشد. اما اگر به‌دنبال تفریح خالص و سرگرمی ساده هستید، بهتر است سراغ چیز دیگری بروید. ۷/۱۰